Gastblogger en bekroonde Australische reisjournaliste Louise Southerden zorgt voor opschudding tijdens het rotsklimmen in Krabi, in het zuiden van Thailand.

"Dit is geen klifduiken. Wij kennen het verschil. Wij zijn klimmers." Zo staat er op een bord bij een klimschool in Tonsai, een van de twee stranden op het schiereiland Railay in Krabi, dat "deep-water soloing"-tochten aanprijst. Dit is het strand waar ambitieuze klimmers samenkomen. Ik verblijf op het andere, meer toeristische strand van Railay, waar het verschil tussen klifduiken en deep-water soloing me volledig ontgaat – en me inspireert om zelf een dagtocht deep-water soloing te maken.

Wat is deep-water soloing?

Kort gezegd is het een mix van boulderen (klimmen dicht bij de grond met een valmat als bescherming) en free soloing (klimmen zonder touw). Anders gezegd: het is een manier om te genieten van de vrijheid van touwloos klimmen zonder het risico te lopen te overlijden door een val – omdat je boven diep water klimt. De zee (of een rivier of meer) dient als je vangnet.

Deep Water Soloing (DWS), zoals het ook wel bekend staat, is sinds halverwege de jaren negentig wereldwijd steeds populairder geworden. Het was dan ook slechts een kwestie van tijd voordat Krabi ook DWS-dagtochten voor klimmers – en steeds vaker ook voor iedereen – zou aanbieden. Dit is een van de grootste voordelen: er is geen klimervaring vereist.

Ik had net een driedaagse klimcursus in Railay afgerond en had een paar dagen over, dus de kans om mijn nieuwe liefde voor klimmen te combineren met mijn eerste liefde, de zee, was te verleidelijk om te laten liggen, vooral toen ik ontdekte dat het vanaf een zeilboot kon in plaats van een lawaaierige sloep.

De excursies beginnen bij Railay Beach rond hoogtij om de waterdiepte te maximaliseren; het is 10 uur 's ochtends wanneer wij acht, allemaal beginners in diepwater soloduiken, elkaar ontmoeten bij Railay West Beach en aan boord gaan van een longtailboot die ons naar een prachtig 32-voets jacht brengt dat voor de kust voor anker ligt.

Voordat we het wisten, had onze schipper Pet zijn twee bemanningsleden het bevel gegeven de zeilen te hijsen, en gleden we over de glinsterende zee tussen de karst-eilanden van Krabi richting onze bestemming, Koh Poda. Alleen al dit maakte de reis de moeite waard, en iedereen was in opperbeste stemming, ontspannen op het dek onder de zeilen in de tropische zon.

Een uur later komen we aan: we ankeren naast een hoge kalkstenen wand die steil uit de zee oprijst.

'Klaar om te klimmen?' vraagt ​​Pet.

'Ja!', zeggen we, hoewel er een zekere nerveuze spanning in de lucht hangt.

Het voelt vreemd om ons uit te kleden tot onze bikini's (de jongens in zwembroeken), de meegeleverde klimschoenen aan te trekken en aan boord te gaan van een opblaasboot die ons naar de volgende rotswand brengt. Daar klimmen we via een twee meter lange touwladder omhoog die de kloof tussen de rots en de zee overspant (dit is het meest inspannende deel van deep-water soloing: jezelf omhoog trekken aan bamboe sporten terwijl de ladder heen en weer schommelt in de golven van passerende longtailboten).

Klimmen zonder harnas en touw is echt bevrijdend. Er is ook geen magnesiumpoeder (dat zou bij contact met water in een plakkerige pasta veranderen), maar je met natte handen aan de rots vasthouden is niet moeilijk, vooral omdat de rots scherp is en de routes gemakkelijk zijn met grote grepen en voetsteunen.

Zij aan zij verkennen we de steile rotswand, soms onderaan, soms zo hoog als we durven. We roepen luid voordat we springen of vallen om er zeker van te zijn dat er niemand in het water is. Hoe hoger je klimt, hoe ruiger het water natuurlijk wordt. Tot tien meter hoogte ben je relatief veilig; daarboven voelt de zee aan als beton. Pet had ons verteld dat je blessures kunt voorkomen door te vallen met je armen langs je zij en je voeten bij elkaar. Goed om te weten.

Klimmen is leuk, totdat ik me mijn afkeer van – en angst voor – springen van grote hoogtes herinner. Dus, na mijn laatste sprong/val van mijn persoonlijke record van vijf meter, trek ik me terug op de bank – het dek van het jacht. Deepwater soloing blijkt de leukste vorm van toeschouwerssport te zijn. De deelnemers zijn duidelijk zichtbaar, als vlinders op een prikbord. Je bent er vlak bij (zo dichtbij dat je vaak natgespoten wordt als klimmers in het water vallen). En omdat je het zelf hebt geprobeerd, weet je hoe dapper ze zijn om hoger te klimmen dan jij durft.

Terwijl een paar longtailbusjes vol backpackers aankomen, vult de rotswand zich met een kleurrijke menigte. Er zijn meisjes in Braziliaanse bikini's, knappe Latino's die als Griekse goden op richels staan, jongens met tatoeages en knotjes, en zelfs een vrouw die klimt in een felgekleurd reddingsvest.

Het meest indrukwekkend zijn twee Thaise klimgidsen, op blote voeten en in shirts met lange mouwen en trainingsbroeken, die uit een kajak aan de voet van de klif klimmen en steeds hoger klimmen als Spiderman; een van hen slingert zelfs met één arm tien meter boven de Andamanse Zee. Wanneer hij eindelijk springt, is hij zo hoog dat het hem VIER SECONDEN kost om in het water te komen. De ander klimt behendig terug naar zijn wachtende zeekajak. Dit is diepwater soloing met stijl: je wordt niet eens nat.

Na een snelle lunch met gebakken rijst en een koud biertje aan boord, is er nog tijd om te snorkelen en een kajaktocht te maken naar een nabijgelegen strand voordat we terugkeren naar Railay. Ik denk dat ik de Tonsai-mentaliteit nu beter begrijp. Rotsklimmen is één ding. Cliffjumping is weer iets heel anders. En deep-water soloing is weer iets compleet anders.

Hoe er te komen: Vlieg van Bangkok naar Krabi, neem vervolgens een taxi naar Ao Nang Beach en vaar verder met een longtailboot naar Railay. De Hot Rock Climbing School in Railay biedt individuele dagtochten in diep water aan, inclusief klimmen, zeilen, kajakken en snorkelen. De beste tijd om te klimmen is van november tot april. Ga voor meer informatie naar www.railayadventure.com