Gastschrijver John Borthwick reisde onlangs naar het noorden om twee verborgen pareltjes te ontdekken: twee historische Thaise steden.

"Nan en Phrae – waar liggen die?" Deze vraag hoor je vaak als je het hebt over deze historische stadjes in Noord-Thailand. Hoewel ze niet direct op de gebaande toeristische paden liggen, zijn ze makkelijk te vinden: vanuit Bangkok rijd je simpelweg 560 kilometer over de snelweg en je komt aan in Phrae. Daar kun je even pauzeren en vervolgens nog 130 kilometer verder rijden naar het noordoosten, naar Nan.

Wat kunt u verwachten? Kort gezegd: Thailand zoals de Thai het zelf ervaren: historische steden vol Lanna-tempels, prachtige teakhouten villa's en traditionele gastvrijheid. Steden die hun lokale karakter hebben behouden en niet zijn vervangen door winkelcentra en uitwisselbare toeristenmarkten.

Phrae, de voormalige teakhoofdstad van Thailand, heeft nog steeds zo'n 20 prachtige houten villa's, sierlijke overblijfselen uit een eeuw geleden toen de stad de thuisbasis was van houtkapbedrijven zoals de Bombay Burmah Trading Company en de East Asiatic Company, maar ook van buitenlanders zoals Louis T. Leonowens, de zoon van de controversiële Anna Leonowens uit de film "The King and I".

Maak een rondrit in een samlor-fietsriksja en bewonder de sierlijke herenhuizen in koloniale stijl van Phrae. Het beroemdste herenhuis, Khum Chao Luang, behoorde toe aan de laatste onafhankelijke heerser van Phrae, die in 1902 vluchtte. Zijn twee verdiepingen tellende paleis in Italiaanse stijl, gebouwd in 1892, is nu een museum waar je zijn weelderige huishoudelijke voorwerpen kunt bewonderen. Maar onder de gepolijste teakhouten vloeren schuilt een duister verleden. De kelder diende als gevangenis waar de feodale heer slaven en misdadigers in het donker opsloot, wachtend op straf of de dood.

"Ga achterstevoren de kelder in, zodat je er veilig weer uit kunt komen," zegt onze lokale gids, terwijl hij probeert te grinniken, maar het is eerder een grimas. Veel Thai zijn zowel gefascineerd als afgestoten door spoken, en ik hoor bezoekers fluisteren over spookverschijnselen in de kelder. De gids voegt eraan toe: "Vraag het spook toestemming voordat je daar een foto maakt."

Phrae heeft ook een luchtige kant. Tijdens mijn riksjarit bewonder ik de tempels en herenhuizen uit zonnigere tijden, zoals het prachtige Vichairacha-huis. En dan zijn er nog de lokale gebruiken. "De Noord-Thaise taal die ze spreken klinkt zo lief en zacht. En de geur van gegrilde kip en hete kleefrijst in een bamboekoker als ontbijt..." Mijn Thaise vriend Sam haalt herinneringen op aan een jeugdreis naar deze regio, die voor mij het beste van het Thaise binnenland belichaamt: welvaart zonder opsmuk, moderniteit zonder files en de rijke geschiedenis van de Lanna-koninkrijken.

Als Nan, net als Phrae, een paradijs is voor geschiedenisliefhebbers, dan is het voor feestgangers misschien eerder een hel. Er is hier geen bruisend nachtleven – in plaats daarvan kun je onder de sterrenhemel aan de oevers van de Nan-rivier genieten van gerechten zoals Khao Soy Ghai met bananenbloesemsalade en knapperig gebakken zoetwatervis. Dat hebben wij met z'n zessen dan ook gedaan: we hebben goed gedronken en nog beter gegeten, en dat alles voor minder dan duizend baht, omgerekend zo'n veertig dollar.

De provincie Nan telt maar liefst 475 tempels, dus je zult er zeker een aantal tegenkomen in de hoofdstad. Lokale schoolkinderen van Wat Suantan, die worden opgeleid tot tempelgidsen, brengen een melodieuze recitatie over hun tempel ten gehore. Het is allemaal in het Thais, maar toch erg vermakelijk.

Wat Phumin, gebouwd in 1569, is het herkenningspunt van Nan. Het gouden Boeddhabeeld in het midden kijkt in vier richtingen, maar de ware fascinatie schuilt in de kleurrijke muurschilderingen die scènes uit het leven van Boeddha en andere aspecten van het dagelijks leven in Nan tijdens de veranderende late 19e eeuw uitbeelden, waaronder afbeeldingen van buitenlandse zeilschepen en Europese kleding.

Wildwatervaren is erg populair in Nanjing in juni en juli, maar ik ben hier in maart, wanneer de rivier laag staat en het snikheet is. Dus ga ik naar een beroemde snoepwinkel genaamd Khong Wan Pa Nim. De zwarte kleefrijst met ijs, sago en kokosmelk is, echt waar, de beste van het hele koninkrijk.

Nan is zowel modern als doordrenkt van traditie. De stad werd gesticht in 1282 en was de hoofdstad van een onafhankelijk Lanna-koninkrijk. Gelegen halverwege Chiang Mai en Luang Prabang, absorbeerde het de culturen van beide steden. De oude stadsmuren zijn nog steeds zichtbaar, vooral wanneer je de bezienswaardigheden van de stad verkent met het toeristentreintje, waaronder de vele teakhouten villa's van Nan.

Tijdens onze rondleiding kondigde de gids aan dat Nan was uitgeroepen tot de "137e veiligste stad ter wereld". Is er iets misgegaan in de vertaling? Of is dat, gezien de talloze steden wereldwijd, misschien een benijdenswaardige titel? Hoe dan ook, in Nan ben je net zo veilig als thuis, in je tempel en bij het onovertroffen ijs.

Ik ben er bijna.

Nok Air vliegt vanaf de luchthaven Don Mueang in Bangkok naar zowel Phrae als Nan; www.nokair.com. Vanuit de Mo Chit Terminal in Bangkok vertrekken bussen met airconditioning.