Phuket'in aslında bir ada değil, anakaradan sadece minimal düzeyde ayrılmış bir yarımada olduğunu ancak yakın zamanda fark ettim. Onları ayıran boğaz, taşmış bir nehir gibi; onlar da yakın zamanda boşanmış ama hâlâ iletişim halinde olan, belki de aşırı derecede iletişim kuran bir çift gibiler.

Arkadaşım Allano ve ailesiyle birlikte Phang Nga'dan Phuket'e Sarasin Köprüsü'nden geçerken bu durum bana açıkça belli oldu. Köprü en fazla bir kilometre uzunluğundaydı; fırtına bulutlarının arasında doğusunda bir gökkuşağı belirdiğinden, Saphan'daki zamanımızın ne zaman başlayıp bittiğini neredeyse fark etmedim bile.

Açıkça söylemek gerekirse: Phuket'in bir ada olmadığı, en azından Similan, Phi Phi adaları veya hatta Yao adaları gibi bir ada olmadığı gerçeğini fark etmem, Phuket hakkındaki uzun süredir sahip olduğum olumsuz algımı değiştirmeme yardımcı oldu: buraya yapılan bir gezi, keyif alınacak bir şeyden ziyade katlanılması gereken bir şey.

Phuket'i, en parlak döneminde bile, hiçbir zaman özellikle sevmedim. Bu yüzden, 2022'nin ikinci Pazar günü, pandeminin bulutları yavaş yavaş dağılmaya başlarken, anlayış göstermeye çalıştım.

Kuşlar uyanıkken ve elektrik hatları sabah 5:42'de vızıldarken, tek bir dükkan bile açık değildi, hatta çalışmıyordu. Kata Beach'teki otelimin yakınındaki FamilyMart'ın tabelasında "24 saat açık" yazıyordu. Pencerelerin bir tarafı gazete kağıdıyla, diğer tarafı ise toz tabakasıyla kaplıydı.

Kata Plajı'nın güney ucundan Patong'un güney ucuna kadar iki saatlik yürüyüşüm sırasında yedi tane yıkılmış 7-Eleven mağazası gördüm – diğer markaları saymadım. Patong'dan sola dönüp bir kilometre uzunluğundaki yokuş yukarı patikadan Freedom Plajı'na yürümeyi planlıyordum.

Ne yazık ki, üç başıboş köpek yüz metreden daha kısa bir mesafede yolumu kesti; köpeklerden korkmuyorum ama kuduzdan korkuyorum. Yıkık dökük ana caddeye geri döndüm; burada, Phuket'in en ünlü transseksüel şarkı ve dans gösterisi olan Simon's Cabaret'in solmuş bir reklam panosunun arkasında, terk edilmiş yarım düzine otel ürkütücü bir şekilde duruyordu.

Görünüşe göre özel taksi olarak çalışan sarı renkli songthaew'in sürücüsü, ben onu aramaya başlamadan önce bile beni çoktan fark etmişti.

"Gideceğim yeri söylediğimde, 'Saam roy baat' dedi ve fahiş fiyatı yolun dikliğiyle gerekçelendirdi; sanki motorlu bir araç için bunun bir fark yaratacağı düşünülüyordu. Güya yerel ekonomiyi desteklemek için burada olduğum için, fiyatı ancak 250'ye kadar indirmeyi başardım."

Kötü haber şu ki, Freedom Beach'e ulaşmak inanılmaz derecede zordu ve Tayland'ın başka yerlerinde gördüklerimle, hatta Kata veya Karon'la karşılaştırıldığında bile özel bir yanı yoktu; belki Patong'dan daha iyiydi ama bu pek bir şey ifade etmiyor.

100 baht ödediğim manzarayı engelleyen aşırı büyümüş bitki örtüsünden hayal kırıklığına uğramakla kalmadım, plajın kendisi de garip bir şekilde diğer turistleri rahatsız etmeyen, belirgin bir kanalizasyon kokusuyla doluydu. Eğer Omicron kullanan insanlar tat ve koku alma duyularını kaybetmeselerdi, hepsinin Covid'e yakalandığını söylerdim.

Oldukça felaket geçen sabahımın tek olumlu yanı, öğleden sonramı adanın diğer tarafında, Phuket Kasabası'nda geçirmem için bir temel oluşturmuş olmasıydı. Oraya vardığımda ise: otobüsü (ki o da bir songthaew'du) bir saat beklemek zorunda kaldım ve bu süre zarfında en az yarım düzine dolandırıcıyı geri çevirdim.

Yerel ekonomiye katkıda bulunmak istiyorum, ancak aşırıya kaçmak istemiyorum.

Eski şehir, bu sefer beni Soi Rommani ve Soi Dibuk'un renkli Çin-Portekiz dükkanları arasında yaptığım son gezintiden çok daha fazla etkiledi; o zamandan beri ziyaret ettiğim diğer yerleri göz önünde bulundurursak bu şaşırtıcıydı. Aslında, Phuket Şehrinden çok önce ziyaret ettiğim Malezya'nın Penang adasındaki Georgetown'u hala daha çok seviyorum.

Yine de, Standard Chartered Bank binasının turkuaz kemerlerinin altındaki mavi ve beyaz çinileri görmekle, kitsch bir Tay-Fransız restoranında Tay viskisi ve kola içmek arasında bir yerde – itiraf etmeliyim ki sadece fotoğraf çekmek için ziyaret ettim – bulutlu başlayan bir günün aniden parlayan güneşi tüm ruh halimi değiştirdi.

Aslında hiç olmadığım, görevini yerine getiren bir Phuket turisti gibi, günü Cape Promthep'te gün batımıyla sonlandırdım ve orada, yüksek sesle konuşmalarından anlaşıldığı kadarıyla seks turisti olan iki genç ve nispeten çekici adamın yanında bir Sangsom kokteyli daha içtim.

Fazla para ödediğim bir taksi şoförüyle Kata'ya dönerken – çok acıktığım için tartışacak ya da şikayet edecek halim yoktu – uzaktaki balıkçı teknelerinin zümrüt yeşili ışıkları ufukta sıralanmıştı; tıpkı Patong'da eskiden fahişelerin sayıları çok fazla ve talep gördükleri zamanlarda yüzlerce metre öteden hepsini görebildiğiniz gibi.

(Bu pek de uygun bir metafor değil. Phuket'e döndüğüm ilk gün şüphesiz iyi geçti, ancak Promthep Burnu'ndaki deneyimim bana Kata'da değil de Nai Harn'da gecelemem gerektiğini açıkça gösterdi.)

Pazartesi sabahı Chalong İskelesi'nden Racha Adası'na doğru hızla giderken, geçmişte fahişelik yaptığımın hayaletleri aklımdaki son şeydi. Ayrıca, özellikle turun düşük fiyatı nedeniyle beklentilerimi de bir kenara bırakmaya çalıştım: 2022'de 1000 baht, en azından Phuket'te, pek bir şey ifade etmiyor.

Koh Racha ve Koh Khai'nin Similan Adaları kadar muhteşem olmayacağını biliyordum ve Koh Haa veya Koh Rok'u ziyaret etme şansım olsaydı nasıl olurlardı diye düşünmemeye çalıştım. Bu yüzden dikkatimi Phuket'e odakladım ve tekne güneye doğru ilerlerken Phuket hızla arkamda kayboldu. Büyük Buda ilk başta heybetli görünüyordu, sonra bir anda neredeyse fark edilmez hale geldi.

Ufuktaki manzarayı iyice izledikten sonra, dikkatimi suya, geminin bir füze gibi hızla ilerlerken denizin yüzeyini nasıl yarıp geçtiğine verdim. Bu olayı nasıl kaçırmış olabilirdim? Sanki 3 boyutlu bir fizik problemiydi; aerodinamik—hayır, hidrodinamik—canlı renklerle.

Daha bir çözüm bulamadan hızım aniden azaldı. Hareket halindeki bir cisim her zaman hareket halinde kalmaz.

Koh Racha'nın güzelliği, çoğu Tayland adası gibi, yavaş yavaş kendini gösteriyor. Deniz önce karanlık ve derin görünüyor, sonra aniden aydınlanıyor; mercan dibi olan kristal berraklığında bir havuzun üzerinde olduğunuzu fark ettiğinizde, floresan ışığıyla neredeyse gözleriniz kamaşıyor. Limandaki sayısız uzun kuyruklu tekne, yat ve sürat teknesinin gürültüsü olmasaydı, hilal şeklindeki plajın mükemmelliğinin tadını daha çok çıkarırdım, ancak her anın tadını çıkardım.

Koh Racha, kardeş adası Koh Similan'ın standartlarına tam olarak ulaşamasa da, kendi biyografime yapılan tesadüfi göndermeler sayesinde beni büyüledi.

Ayaklarımın ıslak kar tabakasına o kadar derine gömüldüğü, altlarındaki mercan parçalarının acıdığı kıyıda, siyah bir kelebek başıboş bir yavru köpek gibi beni takip etti. Varlığı bana, tüm zamanların en sevdiğim fotoğraflarından birini ortaya çıkaran, 2010 yılında Laos'taki Vang Vieng Mavi Lagünü'ne yaptığım bisiklet gezisini hatırlattı.

Tur grubunun öğle yemeği büfesini yediği, bakımsız görünen restoran bana St. Louis yakınlarındaki Six Flags Hurricane Harbor eğlence parkındaki Monsoon Marge's'ı hatırlattı. İlk yaz işim 2000 yılında hediyelik eşya dükkanındaydı ve orta yaşlarımda bir gemide beni bekleyen maceralardan tamamen habersizdim.

Mercan Adası şüphesiz daha duyusal bir deneyimdi, muhtemelen çünkü deniz ve karanın buluştuğu, banyo suyu kadar ılık, sığ suda vakit geçirmeye gerçekten zaman ayırmıştım. Parmaklarımı şekerli çamurun içine derinlemesine daldırdıkça, kabuk parçaları dışarı dökülüyordu – kum henüz oluşum aşamasındaydı.

Sanki geçmişle oynuyorum, diye düşündüm kendi kendime, durumun gerçekliğini düşündükçe biraz delirmiş gibi hissederek: Atalarımızın çürüyen kemikleri parmaklarımın arasından kayıp gitti; kıyıdan biraz uzakta gizlenen kabuklar kadar mutluydum, en az Sarasin Köprüsü kadar uzun, alaycı bir sırıtışla.

Phuket'e, adayı benim gibi, gelgitlerinin başka planları olan tahmin edilemez bir yarımada olarak görürseniz, günübirlik gezilerle neredeyse her yerden ulaşılabilir. Phuket Kasabası'na Kata, Karon ve Kamala'dan; Promthep Burnu'na Mai Khao ve Phuket Havaalanı'ndan; ve Büyük Buda'ya da günübirlik gezilerle neredeyse her yerden ulaşılabilir.

James Bond Adası olarak da bilinen Koh Khao Ping Kan'a günübirlik geziyi atladım. Phuket'teki son sabahımda otel odamda oturup Phang Nga'ya dönüş yolculuğumu beklerken, bu yeri kaçırdığıma pişman olup olmayacağımı merak ettim. Allano bana bunun hayal kırıklığı yaratacağını ve giriş ücretine değmeyeceğini söylemişti.

Bungalovumun üzerindeki palmiye ağaçlarında esen rüzgar, berrak bir sabah için alışılmadık derecede güçlüydü. Serinletici bir ritmi vardı, tam da güneş yanığı olmuş omzumun aradığı şeydi. Sanki penceremin dışında bir kar fırtınası (ve onunla birlikte kıyamet) kopacakmış gibi soğuk bir ses çıkarıyordu.

Phuket'ten günübirlik gezilerle ilgili diğer sıkça sorulan sorular

Phuket'ten Phi Phi Adası'na günübirlik gezi yapmak mümkün mü?

Teorik olarak Phuket'ten Phi Phi'ye sürat teknesiyle günübirlik bir gezi mümkün olsa da, çok aceleci olurdu. Daha iyi bir seçenek, Koh Phi Phi'de bir gece geçirmek ve ilk günü ana adayı keşfetmek için kullanmaktır. İkinci sabah, sürat teknesiyle Maya Körfezi'ne geçebilir ve akşam Phuket'e dönebilirsiniz.

Phuket'ten Krabi'ye günübirlik gezi yapmak mümkün mü?

Phuket'ten Krabi'ye günübirlik bir gezi yapabilirsiniz, ancak bu elbette Krabi'de ne yapmak istediğinize bağlıdır. Koh Phi Phi ve Railay Plajı gibi yerleri günübirlik ziyaret edebilirsiniz, ancak ben şahsen bu yerlerin tadını tam anlamıyla çıkarmak için bir gece konaklamanın daha uygun olduğunu düşünüyorum.

Phuket mi yoksa Phi Phi mi daha iyi?

Eğer göz kamaştırıcı doğa, cennet gibi plajlar ve tipik Tayland manzaraları arıyorsanız, Phi Phi mükemmel bir yer. Öte yandan Phuket, resmi olarak bir ada olmasına rağmen, tipik ada yaşamından ziyade daha kentsel bir hava sunuyor. Bu sizin için ne anlama geliyorsa!