Gościnny bloger i nagradzana australijska pisarka podróżnicza Louise Southerden wywołuje sensację podczas wspinaczki skałkowej w Krabi, w południowej Tajlandii.

„To nie skoki z klifu. Znamy różnicę. Jesteśmy wspinaczami”. Tak reklamuje się szyld przed szkołą wspinaczkową w Tonsai, jednej z dwóch plaż na półwyspie Railay w Krabi, oferujący wycieczki z „głębokim solo”. To właśnie na tej plaży gromadzą się ambitni wspinacze. Zatrzymuję się na drugiej, bardziej turystycznej plaży Railay, gdzie różnica między skokami z klifu a głębokim solo na wodzie zupełnie mi umyka – i inspiruje mnie to do jednodniowej wycieczki i samodzielnego solo na głębokiej wodzie.

Czym jest samotne nurkowanie na głębokiej wodzie?

Krótko mówiąc, to połączenie boulderingu (wspinaczki blisko ziemi z zabezpieczeniem na crash pad) i free soloingu (wspinaczki bez liny). Innymi słowy: to sposób na cieszenie się swobodą wspinaczki bez liny bez ryzyka śmierci w wyniku upadku – ponieważ wspinasz się nad głęboką wodą. Morze (lub rzeka, czy jezioro) służy jako siatka bezpieczeństwa.

Deep water soloing (DWS), jak się go również nazywa, cieszy się rosnącą popularnością na całym świecie od połowy lat 90. Dlatego kwestią czasu było, zanim Krabi zaoferuje również jednodniowe wycieczki DWS dla wspinaczy – a coraz częściej również dla wszystkich innych. To jedna z głównych zalet tego rozwiązania: nie jest wymagane żadne doświadczenie wspinaczkowe.

Właśnie ukończyłem trzydniowy kurs wspinaczkowy w Railay i miałem kilka wolnych dni, więc szansa na połączenie mojej nowej miłości, wspinaczki, z moją pierwszą miłością, morzem, była zbyt kusząca, aby ją przegapić, zwłaszcza gdy dowiedziałem się, że można to zrobić z żaglówki, a nie z hałaśliwej łodzi.

Wycieczki rozpoczynają się na plaży Railay Beach w czasie przypływu, aby zmaksymalizować głębokość wody. Jest godzina 10 rano, kiedy ośmioro z nas, wszyscy nowicjusze w samotnych rejsach głębokowodnych, spotykamy się na plaży Railay West Beach i wsiadamy na długą łódź, która zabiera nas do pięknego 32-stopowego jachtu zakotwiczonego na morzu.

Zanim się zorientowaliśmy, nasz kapitan Pet wydał dwóm członkom załogi rozkaz podniesienia żagli i sunęliśmy po lśniącym morzu między krasowymi wyspami Krabi w kierunku naszego celu, Koh Poda. Już samo to sprawiło, że podróż była warta zachodu, a wszyscy byli w doskonałych nastrojach, relaksując się na pokładzie pod żaglami w tropikalnym słońcu.

Godzinę później docieramy na miejsce. Kotwiczymy przy wysokiej wapiennej ścianie, która stromo wznosi się z morza.

„Gotowy do wspinaczki?” pyta Pet.

„Tak!” mówimy, choć w powietrzu unosi się nuta nerwowego oczekiwania.

Dziwnie jest rozebrać się do bikini (chłopcy w kąpielówkach), wsunąć się w zapewnione buty wspinaczkowe i wsiąść na ponton, który zawiezie nas do kolejnej ściany skalnej. Tam wspinamy się po dwumetrowej drabinie linowej, która rozciąga się nad szczeliną między skałą a morzem (to najtrudniejszy etap samotnego wspinania się na głębokiej wodzie: podciąganie się po bambusowych szczeblach, podczas gdy drabina kołysze się na falach przepływających łodzi typu longtail).

Wspinaczka bez uprzęży i ​​liny jest naprawdę wyzwalająca. Nie ma też kredy (w kontakcie z wodą zamieniłaby się w lepką pastę), ale trzymanie się skały mokrymi rękami nie jest trudne, głównie dzięki ostrym krawędziom, a drogi są łatwe, z dużymi uchwytami i stopniami.

Ramię w ramię eksplorujemy stromą ścianę klifu, czasami pozostając na dole, a czasami wspinając się tak wysoko, jak tylko odważymy się. Krzyczymy głośno przed skokiem lub upadkiem, aby upewnić się, że nikt nie jest w wodzie. Im wyżej się wspinasz, tym bardziej wzburzona staje się woda. Do dziesięciu metrów jesteś uważany za względnie bezpieczny; powyżej tej głębokości morze wydaje się betonowe. Pet powiedział nam, że można uniknąć obrażeń, upadając z rękami wzdłuż ciała i stopami złączonymi. Dobrze wiedzieć.

Wspinaczka jest fajna, dopóki nie przypomnę sobie o mojej niechęci – i strachu – przed skokami z dużych wysokości. Dlatego po moim ostatnim skoku/upadku z mojego rekordu życiowego pięciu metrów, wycofuję się na ławkę – pokład jachtu. Wspinaczka solo na głębokiej wodzie okazuje się najlepszym sportem dla widzów. Uczestnicy są wyraźnie widoczni, jak motyle na tablicy ogłoszeń. Jesteś tam z nimi (tak blisko, że często ochlapujesz się, gdy wspinacze wpadają do wody). A ponieważ sam tego próbowałeś, wiesz, jak odważni są, wspinając się wyżej, niż ty się odważysz.

Gdy nadjeżdża kilka vanów z długim ogonem, pełnych backpackerów, ściana skały zapełnia się kolorowym tłumem. Są dziewczyny w brazylijskich bikini, przystojni Latynosi stojący na półkach skalnych niczym greccy bogowie, faceci z tatuażami i kokami, a nawet kobieta wspinająca się w neonowej kamizelce ratunkowej.

Najbardziej imponujący jest widok dwóch tajskich przewodników wspinaczkowych, bosych, w koszulach z długim rękawem i spodniach dresowych, którzy wyskakują z kajaka u podnóża klifu i wspinają się coraz wyżej niczym Spiderman; jeden z nich buja się nawet na jednej ręce dziesięć metrów nad Morzem Andamańskim. Kiedy w końcu skacze, jest tak wysoko, że wejście do wody zajmuje mu CZTERY SEKUNDY. Drugi zręcznie schodzi z powrotem do czekającego kajaka morskiego. To stylowe solo na głębokiej wodzie: nawet się nie zamoczy.

Po szybkim lunchu ze smażonego ryżu i zimnego piwa na pokładzie, jest jeszcze czas na snurkowanie i wyprawę kajakową na pobliską plażę, zanim wrócimy na Railay. Myślę, że teraz lepiej rozumiem mentalność Tonsai. Wspinaczka skałkowa to jedno. Skoki z klifów to zupełnie co innego. A samotne nurkowanie na głębokiej wodzie to zupełnie coś innego.

Dojazd: Lot z Bangkoku do Krabi, następnie taksówka na plażę Ao Nang i dalej łodzią longtail do Railay. Szkoła wspinaczki Hot Rock Climbing School w Railay oferuje jednodniowe, samotne wycieczki na głębokie wody, obejmujące wspinaczkę, żeglarstwo, kajakarstwo i snorkeling. Najlepszy czas na wspinaczkę to okres od listopada do kwietnia. Więcej informacji na stronie www.railayadventure.com