Dopiero niedawno dotarło do mnie, że Phuket wcale nie jest wyspą, a raczej półwyspem, który tylko minimalnie oddzielił się od stałego lądu. Cieśnina, która je rozdziela, przypomina rzekę, która wystąpiła z brzegów; są jak para, która niedawno się rozwiodła, ale wciąż utrzymuje kontakt, może nawet za bardzo.

Przejście przez most Sarasin z Phang Nga do Phuket z moim przyjacielem Allano i jego rodziną uświadomiło mi to. Most miał co najwyżej kilometr długości; ponieważ na wschód od niego, pośród burzowych chmur, pojawiła się tęcza, prawie nie zauważyłem, kiedy zaczął się i skończył nasz pobyt na Saphan.

Mówiąc wprost: ta świadomość, że Phuket nie jest wyspą, przynajmniej nie tak jak wyspy Similan czy Phi Phi, a nawet Yao, pomogła mi spojrzeć z dystansu na moje długo utrzymujące się negatywne wyobrażenie o Phuket: podróż tutaj to coś, co trzeba znieść, a nie cieszyć się nią.

Nigdy nie przepadałem za Phuket, nawet w czasach jego świetności. Dlatego w drugą niedzielę 2022 roku, gdy chmury pandemii powoli zaczęły się rozwiewać, starałem się okazać zrozumienie.

A jednak, mimo że ptaki nie spały, a linie energetyczne szumiały o 5:42 rano, ani jeden sklep nie był otwarty, ani nawet nie działał. „Otwarte 24 godziny na dobę” – głosił szyld FamilyMart niedaleko mojego hotelu w Kata Beach. Okna były z jednej strony zasłonięte gazetami, a z drugiej warstwą kurzu.

Podczas dwugodzinnego marszu między południowym krańcem plaży Kata a południowym krańcem Patong, gdzie planowałem skręcić w lewo i przejść kilometrową ścieżką pod górę do plaży Freedom Beach, zobaczyłem siedem zniszczonych sklepów 7-Eleven – nie liczyłem pozostałych marek.

Niestety, trzy bezpańskie psy zablokowały mi drogę na niecałe sto metrów; nie boję się psów, ale boję się wścieklizny. Wróciłem na podupadłą główną ulicę, gdzie za wyblakłym billboardem Simon's Cabaret, najsłynniejszego na Phuket show z transseksualistami śpiewającymi i tańczącymi, stało pół tuzina opuszczonych hoteli.

Kierowca żółtego songthaewa, który najwyraźniej pracował jako prywatna taksówka, zauważył mnie, zanim zdążyłem zacząć go szukać.

„Saam roy baat” – powiedział, kiedy podałem mu cel podróży, uzasadniając wygórowaną cenę stromizną drogi – jakby to miało jakiekolwiek znaczenie dla pojazdu zmotoryzowanego. Ponieważ rzekomo jestem tu po to, by wspierać lokalną gospodarkę, udało mi się wytargować cenę tylko do 250.

Zła wiadomość? Plaża Freedom Beach była nie tylko niezwykle trudno dostępna, ale też niczym szczególnym nie wyróżniała się w porównaniu z tym, co widziałem w innych miejscach w Tajlandii, a nawet w porównaniu z Katą czy Karon – może lepsza niż Patong, ale to niewiele znaczy.

Byłem rozczarowany nie tylko bujną roślinnością zasłaniającą punkt widokowy, za który zapłaciłem 100 bahtów, ale sama plaża również cuchnęła specyficznym zapachem ścieków, który, o dziwo, nie przeszkadzał żadnym innym turystom. Powiedziałbym, że wszyscy są zarażeni COVID-19, gdyby osoby z Omikronami nie traciły zmysłu smaku i węchu.

Jedynym pozytywnym aspektem mojego raczej fatalnego poranka było to, że położył podwaliny pod popołudnie, które spędziłem po drugiej stronie wyspy, w mieście Phuket. Cóż, kiedy tam dotarłem: musiałem czekać godzinę na autobus (który również był songthaewem) i w tym czasie odprawiłem co najmniej pół tuzina oszustów.

Chcę wnieść swój wkład w lokalną gospodarkę, ale nie za bardzo.

Tym razem stare miasto zrobiło na mnie o wiele większe wrażenie niż podczas mojego ostatniego spaceru po kolorowych chińsko-portugalskich kamienicach Soi Rommani i Soi Dibuk; było to zaskakujące, biorąc pod uwagę, ile innych miejsc odwiedziłem od tamtej pory. Prawdę mówiąc, nadal wolę Georgetown na malezyjskiej wyspie Penang, które odwiedziłem na długo przed Phuket Town.

A jednak, gdzieś pomiędzy widokiem niebiesko-białych płytek pod turkusowymi łukami budynku Standard Chartered Bank a delektowaniem się tajską whisky z colą w kiczowatej tajsko-francuskiej restauracji – nie wstydzę się przyznać, że odwiedziłem ją tylko po to, żeby zrobić zdjęcia – nagle jasne słońce dnia, który zaczął się pochmurno, całkowicie poprawiło mi humor.

Jako sumienny turysta z Phuket, którym nigdy nie byłem, zakończyłem dzień oglądając zachód słońca na Przylądku Promthep, gdzie wypiłem kolejnego drinka Sangsom w pobliżu dwóch młodych i stosunkowo atrakcyjnych mężczyzn, którzy – sądząc po ich głośnej rozmowie – byli jednak turystami seksualnymi.

W drodze powrotnej do Katy taksówką zapłaciłem za dużo – byłem zbyt głodny, żeby się kłócić lub narzekać – szmaragdowozielone światła odległych łodzi rybackich zdobiły horyzont, zupełnie jak w Patong, gdzie można było dostrzec wszystkie prostytutki z odległości setek metrów, gdy było ich jeszcze wiele i były bardzo pożądane.

(To nie jest trafna metafora. Mój pierwszy dzień po powrocie na Phuket był niewątpliwie udany, mimo że moje doświadczenia na Promthep Cape jasno pokazały mi, że powinienem był zostać na noc w Nai Harn, a nie w Kata.)

Duchy mojej przeszłości jako prostytutki były ostatnią rzeczą, o której myślałam w poniedziałkowy poranek, gdy pędziłam z przystani Chalong w kierunku wyspy Racha. Próbowałam też otrząsnąć się z oczekiwań, głównie ze względu na niską cenę wycieczki: 1000 bahtów nie jest warte wiele w 2022 roku, przynajmniej nie na Phuket.

Wiedziałem, że ani Koh Racha, ani Koh Khai nie będą tak spektakularne jak Wyspy Similan – i starałem się nie myśleć o tym, jak Koh Haa czy Koh Rok wypadłyby w porównaniu z nimi, gdybym miał okazję je odwiedzić. Skupiłem się więc na Phuket, który szybko zniknął za mną, gdy łódź skierowała się na południe. Wielki Budda początkowo wydawał się imponujący, a potem w mgnieniu oka stał się ledwo zauważalny.

Kiedy już nasyciłem się widokiem horyzontu, skupiłem się na wodzie, na tym, jak statek przecinał, a następnie rozłupywał powierzchnię morza, mknąc przez nią niczym pocisk. Jak mogłem przegapić to zjawisko? To było jak zadanie z fizyki w 3D; aerodynamika – nie, hydrodynamika – w żywych kolorach.

Zanim zdążyłem znaleźć rozwiązanie, moja prędkość nagle spadła. Obiekt w ruchu nie zawsze pozostaje w ruchu.

Piękno Koh Racha, podobnie jak większości tajskich wysp, ujawnia się stopniowo. Morze wydaje się ciemne i głębokie, aż nagle rozjaśnia się; kiedy uświadamiasz sobie, że znajdujesz się nad krystalicznie czystym basenem z koralowym dnem, jego fluorescencyjne światło niemal cię oślepia. Chociaż doskonałość plaży w kształcie półksiężyca byłaby jeszcze bardziej zachwycająca bez kakofonii niezliczonych łodzi longtail, jachtów i motorówek w porcie, delektowałem się każdą chwilą.

Mimo że Koh Racha nie dorównała standardom siostrzanej wyspy Koh Similan, mnie urzekła dzięki przypadkowym nawiązaniom do mojej własnej biografii.

Na brzegu, gdzie moje stopy zapadały się tak głęboko w mokry, puchowy śnieg, że fragmenty koralowca pod nimi bolały, czarny motyl podążał za mną niczym bezpański szczeniak. Jego obecność przypomniała mi rowerową wycieczkę do Błękitnej Laguny w Vang Vieng w Laosie w 2010 roku, która była źródłem jednego z moich ulubionych zdjęć wszech czasów.

Zniszczona restauracja, w której grupa wycieczkowa jadła lunch w formie bufetu, przypominała mi Monsoon Marge's w parku rozrywki Six Flags Hurricane Harbor niedaleko St. Louis. Moją pierwszą pracę wakacyjną podjąłem w 2000 roku w sklepie z pamiątkami, zupełnie nieświadomy przygód, jakie czekały mnie na statku w średnim wieku.

Coral Island była niewątpliwie bardziej zmysłowa, prawdopodobnie dlatego, że faktycznie poświęciłam czas na taplanie się w ciepłej, płytkiej wodzie, gdzie morze spotyka się z lądem. Gdy zanurzyłam palce głęboko w słodkiej papce, kawałki muszli wysypywały się – piasek wciąż się formował.

To tak, jakbym igrała z przeszłością, pomyślałam, czując się trochę szalona, ​​gdy rozważyłam rzeczywistość sytuacji: gnijące kości wszystkich naszych przodków wyślizgnęły mi się z rąk; byłam tak szczęśliwa jak muszle czające się tuż przy wybrzeżu, z szyderczym uśmiechem co najmniej tak długim jak Most Sarasina.

Na Phuket można dotrzeć praktycznie z dowolnego miejsca podczas jednodniowej wycieczki, jeśli spojrzy się na wyspę tak jak ja: to nieprzewidywalny półwysep, którego pływy i przypływy mają inne plany. Do miasta Phuket można łatwo dotrzeć z Katy, Karon i Kamali; do przylądka Promthep z Mai Khao i lotniska Phuket; a do Wielkiego Buddy można dotrzeć praktycznie z dowolnego miejsca podczas jednodniowej wycieczki.

Odpuściłem jednodniową wycieczkę na Koh Khao Ping Kan, lepiej znaną jako Wyspa Jamesa Bonda. Siedząc w pokoju hotelowym ostatniego ranka mojego pobytu na Phuket, czekając na powrót do Phang Nga, zastanawiałem się, czy będę żałował pominięcia tej atrakcji. Allano zapewnił mnie, że to rozczarowujące i nie warte ceny biletu wstępu.

Wiatr szumiący w palmach nad moim bungalowem był niezwykle silny jak na pogodny poranek. Miał orzeźwiający rytm, dokładnie taki, jakiego pragnął mój opalony bark. Brzmiał zimno, jakby za oknem miała rozpętać się zamieć (a wraz z nią apokalipsa).

Inne często zadawane pytania dotyczące jednodniowych wycieczek z Phuket

Czy można wybrać się na jednodniową wycieczkę na wyspę Phi Phi z Phuket?

Chociaż teoretycznie możliwa jest jednodniowa wycieczka motorówką z Phuket na Phi Phi, byłaby ona bardzo pośpieszna. Lepszym rozwiązaniem byłoby spędzenie nocy na Koh Phi Phi i wykorzystanie pierwszego dnia na zwiedzanie głównej wyspy. Drugiego ranka można popłynąć motorówką do zatoki Maya i wrócić na Phuket wieczorem.

Czy można wybrać się na jednodniową wycieczkę do Krabi z Phuket?

Możesz wybrać się na jednodniową wycieczkę do Krabi z Phuket, choć oczywiście zależy to od tego, co chcesz robić w Krabi. Chociaż atrakcje takie jak Koh Phi Phi i plaża Railay można zwiedzić w ciągu jednodniowej wycieczki, osobiście uważam, że warto zatrzymać się tam na noc, aby w pełni się nimi cieszyć.

Które jest lepsze, Phuket czy Phi Phi?

Jeśli szukasz zachwycającej przyrody, idyllicznych plaż i typowych tajskich krajobrazów, Phi Phi to idealne miejsce. Phuket z kolei, choć oficjalnie jest wyspą, oferuje bardziej miejski klimat niż typowe wyspiarskie życie. Cokolwiek to dla Ciebie znaczy!