เมื่อเมล ไพค์ ตระหนักได้เมื่ออายุได้ห้าสิบต้นๆ ว่าเธอจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงชีวิตสักพัก เธอก็คว้าโอกาสที่จะใช้เวลาสองสามเดือนโดยไม่มีภาระผูกพันใดๆ ในสถานที่โปรดของเธอ นั่นก็คือประเทศไทย

ท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่นของหาดกะตะ ภูเก็ต เมลได้ค้นพบความสุขของการเดินทางคนเดียวและการดื่มด่ำกับประสบการณ์ใหม่ๆ ตั้งแต่รสชาติหอมกรุ่นของอาหารไทยและความสงบสุขของทะเล ไปจนถึงการเรียนรู้ภาษาและความสุขจากการดื่มด่ำกับวัฒนธรรมอันมีชีวิตชีวา เมลพาผู้อ่านไปสู่การเดินทางแห่งการค้นพบตนเองในหนังสือบันทึกความทรงจำที่เพิ่งตีพิมพ์ของเธอ

เราได้สัมภาษณ์เมลเกี่ยวกับเส้นทางการค้นพบของเธอในประเทศไทย และเส้นทางการค้นพบตัวตนของเธอเอง

ทำไมต้องประเทศไทย? ทำไมคุณถึงเลือกเดินทางไปประเทศไทยคนเดียว?

ความรักของฉันที่มีต่อประเทศไทยเริ่มต้นขึ้นในปี 1989 เมื่อฉันใช้เวลาสิบสองเดือนที่นั่นในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยน ฉันอาศัยอยู่กับครอบครัวชาวไทยและเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลาย ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็กลับไปประเทศไทยเป็นประจำ ประเทศไทยเป็น "สถานที่ที่ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ" เพราะฉันสามารถใช้ชีวิตเรียบง่ายที่นั่นและทิ้งชีวิตประจำวันไว้เบื้องหลังได้ นอกจากนี้ยังเป็นประเทศที่ปลอดภัยและน่าอยู่มากสำหรับผู้หญิงที่เดินทางคนเดียว ซึ่งสามารถใช้ชีวิตและท่องเที่ยวได้อย่างสะดวกสบาย

ประสบการณ์ของคุณในประเทศไทยตรงตามความคาดหวังหรือไม่?

การเดินทางของฉันเกินความคาดหมายไปมาก ฉันวางแผนจะอยู่แค่สามเดือน แต่กลับกลายเป็นห้าเดือน ฉันยังไม่อยากจากไปเลยแม้กระทั่งตอนที่การเดินทางสิ้นสุดลง สี่เดือนต่อมา ฉันเขียนว่า: "ฉันพูดได้อย่างเต็มปากว่า แม้แต่ในฝันก็ยังนึกไม่ถึงเลยว่าฉันจะได้พบกับผู้คนแสนวิเศษมากมาย ได้เห็นสถานที่สวยงาม ได้ลิ้มลองอาหารรสเลิศ และได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากผู้คนที่ทำให้ฉันมีความสุขที่นี่"

คุณชื่นชอบอะไรในประเทศไทยมากที่สุด?

คนไทยนั้นยอดเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย! ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ การต้อนรับที่อบอุ่นและความอยากรู้อยากเห็น ความสามารถในการใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายแต่ยังคงมีความสุข ความเต็มใจที่จะแบ่งปันวัฒนธรรมและประเพณี และอารมณ์ขันที่ยอดเยี่ยม ล้วนเป็นสิ่งที่น่าประทับใจ และแน่นอน รอยยิ้มของพวกเขานั้นหาที่เปรียบมิได้!

อาหารไทยหอมอร่อยและวัฒนธรรมที่น่าสนใจดึงดูดใจให้ฉันกลับมาเยือนประเทศไทยอยู่เสมอ

ความทรงจำที่น่าประทับใจที่สุดของคุณคืออะไร?

พูดตามตรง ฉันเขียนหนังสือเล่มนี้เพื่อตัวเองล้วนๆ ฉันอยากบันทึกความทรงจำอันน่าประทับใจตลอดห้าเดือนนั้น มีช่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ มากมายที่ฉันอยากจะหวนคิดถึงเมื่อกลับบ้าน ความสงบสุขที่ฉันรู้สึกขณะนั่งอยู่คนเดียวบนชายหาด เท้าจมอยู่ในทรายอุ่นๆ มองดูพระอาทิตย์ตกสีทอง รสชาติของมะม่วงสุกกับข้าวเหนียวและกะทิ ความรู้สึกไร้น้ำหนัก และความกังวลต่างๆ รอบตัวที่หายไปขณะที่ฉันลอยอยู่ในน้ำทะเลสีเขียวมรกตอุ่นๆ ของทะเลอันดามัน ความทรงจำเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของฉันไปแล้ว

มีช่วงเวลาไหนบ้างที่คุณรู้สึกว่าตัวเองอยู่นอกเขตความสบายอย่างแท้จริง?

การเรียนภาษาไทยเป็นเรื่องท้าทายสำหรับฉันมาโดยตลอด เพื่อฟื้นฟูและเสริมสร้างทักษะภาษาไทยที่ขาดหายไป ฉันจึงเข้าเรียนที่โรงเรียนสอนภาษาในภูเก็ต การอ่าน การเขียน และการพูดภาษาไทยไม่เพียงแต่พาฉันไปสู่โลกที่แปลกใหม่เท่านั้น แต่ยังช่วยให้ฉันเข้าใจวัฒนธรรมและประเพณีไทยได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นด้วย

โดยรวมแล้ว ฉันรู้สึกสบายใจมากในประเทศไทย เพื่อนคนไทยมักบอกว่าฉันเป็นคนไทย 80% และออสเตรเลีย 20% และบางทีฉันอาจเกิดผิดประเทศด้วยซ้ำ!

คุณประทับใจอะไรมากที่สุดในวัฒนธรรมไทย?

ฉันรักหลายแง่มุมของวัฒนธรรมไทยมาก เนื่องจากคนไทยกว่า 95% นับถือพุทธศาสนา จึงไม่น่าแปลกใจที่พุทธศาสนามีบทบาทสำคัญในชีวิตประจำวันของพวกเขา ทุกปี ฉันจะเข้าร่วมพิธีกรรมตอนเช้าตรู่ที่พระสงฆ์เดินเท้าเปล่าไปตามถนนเพื่อถวายอาหาร "ต๊อกบาล" เป็นวิธีง่ายๆ และไม่โอ้อวดในการสร้างบุญและดูแลผู้อื่น

นอกจากนี้ ฉันยังชื่นชมคุณค่าของการให้ความเคารพอย่างสูงในประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อผู้สูงอายุ ครู อาจารย์ พระสงฆ์ และพระราชวงศ์ การไหว้ ซึ่งเป็นการทักทายแบบไทยดั้งเดิมที่ประกอบด้วยการโค้งคำนับเล็กน้อยและการพนมมือในท่าทางคล้ายการอธิษฐาน เป็นสัญลักษณ์แสดงความเคารพที่พบเห็นได้ทั่วไป

ความสำคัญของครอบครัวและชุมชนก็เห็นได้ชัดเช่นกัน ฉันได้สัมผัสสิ่งนี้ทุกวันจากการปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนบ้านในละแวกนั้น การเสนอที่จะร่วมรับประทานอาหาร การช่วยเหลือในการเรียนภาษา และความเมตตาที่แสดงต่อฉันนั้น บางครั้งก็ทำให้ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก

เราสามารถเรียนรู้สิ่งใดจากวิถีชีวิตของไทยที่จะช่วยเสริมสร้างวิถีชีวิตของเราในออสเตรเลียให้ดียิ่งขึ้นได้บ้าง?

เมื่อฉันกลับมาประเทศไทย ฉันก็หวนนึกถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเคยคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาไปหมดที่บ้าน ฉันแทบไม่เคยตั้งคำถามถึงทรัพยากร วิถีชีวิต และความคาดหวังสูงๆ ในชีวิตของเราเลย ทรัพย์สินต่างๆ สามารถทำให้เราหลงระเริงได้ง่ายๆ ประเทศนี้ทำให้ฉันได้ตระหนักถึงสิ่งที่ฉันต้องการในชีวิตและสิ่งที่ฉันปรารถนาอย่างแท้จริง นั่นคือความแตกต่างที่สำคัญมาก

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันได้เห็นนับครั้งไม่ถ้วนว่าผู้คนที่มีเงินน้อยนั้นใจกว้างเพียงใด พวกเขาทำทุกอย่างเพื่อคุณและแบ่งปันสิ่งเล็กน้อยที่พวกเขามีโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆ นั่นคือตัวตนของพวกเขา นั่นคือวิถีชีวิตของพวกเขา และมันน่าประทับใจมากที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับพวกเขา

บทเรียนที่สำคัญที่สุดที่คุณได้เรียนรู้จากประเทศไทยคืออะไร?

ในประเทศไทย ฉันได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ทุกที่ที่ไป ที่นี่เป็นสถานที่ที่ทำให้ฉันรู้สึกถ่อมตนอยู่เสมอ การเดินทางครั้งนี้แสดงให้ฉันเห็นอีกครั้งว่าความรู้สึกของการเป็นส่วนหนึ่งและชุมชนส่งผลดีต่อความเป็นอยู่ที่ดีของผู้คนทั่วโลกมากเพียงใด บ่อยครั้งที่ฉันได้พูดคุยกับเพื่อนชาวไทย และตระหนักว่าเราทุกคนมีความคล้ายคลึงกันในความรู้สึกและความท้าทายที่เราเผชิญในชีวิต การดำรงอยู่ของมนุษย์ไม่รู้จักกำแพงภาษา เรามีสิ่งที่เหมือนกันมากกว่าสิ่งที่แบ่งแยกเรา

อะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณกลับมา?

ช่วงเวลาที่ฉันอยู่ที่กะตะเปิดโอกาสให้ฉันได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ และมอบเวลาและพื้นที่ให้กับฉันเพื่อทำสิ่งที่สำคัญและพิเศษสุดสำหรับตัวเอง การทำในสิ่งที่ทำให้คุณมีความสุขมากขึ้น และอนุญาตให้ตัวเองกำหนดรูปแบบชีวิตอันล้ำค่านี้ให้แตกต่างออกไปนั้นมีค่าอย่างยิ่ง และไม่เคยสายเกินไปที่จะเริ่มต้น

มันยากเหลือเกินสำหรับฉันที่จะต้องจากชีวิตในกะตะและเพื่อนๆ ไป ความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะกลับไปนั้นยาวนานกว่าที่ฉันคาดคิดไว้มากหลังจากที่ฉันมาถึงแล้ว

ความรักและความผูกพันของฉันที่มีต่อเพื่อนชาวไทย สถานที่โปรดของฉัน และความปรารถนาที่จะใช้ชีวิตแตกต่างไปจากเดิมนั้นยิ่งทวีความแข็งแกร่งขึ้นนับตั้งแต่ฉันกลับมา การตัดสินใจที่จะทำให้ที่นี่เป็นส่วนสำคัญและถาวรในชีวิตของฉันจึงเป็นเรื่องง่าย

ที่นี่คุณสามารถอ่านบทคัดย่อ 30 หน้าจากหนังสือที่ยอดเยี่ยมของเมล และค้นหาว่าคุณสามารถซื้อหนังสือเล่มนี้ได้ที่ไหน