Konuk yazar ve ödüllü Avustralyalı seyahat yazarı Louise Southerden, Tayland'ın güneyindeki Krabi'de kaya tırmanışı yaparken büyük yankı uyandırdı.

"Bu uçurumdan atlama değil. Biz farkı biliyoruz. Biz dağcıyız." Krabi'deki Railay Yarımadası'ndaki iki plajdan biri olan Tonsai'deki bir dağcılık okulunun önündeki tabelada "derin su solo tırmanışı" turları böyle tanıtılıyor. Burası hırslı dağcıların toplandığı plaj. Ben ise daha turistik olan diğer Railay plajında ​​kalıyorum ve burada uçurumdan atlama ile derin su solo tırmanışı arasındaki farkı tamamen anlayamıyorum; bu da beni kendim de bir günlük derin su solo tırmanışı gezisine çıkmaya teşvik ediyor.

Derin su solo tırmanışı nedir?

Kısacası, bu, bouldering (koruma için bir düşme minderi kullanarak yere yakın tırmanma) ve serbest solo tırmanışın (ip kullanmadan tırmanma) bir karışımıdır. Başka bir deyişle: derin su üzerinde tırmandığınız için düşüp ölme riskini ortadan kaldırarak ip kullanmadan tırmanmanın özgürlüğünün tadını çıkarmanın bir yoludur. Deniz (veya bir nehir veya göl) sizin güvenlik ağınız görevi görür.

Derin su solo tırmanışı (DWS) olarak da bilinen bu yöntem, 1990'ların ortalarından beri dünya çapında giderek artan bir popülerliğe sahip. Bu nedenle, Krabi'nin de tırmanışçılar için (ve giderek herkes için de) DWS günübirlik turları sunması sadece zaman meselesiydi. Bunun en büyük avantajlarından biri de şudur: tırmanış deneyimi gerekmez.

Railay'de üç günlük bir tırmanış kursunu yeni bitirmiştim ve birkaç günüm boştu, bu yüzden tırmanışa olan yeni tutkumu ilk aşkım olan denizle birleştirme fırsatı, özellikle de bunu gürültülü bir yelkenli tekne yerine bir yelkenli tekneden yapabileceğimi öğrendiğimde, kaçırılmayacak kadar cazip geldi.

Geziler, su derinliğini en üst düzeye çıkarmak için gelgitin en yüksek olduğu saatlerde Railay Plajı'nda başlıyor; hepimiz, derin sularda tek başına dalış konusunda acemi olan sekizimiz, saat 10'da Railay Batı Plajı'nda buluşuyoruz ve bizi kıyıdan uzakta demirlemiş güzel bir 32 metrelik yata götüren uzun kuyruklu bir tekneye biniyoruz.

Biz farkına bile varmadan, kaptanımız Pet, iki mürettebat üyesine yelkenleri açma emrini vermişti ve Krabi'nin karst adaları arasında parıldayan denizde, hedefimiz Koh Poda'ya doğru süzülüyorduk. Bu bile yolculuğu değerli kılmıştı ve herkes tropikal güneşin altında, yelkenlerin altında güvertede keyifli vakit geçiriyordu.

Bir saat sonra vardık: Denizden dik bir şekilde yükselen yüksek bir kireçtaşı duvarının yanına demir attık.

"Tırmanmaya hazır mısın?" diye soruyor Pet.

“Evet!” diyoruz, ancak havada belli bir gergin beklenti de hissediliyor.

Bikinilerimize (erkekler mayo ile) soyunmak, verilen tırmanma ayakkabılarını giymek ve bizi bir sonraki kaya yüzüne götüren şişme bir bota binmek garip bir his veriyor. Orada, kaya ile deniz arasındaki boşluğu aşan iki metre uzunluğundaki bir ip merdivene tırmanıyoruz (derin su solo tırmanışının en zorlu kısmı burası: uzun kuyruklu teknelerin dalgalarında sallanan merdivenin üzerinde bambu basamaklardan kendinizi yukarı çekmek).

Emniyet kemeri ve ip olmadan tırmanmak gerçekten özgürleştirici. Tebeşir de yok (suyla temas ettiğinde yapışkan bir macuna dönüşürdü), ancak ıslak ellerle kayaya tutunmak zor değil, çünkü kaya keskin kenarlı ve rotalar büyük tutamaklar ve ayak basma yerleriyle kolay.

Yan yana, dik uçurumun yamacını keşfediyoruz; bazen dibinde kalıyoruz, bazen de cesaret edebildiğimiz kadar yükseğe tırmanıyoruz. Suya atlamadan veya düşmeden önce kimsenin suya düşmediğinden emin olmak için yüksek sesle bağırıyoruz. Ne kadar yükseğe çıkarsanız, su o kadar dalgalı oluyor elbette. On metreye kadar nispeten güvendesiniz; ondan sonra deniz beton gibi geliyor. Pet bize, kollarınızı yanlarınızda ve ayaklarınızı birleştirerek düşerek yaralanmalardan kaçınabileceğinizi söylemişti. İyi bilmek.

Tırmanmak, yüksekten atlama korkumu ve tiksintimi hatırlayana kadar eğlenceli. Bu yüzden, beş metrelik kişisel rekorumdan son atlayışım/düşüşümden sonra, yatın güvertesine, yani banka çekiliyorum. Derin suda solo tırmanış, en iyi seyirci sporu türüymüş meğer. Katılımcılar, bir ilan panosundaki kelebekler gibi, açıkça görülebiliyor. Onlarla birlikte oradasınız (o kadar yakınsınız ki, tırmanıcılar suya düştüğünde sık sık su sıçratılıyor). Ve bunu kendiniz denediğiniz için, sizin cesaretinizden daha yükseğe tırmanmaya ne kadar cesur olduklarını biliyorsunuz.

Sırt çantalı gezginlerle dolu birkaç uzun kuyruklu minibüs gelince, kaya yüzeyi rengarenk kalabalıklarla doluyor. Brezilya bikinili kızlar, Yunan tanrıları gibi çıkıntılarda duran yakışıklı Latinler, dövmeli ve topuz saçlı adamlar, hatta neon renkli bir can yeleğiyle tırmanan bir kadın bile var.

En etkileyici olanlar ise, yalınayak, uzun kollu gömlek ve eşofman altı giymiş iki Taylandlı tırmanış rehberi. Kayalığın dibinde bir kayıktan inip Örümcek Adam gibi gittikçe yükseliyorlar; içlerinden biri Andaman Denizi'nin on metre yukarısında tek koluyla sallanıyor. Sonunda suya atladığında o kadar yüksekte ki, suya girmesi sadece DÖRT SANİYE sürüyor. Diğeri ise ustaca aşağıya, bekleyen deniz kayığına geri iniyor. Bu, tarz sahibi bir derin su solo tırmanışı: ıslanmıyorsunuz bile.

Tekneye döndükten sonra kızarmış pilav ve soğuk bir birayla hızlıca öğle yemeği yedikten sonra, Railay'e dönmeden önce şnorkelli yüzme ve yakındaki bir plaja kano gezisi için hala zaman var. Sanırım Tonsai zihniyetini şimdi daha iyi anlıyorum. Kaya tırmanışı bir şey, uçurumdan atlama bambaşka bir şey ve derin suda tek başına yürüyüş ise tamamen farklı bir şey.

Ulaşım: Bangkok'tan Krabi'ye uçun, ardından Ao Nang plajına taksiyle gidin ve oradan uzun kuyruklu tekneyle Railay'e devam edin. Railay'deki Hot Rock Climbing School, tırmanma, yelken, kano ve şnorkelli yüzmeyi içeren tek kişilik derin su günübirlik turları sunmaktadır. Tırmanmak için en uygun zaman Kasım-Nisan aylarıdır. Daha fazla bilgi için www.railayadventure.com adresini ziyaret edin.