Toen Mel Pike begin vijftig was en besefte dat ze haar leven een tijdje moest veranderen, greep ze de kans om een ​​paar maanden zonder verplichtingen door te brengen op haar favoriete plek: Thailand.

In de zonovergoten straten van Kata Beach in Phuket ontdekt Mel de geneugten van solo reizen en het opdoen van nieuwe ervaringen. Van de aromatische smaken van de Thaise keuken en de kalmerende kracht van de zee tot het leren van de taal en het plezier van het onderdompelen in de levendige cultuur: Mel neemt lezers mee op een reis van zelfontdekking in haar recent verschenen memoires.

We interviewden Mel over haar ontdekkingsreis in Thailand en haar zoektocht naar zelfontdekking.

Waarom Thailand? Waarom koos je ervoor om alleen naar Thailand te reizen?

Mijn liefde voor Thailand begon in 1989 toen ik er twaalf maanden doorbracht als uitwisselingsstudent. Ik woonde bij een Thais gezin en ging er naar de middelbare school. Sindsdien ben ik er regelmatig teruggekeerd. Thailand is mijn 'veilige haven' omdat ik er een eenvoudig leven kan leiden en de dagelijkse beslommeringen thuis achter me kan laten. Het is ook een heel veilig en aangenaam land voor alleenreizende vrouwen, die er comfortabel kunnen wonen en reizen.

Voldeed je ervaring in Thailand aan je verwachtingen?

Mijn reis overtrof al mijn verwachtingen. Ik was van plan om drie maanden te blijven, maar het werden er vijf. Zelfs toen mijn reis voorbij was, wilde ik nog niet weg. Vier maanden later schreef ik: "Ik kan eerlijk zeggen dat ik in mijn stoutste dromen niet had kunnen bedenken wat voor geweldige mensen ik zou ontmoeten, welke plaatsen ik zou zien, wat voor eten ik zou proeven en hoe warm en gastvrij de mensen waren die me zo hartelijk verwelkomden en ervoor zorgden dat ik hier zo gelukkig was."

Welk aspect van Thailand vind je het leukst?

De Thaise mensen zijn zonder twijfel gewoonweg fantastisch! Hun vrijgevigheid, hun warme gastvrijheid en nieuwsgierigheid, hun vermogen om met weinig rond te komen en toch tevreden te zijn, hun bereidheid om hun cultuur en tradities te delen, en hun geweldige gevoel voor humor zijn allemaal zeer vertederend. En natuurlijk zijn hun glimlachen gewoonweg ongeëvenaard!

Het geurige, heerlijke Thaise eten en de fascinerende cultuur zorgen ervoor dat ik steeds weer naar Thailand terugkeer.

Wat is je meest memorabele herinnering?

Eerlijk gezegd heb ik mijn boek gewoon voor mezelf geschreven. Ik wilde alle ongelooflijke herinneringen van die vijf maanden vastleggen. Er waren zoveel kleine momenten waar ik thuis op terug wilde kijken. De rust die ik voelde toen ik alleen op het strand zat, mijn voeten in het warme zand, kijkend naar de gouden zonsondergang; de smaak van een rijpe mango met kleefrijst en kokosroom; het gevoel van gewichtloosheid en hoe de zorgen van de wereld om me heen verdwenen terwijl ik dreef in het warme, jadegroene water van de Andamanzee. Deze herinneringen zijn nu een deel van mij.

Zijn er momenten geweest waarop je echt buiten je comfortzone was?

Thais leren is altijd een uitdaging voor me geweest. Om mijn roestige Thaise kennis op te frissen en te versterken, ben ik naar een taalschool in Phuket gegaan. Het lezen, schrijven en spreken van Thais brengt me niet alleen naar een compleet andere wereld, maar stelt me ​​ook in staat om de Thaise cultuur en gebruiken veel beter te begrijpen.

Over het algemeen voel ik me erg op mijn gemak in Thailand. Mijn Thaise vrienden zeggen vaak dat ik voor 80% Thais en voor 20% Australisch ben, en dat ik misschien wel in het verkeerde land geboren ben!

Wat vind je het meest aantrekkelijk aan de Thaise cultuur?

Ik ben dol op zoveel aspecten van de Thaise cultuur. Met meer dan 95% van de Thai die boeddhistisch praktiseren, is het geen wonder dat het boeddhisme een centrale rol speelt in hun dagelijks leven. Elk jaar neem ik deel aan het ochtendritueel waarbij de monniken op blote voeten door de straten lopen en voedsel aanbieden. "Dtuk bart" is een heel eenvoudige en onopvallende manier om verdiensten te vergaren en voor anderen te zorgen.

Ik waardeer ook hoe belangrijk respect is in Thailand, vooral voor ouderen, leraren, monniken en de koninklijke familie. De "wai", een traditionele Thaise begroeting waarbij men licht buigt en de handen vouwt in een gebaar dat op een gebed lijkt, is een veelgebruikt teken van respect.

Het belang van familie en gemeenschap is ook duidelijk. Ik ervoer dit dagelijks in mijn contacten met mijn buren op straat. De aanbiedingen voor gezamenlijke maaltijden, de hulp bij het leren van de taal en de vriendelijkheid die mij werd getoond, waren soms overweldigend.

Wat kunnen we leren van de Thaise manier van leven dat onze manier van leven hier in Australië zou verrijken?

Als ik terugkeer naar Thailand, word ik eraan herinnerd wat ik thuis zo vanzelfsprekend vind. Ik stel zelden vragen over onze middelen, onze levensstijl en onze hoge verwachtingen van het leven. Bezittingen kunnen ons gemakkelijk overweldigen. Dit land herinnert me eraan wat ik nodig heb in het leven en wat ik werkelijk verlang. Dat is een groot verschil.

In de loop der jaren heb ik talloze keren gezien hoe gul mensen met minder geld zijn. Ze doen letterlijk alles voor je en delen graag het weinige dat ze hebben, zonder er iets voor terug te verwachten. Zo zijn ze, zo leven ze, en het is heel ontroerend om in hun gezelschap te zijn.

Wat is de belangrijkste les die je in Thailand hebt geleerd?

In Thailand leer ik overal waar ik kom iets nieuws. Het is een plek die me steeds weer nederig maakt. Deze reis heeft me opnieuw laten zien hoe positief een gevoel van verbondenheid en gemeenschap het welzijn van mensen wereldwijd beïnvloedt. Vaak besefte ik tijdens gesprekken met mijn Thaise vrienden hoe gelijk we allemaal zijn in onze gevoelens en de uitdagingen waar we in het leven mee te maken krijgen. Het menselijk bestaan ​​kent geen taalbarrières. We hebben meer gemeen dan wat ons scheidt.

Wat was de reden voor uw terugkeer?

Mijn tijd in Kata gaf me de kans om volop van het leven te genieten en bood me tijd en ruimte voor iets ongelooflijk belangrijks en bijzonders voor mezelf. Meer doen van wat je vreugde brengt en jezelf toestemming geven om dit ene kostbare leven anders vorm te geven, is van onschatbare waarde – en het is nooit te laat om te beginnen.

Het was ontzettend moeilijk voor me om mijn leven in Kata en mijn vrienden achter te laten. Het diepe verlangen om terug te keren duurde veel langer na mijn aankomst dan ik ooit had verwacht.

Mijn liefde voor en verbondenheid met mijn Thaise vrienden, mijn favoriete plek en mijn verlangen om mijn leven anders te leiden zijn alleen maar sterker geworden sinds mijn terugkeer. De beslissing om van deze plek een permanent en belangrijk onderdeel van mijn leven te maken, was een gemakkelijke.

Hier kunt u een fragment van 30 pagina's uit Mels prachtige boek lezen en ontdekken waar u een exemplaar kunt kopen.