Gdy Mel Pike, mając nieco ponad pięćdziesiąt lat, zdała sobie sprawę, że musi na jakiś czas zmienić swoje życie, skorzystała z okazji, by spędzić kilka miesięcy bez zobowiązań w swoim ulubionym miejscu, Tajlandii.

Na skąpanych w słońcu ulicach plaży Kata na Phuket Mel odkrywa radość samotnego podróżowania i zanurzania się w nowych doświadczeniach. Od aromatycznych smaków kuchni tajskiej i kojącej mocy morza, po naukę języka i przyjemność zanurzania się w tętniącej życiem kulturze, Mel zabiera czytelników w podróż ku samopoznaniu w swoich niedawno opublikowanych wspomnieniach.

Przeprowadziliśmy wywiad z Mel na temat jej podróży odkrywczej do Tajlandii i jej drogi ku odkryciu siebie.

Dlaczego Tajlandia? Dlaczego wybrałeś Tajlandię, żeby podróżować tam sam?

Moja miłość do Tajlandii rozpoczęła się w 1989 roku, kiedy spędziłam tam dwanaście miesięcy jako studentka na wymianie studenckiej. Mieszkałam z tajską rodziną i uczęszczałam do liceum. Od tamtej pory regularnie tam wracam. Tajlandia jest moim „miejscem komfortu”, ponieważ mogę tam wieść proste życie i zostawić codzienność za sobą. Jest to również bardzo bezpieczny i przyjemny kraj dla kobiet podróżujących samotnie, które mogą tam wygodnie mieszkać i podróżować.

Czy Twoje wrażenia z pobytu w Tajlandii spełniły Twoje oczekiwania?

Moja podróż znacznie przerosła moje oczekiwania. Planowałam zostać trzy miesiące, ale zamieniło się to w pięć. Nie byłam gotowa wyjechać nawet po zakończeniu podróży. Cztery miesiące później napisałam: „Szczerze mówiąc, w najśmielszych snach nie wyobrażałam sobie, jak wspaniałych ludzi spotkam, jakie miejsca zobaczę, jakie jedzenie będę mogła spróbować i jak serdeczni i gościnni będą ludzie, którzy tak ciepło mnie przyjęli i sprawili, że poczułam się tu tak szczęśliwa”.

Który aspekt Tajlandii lubisz najbardziej?

Tajowie są bez wątpienia po prostu cudowni! Ich hojność, serdeczna gościnność i ciekawość, umiejętność radzenia sobie z tak małym, a mimo to bycia zadowolonym, chęć dzielenia się swoją kulturą i tradycjami oraz wspaniałe poczucie humoru – to wszystko jest niezwykle ujmujące. A oczywiście ich uśmiechy są po prostu nieporównywalne!

Aromatyczne, pyszne tajskie jedzenie i fascynująca kultura sprawiają, że wciąż wracam do Tajlandii.

Jakie jest Twoje najbardziej niezapomniane wspomnienie?

Szczerze mówiąc, napisałam tę książkę tylko dla siebie. Chciałam uchwycić wszystkie niesamowite wspomnienia z tych pięciu miesięcy. Było tak wiele drobnych chwil, które chciałam wspominać po powrocie do domu. Spokój, który czułam, siedząc samotnie na plaży, ze stopami zanurzonymi w ciepłym piasku, obserwując złoty zachód słońca; smak dojrzałego mango z kleistym ryżem i śmietanką kokosową; uczucie nieważkości i to, jak troski otaczającego mnie świata rozpływały się, gdy unosiłam się w ciepłych, jadeitowozielonych wodach Morza Andamańskiego. Te wspomnienia są teraz częścią mnie.

Czy były chwile, kiedy naprawdę wyszedłeś poza swoją strefę komfortu?

Nauka języka tajskiego zawsze stanowiła dla mnie wyzwanie. Aby odświeżyć i utrwalić moje zardzewiałe umiejętności, uczęszczałem do szkoły językowej w Phuket. Czytanie, pisanie i mówienie po tajsku nie tylko przenosi mnie do zupełnie obcego świata, ale także pozwala mi znacznie lepiej zrozumieć tajską kulturę i zwyczaje.

Ogólnie rzecz biorąc, czuję się w Tajlandii bardzo komfortowo. Moi tajscy znajomi często mówią, że jestem w 80% Tajką i w 20% Australijką i że może urodziłam się w niewłaściwym kraju!

Co uważasz za najbardziej urocze w kulturze tajskiej?

Uwielbiam wiele aspektów tajskiej kultury. Ponad 95% Tajów praktykuje buddyzm, nic więc dziwnego, że buddyzm odgrywa kluczową rolę w ich codziennym życiu. Każdego roku uczestniczę w porannym rytuale, podczas którego mnisi chodzą boso po ulicach, ofiarowując im jedzenie. „Dtuk bart” to bardzo prosty i dyskretny sposób na zdobywanie zasług i troskę o innych.

Doceniam również, jak bardzo ceniony jest szacunek w Tajlandii, zwłaszcza wobec osób starszych, nauczycieli, mnichów i rodziny królewskiej. „Wai”, tradycyjne tajskie powitanie, polegające na lekkim ukłonie i złożeniu dłoni w geście przypominającym modlitwę, jest powszechnym wyrazem szacunku.

Znaczenie rodziny i wspólnoty jest również oczywiste. Doświadczałem tego codziennie w kontaktach z sąsiadami na ulicy. Oferty wspólnych posiłków, pomoc w nauce języka i okazana mi życzliwość były czasami przytłaczające.

Czego moglibyśmy się nauczyć od tajskiego stylu życia, co wzbogaciłoby nasze życie tutaj, w Australii?

Kiedy wracam do Tajlandii, przypominam sobie wszystko, co w domu tak łatwo biorę za pewnik. Rzadko kwestionuję nasze zasoby, nasz styl życia i nasze wysokie oczekiwania życiowe. Posiadanie łatwo nas przytłacza. Ten kraj przypomina mi, czego potrzebuję w życiu i czego naprawdę pragnę. To ogromna różnica.

Przez lata niezliczoną ilość razy byłem świadkiem hojności ludzi z mniejszymi pieniędzmi. Zrobią dla ciebie dosłownie wszystko i chętnie podzielą się tym, co mają, nie oczekując niczego w zamian. Tacy właśnie są, tak żyją i przebywanie w ich towarzystwie jest bardzo wzruszające.

Jakiej najważniejszej lekcji nauczyła Cię Tajlandia?

W Tajlandii uczę się czegoś nowego, gdziekolwiek się udam. To miejsce, które nigdy nie przestaje mnie uczyć pokory. Ta podróż po raz kolejny pokazała mi, jak pozytywnie poczucie przynależności i wspólnoty wpływa na dobrostan ludzi na całym świecie. Często, rozmawiając z moimi tajskimi przyjaciółmi, uświadamiałem sobie, jak bardzo jesteśmy do siebie podobni w naszych uczuciach i wyzwaniach, przed którymi stoimy w życiu. Ludzka egzystencja nie zna barier językowych. Łączy nas więcej niż dzieli.

Co skłoniło Cię do powrotu?

Czas spędzony w Kata dał mi możliwość cieszenia się życiem w pełni i podarował mi czas i przestrzeń na coś niezwykle ważnego i wyjątkowego dla mnie. Robienie więcej tego, co przynosi ci radość i dawanie sobie pozwolenia na ukształtowanie tego jednego, cennego życia inaczej jest bezcenne – i nigdy nie jest za późno, aby zacząć.

Niesamowicie trudno było mi zostawić życie w Kata i moich przyjaciół. Głębokie pragnienie powrotu trwało o wiele dłużej po przyjeździe, niż się spodziewałem.

Moja miłość i więź z moimi tajskimi przyjaciółmi, moim ulubionym miejscem i pragnienie, by żyć inaczej, tylko się wzmocniły od mojego powrotu. Decyzja, by uczynić to miejsce stałym i ważnym elementem mojego życia, była łatwa.

Tutaj możesz przeczytać 30-stronicowy fragment wspaniałej książki Mela i dowiedzieć się, gdzie możesz nabyć jej egzemplarz.