Bangkok voelt soms aan als de Thaise versie van een Russische baboesjka-pop. De stad opent zich en onthult buurten binnen dorpen, dorpen binnen steden en steden binnen de grote Stad der Engelen. John Borthwick neemt ons mee op een diepgaande ontdekkingsreis…

Yaowarat, naar verluidt de oudste, zo niet de grootste Chinatown ter wereld, is verreweg de grootste stad binnen een stad in Bangkok. Om deze complexe plek beter te leren kennen, neem ik deel aan een rondleiding met Urban Adventures, getiteld "Chinatown: Bezienswaardigheden en culinaire hoogstandjes".

We beginnen onze tour bij Wat Traimit, de Tempel van de Gouden Boeddha, de meest bezochte attractie in Chinatown. Daar staat een kolossaal Boeddhabeeld van vijf meter hoog en 5,5 ton zwaar, bijna volledig gemaakt van goud. Onze gids, Khun Ae, blijkt een onvermoeibare verteller te zijn terwijl hij een avontuurlijke legende vertelt over het verlies van het Boeddhabeeld in de 13e eeuw (eeuwen geleden), de ontdekking ervan (door wie?), de verberging ervan (onder stucwerk), de verplaatsing ervan (door een overstroming), de herontdekking ervan (bij toeval), de onthulling ervan (bij toeval) en uiteindelijk de verplaatsing ervan naar Chinatown.

We slenteren door een doolhof van zijstraatjes, waar de geur van pittige, dampende roergebakken groenten ons opstijgt en onze longen, ogen en eetlust vult. Khun Ae leidt ons door een smal steegje, waarvan de beschilderde deuren uitkomen op kleine huisjes, naar een klein restaurantje met slechts drie tafels. Hij bestelt kommen Tom Sap, een pittige Thais-Laotiaanse soep met varkensvlees, gember, galangal en citroengras. Ik laat alleen mijn lepel in mijn kom achter.

Met een volle batterij bevinden we ons al snel in het bescheiden Soi Phat Sai, waar het theehuis Easae, al vier generaties lang in handen van dezelfde Thais-Chinese familie, sinds 1927 traditionele thee serveert. We nemen plaats aan oude ronde tafels en combineren zo oude en nieuwe tradities. Naast de kassa staat een telraam, het wifi-wachtwoord is prominent op de muur te zien en als buitenlanders vallen we weliswaar op, maar passen we perfect in het plaatje.

We vervolgen onze reis naar Bangkoks grootste en belangrijkste Chinese heiligdom, de Draken Lotus Tempel Wat Mangkon Kamalawat, gebouwd in 1871. Onder de grimmige blik van de gigantische krijgersbeelden met hun uitpuilende ogen verzamelen leden van de Chinese gemeenschap van de stad zich om verdiensten te vergaren bij de met wierook bedekte altaren van de tempel en vervolgens hun toekomst te laten voorspellen.

We komen uit een zijstraat en bevinden ons plotseling op de beroemde hoofdstraat van Chinatown, Yaowarat Road – een brede, met neonlichten verlichte laan vol bedrijvigheid, van bruisende winkels tot levendige eetkraampjes. Volgens de feng shui wordt Yaowarat beschouwd als een "Gouden Draak-gebied" – de ideale plek om wat baht of dollar te verdienen. Of beter nog, een miljoen. Als Chinatown een gouden draak is, dan is dit zijn met juwelen bezette ruggengraat.

Naast apotheken, goudsmeden en steegjes die zo uit een Blade Runner-film lijken te komen, genieten we van heerlijke spiesjes gegrild varkens- en kippenvlees, vers van een kraampje op straat. Los van het exotische, is het bruisende Yaowarat het hart van de bloeiende Thais-Chinese economie en draait het in werkelijkheid veel meer om financiën en handel dan om de oosterse charme van de straten.

Ik kan geen hap meer eten, maar dat geeft niet, want we laten Yaowarats eindeloze feestmaal achter ons. Ons doel is mojito's, niet eten. In het eerbiedwaardige Grand China Hotel nemen we de lift en volgen Ae via een smalle trap naar een weinig bekende rooftopbar waarvan de grootste aantrekkingskracht het uitzicht op de zonsondergang boven de skyline van Bangkok is. In een stad met talloze torenhoge skybars die pronken met een panoramisch uitzicht van 360 graden en ontelbare trendy bartenders, is de minder bekende bar van het Grand China, op zijn zachtst gezegd, slechts half zo glamoureus – maar desalniettemin heerlijk. Half zo hoog (23e verdieping), half zo'n uitzicht (slechts 180 graden) en half zo duur, is het misschien wel twee keer zo leuk.