Het is me pas onlangs te binnen geschoten dat Phuket eigenlijk helemaal geen eiland is, maar een schiereiland dat slechts minimaal van het vasteland is afgescheiden. De zeestraat die ze scheidt is als een rivier die buiten zijn oevers is getreden; ze zijn als een stel dat net gescheiden is, maar nog steeds contact heeft, misschien zelfs wel té veel.

De oversteek van de Sarasin-brug van Phang Nga naar Phuket met mijn vriend Allano en zijn familie maakte dit voor mij duidelijk. De brug was hooguit een kilometer lang; omdat er ten oosten ervan, te midden van de onweerswolken, een regenboog verscheen, merkte ik bijna niet wanneer onze tijd op Saphan begon en eindigde.

Om het heel duidelijk te zeggen: dit besef – dat Phuket geen eiland is, althans niet zoals de Similan- of Phi Phi-eilanden of zelfs de Yao-eilanden – heeft me geholpen mijn langgekoesterde negatieve beeld van Phuket in perspectief te plaatsen: dat een reis hier iets is wat je moet doorstaan ​​in plaats van ervan te genieten.

Ik heb Phuket nooit echt leuk gevonden, zelfs niet in zijn hoogtijdagen. Daarom probeerde ik op de tweede zondag van 2022, toen de pandemiewolken langzaam begonnen op te trekken, begrip te tonen.

En toch, terwijl de vogels al wakker waren en de elektriciteitsleidingen om 5:42 uur 's ochtends zoemden, was er geen enkele winkel open of zelfs maar in bedrijf. "24 uur per dag open", stond er op het bord van de FamilyMart bij mijn hotel in Kata Beach. De ramen waren aan de ene kant bedekt met krantenpapier en aan de andere kant met een laag stof.

Tijdens mijn twee uur durende wandeling tussen het zuidelijke uiteinde van Kata Beach en het zuidelijke uiteinde van Patong, waar ik van plan was linksaf te slaan en het kilometerlange, bergopwaartse pad naar Freedom Beach te bewandelen, zag ik zeven verwoeste 7-Eleven-winkels – ik heb de andere merken niet meegeteld.

Helaas werd mijn pad over een afstand van minder dan honderd meter geblokkeerd door drie zwerfhonden; ik ben niet bang voor honden, maar wel voor hondsdolheid. Ik keerde terug naar de vervallen hoofdstraat, waar een half dozijn verlaten hotels griezelig achter een verbleekt reclamebord voor Simon's Cabaret stonden, Phuket's beroemdste show met travestieten en danseressen.

De bestuurder van de gele songthaew, die kennelijk als privétaxi fungeerde, had me al gezien voordat ik hem zelfs maar kon zoeken.

'Saam roy baat,' zei hij toen ik hem mijn bestemming vertelde, waarmee hij de exorbitante prijs rechtvaardigde met de steilheid van de weg – alsof dat enig verschil zou maken voor een gemotoriseerd voertuig. Aangezien ik hier zogenaamd ben om de lokale economie te steunen, lukte het me slechts om de prijs naar 250 af te dingen.

Het slechte nieuws? Freedom Beach was niet alleen ontzettend moeilijk te bereiken, maar ook niets bijzonders vergeleken met wat ik elders in Thailand heb gezien, of zelfs vergeleken met Kata of Karon – misschien beter dan Patong, maar dat zegt niet veel.

Ik was niet alleen teleurgesteld door de overwoekerde begroeiing die het uitzicht blokkeerde waarvoor ik 100 baht had betaald, maar het strand zelf stonk ook nog eens naar rioolwater, wat vreemd genoeg geen van de andere toeristen leek te storen. Ik zou gedacht hebben dat ze allemaal besmet waren met Covid, ware het niet dat mensen met Omicron-brillen hun reuk- en smaakvermogen kwijt zijn.

Het enige positieve aan mijn nogal rampzalige ochtend was dat het de basis legde voor mijn middag, die ik aan de andere kant van het eiland doorbracht, in Phuket Town. Toen ik daar aankwam: ik moest een uur wachten op de bus (die ook een songthaew was) en in die tijd heb ik minstens een half dozijn oplichters weggestuurd.

Ik wil een bijdrage leveren aan de lokale economie, maar niet te veel.

De oude stad maakte deze keer veel meer indruk op me dan tijdens mijn vorige wandeling door de kleurrijke Chinees-Portugese winkelpanden van Soi Rommani en Soi Dibuk; dat was verrassend gezien het aantal andere plaatsen dat ik sindsdien heb bezocht. Sterker nog, ik geef nog steeds de voorkeur aan Georgetown op het Maleisische eiland Penang, dat ik lang voor Phuket Town bezocht.

En toch, ergens tussen het zien van de blauw-witte tegels onder de turquoise bogen van het Standard Chartered Bank-gebouw en het genieten van een Thaise whisky-cola in een kitscherig Thais-Frans restaurant – ik schaam me er niet voor om toe te geven dat ik er alleen was om foto's te maken – klaarde mijn humeur helemaal op door de plotseling felle zon van een dag die bewolkt was begonnen.

Als de plichtsgetrouwe toerist van Phuket die ik eigenlijk nooit was, sloot ik de dag af met een zonsondergang bij Kaap Promthep, waar ik nog een Sangsom-cocktail dronk in het gezelschap van twee jonge en relatief aantrekkelijke mannen die, afgaande op hun luide gesprek, desalniettemin sekstoeristen waren.

Op de terugweg naar Kata met een taxichauffeur die ik te veel had betaald – ik had te veel honger om te discussiëren of te klagen – tekenden de smaragdgroene lichtjes van vissersboten in de verte de horizon af, net zoals je in Patong vroeger alle prostituees al van honderden meters afstand kon zien toen ze nog talrijk en gewild waren.

(Dat is eigenlijk geen passende metafoor. Mijn eerste dag terug in Phuket was ongetwijfeld goed, ook al liet mijn ervaring bij Promthep Cape me duidelijk zien dat ik beter in Nai Harn had kunnen overnachten in plaats van in Kata.)

De spoken uit mijn verleden als prostituee waren wel het laatste waar ik aan dacht maandagochtend toen ik vanaf de Chalong-pier richting Racha-eiland reed. Ik probeerde ook mijn verwachtingen los te laten, vooral vanwege de lage prijs van de tour: 1000 baht is in 2022 niet veel waard, althans niet in Phuket.

Ik wist dat noch Koh Racha noch Koh Khai zo spectaculair zouden zijn als de Similan-eilanden – en ik probeerde er niet aan te denken hoe Koh Haa of Koh Rok zich zouden verhouden, als ik de kans had gehad om ze te bezoeken. Dus concentreerde ik me op Phuket, dat al snel achter me verdween toen de boot zuidwaarts voer. De Grote Boeddha leek eerst imposant, maar in een oogwenk was hij nauwelijks nog zichtbaar.

Toen ik genoeg van de horizon had gezien, richtte ik mijn aandacht op het water, op hoe het schip door het water sneed en het oppervlak vervolgens splijtde terwijl het er als een raket doorheen raasde. Hoe had ik dit fenomeen kunnen missen? Het was als een natuurkundig probleem in 3D; aerodynamica – nee, hydrodynamica – in levendige kleuren.

Voordat ik ook maar een oplossing kon vinden, nam mijn snelheid plotseling af. Een object in beweging blijft niet altijd in beweging.

De schoonheid van Koh Racha, net als die van de meeste Thaise eilanden, openbaart zich geleidelijk. De zee lijkt donker en diep totdat hij plotseling oplicht; wanneer je beseft dat je boven een kristalheldere poel met een koraalbodem bent, word je bijna verblind door het fluorescerende licht. Hoewel ik nog meer van het perfecte, halvemaanvormige strand had genoten zonder de kakofonie van talloze longtailboten, jachten en speedboten in de haven, heb ik van elk moment genoten.

Hoewel Koh Racha niet helemaal aan de verwachtingen voldeed van het naburige eiland Koh Similan, wist het me toch te boeien door de toevallige verwijzingen naar mijn eigen levensverhaal.

Aan de kust, waar mijn voeten zo diep wegzakten in de natte poedersneeuw dat de koraalfragmenten eronder pijn deden, volgde een zwarte vlinder me als een verdwaald hondje. Zijn aanwezigheid deed me denken aan een fietstocht in 2010 naar de Blauwe Lagune van Vang Vieng in Laos, waar ik een van mijn favoriete foto's ooit had gemaakt.

Het ietwat vervallen restaurant waar de reisgroep hun lunchbuffet nuttigde, deed me denken aan Monsoon Marge's in het pretpark Six Flags Hurricane Harbor bij St. Louis. Mijn eerste zomerbaantje was in 2000 in de souvenirwinkel, totaal onwetend van de avonturen die me later op een schip te wachten stonden.

Coral Island was ongetwijfeld sensueler, waarschijnlijk omdat ik de tijd nam om te genieten van het warme, ondiepe water waar zee en land elkaar ontmoeten. Terwijl ik mijn vingers diep in de suikerachtige brij stak, kwamen er stukjes schelp tevoorschijn – het zand was nog in ontwikkeling.

Het is alsof ik met het verleden speel, dacht ik bij mezelf, terwijl ik me een beetje gek voelde bij de gedachte aan de werkelijkheid: de rottende botten van al onze voorouders gleden door mijn vingers; ik was zo gelukkig als de schelpen die vlak voor de kust liggen, met een spottende grijns die minstens zo lang was als de Sarasinbrug.

Phuket is in principe overal te bereiken voor een dagtrip, als je het eiland bekijkt zoals ik dat doe: een onvoorspelbaar schiereiland waarvan de getijden andere plannen hebben. Phuket Town is gemakkelijk te bereiken vanuit Kata, Karon en Kamala; Kaap Promthep vanuit Mai Khao en de luchthaven van Phuket; en de Grote Boeddha is vanuit bijna elke plek te bereiken voor een dagtrip.

Ik heb een dagtrip naar Koh Khao Ping Kan, beter bekend als James Bond Island, overgeslagen. Terwijl ik op mijn laatste ochtend in Phuket in mijn hotelkamer zat te wachten op mijn terugvlucht naar Phang Nga, vroeg ik me af of ik spijt zou krijgen dat ik deze attractie had gemist. Allano had me verzekerd dat het teleurstellend was en de toegangsprijs niet waard.

De wind die door de palmbomen boven mijn bungalow ruisde, was ongewoon sterk voor een heldere ochtend. Hij had een verkoelend ritme, precies wat mijn door de zon verbrande schouder nodig had. Het klonk koud, alsof er elk moment een sneeuwstorm (en daarmee de apocalyps) buiten mijn raam kon losbreken.

Andere veelgestelde vragen over dagtrips vanuit Phuket

Is het mogelijk om vanuit Phuket een dagtrip naar Phi Phi Island te maken?

Hoewel een dagtrip van Phuket naar Phi Phi per speedboot theoretisch mogelijk is, zou het erg gehaast zijn. Een betere optie is om een ​​nacht op Koh Phi Phi te verblijven en de eerste dag te gebruiken om het hoofdeiland te verkennen. De volgende ochtend kunt u dan de speedboot naar Maya Bay nemen en 's avonds terugkeren naar Phuket.

Is het mogelijk om vanuit Phuket een dagtrip naar Krabi te maken?

Je kunt vanuit Phuket een dagtrip naar Krabi maken, al hangt dat natuurlijk af van wat je in Krabi wilt doen. Hoewel bezienswaardigheden zoals Koh Phi Phi en Railay Beach tijdens een dagtrip te bezoeken zijn, vind ik persoonlijk dat een overnachting de moeite waard is om er echt van te genieten.

Wat is beter, Phuket of Phi Phi?

Als je op zoek bent naar adembenemende natuur, idyllische stranden en typisch Thaise landschappen, dan is Phi Phi de perfecte plek. Phuket daarentegen, hoewel officieel een eiland, heeft meer een stedelijke uitstraling dan het typische eilandleven. Wat dat ook voor jou mag betekenen!