Gościnny bloger i nagradzana australijska pisarka podróżnicza Louise Southerden podczas wycieczki rowerowej po Bangkoku odkrywa, że ​​stolica Tajlandii ma do zaoferowania więcej niż tylko świątynie i tuk-tuki.

Kiedy myślisz o mieście przyjaznym rowerzystom, prawdopodobnie przychodzą Ci na myśl takie miasta jak Kopenhaga czy Amsterdam. Nie jest to jednak miasto azjatyckie, a już na pewno nie Bangkok, rozległa stolica licząca 12 milionów mieszkańców, znana bardziej z tuk-tuków niż ścieżek rowerowych.

Jason Williams, australijski kolarz mieszkający w Bangkoku, chciał zmienić to postrzeganie, zakładając w 2004 r. firmę Grasshopper Adventures z siedzibą w Bangkoku.

Wycieczka po wiejskich okolicach Bangkoku, którą wówczas zorganizował, była raczej dziełem przypadku, jak mi powiedział. „Po prostu jechałem samotnie rowerem po rolniczych terenach w pobliżu mojego miejsca zamieszkania i odkryłem te stare świątynie otoczone drzewami, a także wspaniałe małe ścieżki, szlaki kanałowe i poczucie bycia w samym sercu Bangkoku, mimo że wciąż widać było wysokie budynki centrum miasta”.

Mimo początkowego sceptycyzmu (niektórzy mieszkańcy Bangkoku uważali, że jazda na rowerze jest zbyt niebezpieczna), obecnie jazda na rowerze jest najpopularniejszą aktywnością na świeżym powietrzu w mieście, według TripAdvisor.

Aby się o tym przekonać, zapisałem się – z mieszanymi uczuciami – na całodniową wycieczkę rowerową po okolicach Bangkoku, ponieważ zawsze czułem się nieco przytłoczony ruchem ulicznym i zdezorientowany krętą rzeką Chao Phraya. Czy ta wycieczka rowerowa przekona mnie do zalet jazdy na rowerze w dużym azjatyckim mieście?

Zaledwie kilka minut po założeniu kasku i opuszczeniu bazy Grasshopper Adventures przy Khao San Road, zdałem sobie sprawę, że choć Bangkok może nie mieć tak dobrze oznakowanych ścieżek rowerowych jak europejskie miasta, to nadrabia to z nawiązką licznymi, przyjaznymi rowerzystom chodnikami i alejkami. Co więcej, 35-kilometrowa trasa tej wycieczki sprytnie omija główne drogi i autostrady.

Nasza tajska przewodniczka, Tammy, prowadziła naszą małą grupę zacienionymi alejkami i ścieżkami wzdłuż rzeki Chao Phraya, gdzie podczas jazdy na rowerach obserwowaliśmy barki i motorówki. Wjechaliśmy rowerami na rampę prowadzącą do mostu Ramy VIII, aby podziwiać widoki i poczuć chłodną bryzę znad wody. Przed nami rozciągało się rozległe niebo, a kiedy Tammy pokazała mapę, wskazała znajome punkty orientacyjne i wyjaśniła, że ​​rzeka płynie mniej więcej z północy na południowy zachód od dzielnicy biznesowej Bangkoku, poczułem się nagle bardziej swobodnie niż kiedykolwiek wcześniej w Bangkoku.

Ale najlepsze dopiero miało nadejść. Po drugiej stronie rzeki wjechaliśmy do części miasta, która zazwyczaj jest niedostępna dla turystów. Właściwie, przez cały dzień nie spotkaliśmy żadnych obcokrajowców. Zamiast tego, rozmawialiśmy z mieszkańcami przedmieść Bangkoku, a na rowerach czuliśmy się jednością z krajobrazem, który przemierzaliśmy.

Przybijaliśmy piątki dzieciom bawiącym się na cichych uliczkach przed ich domami, wdychaliśmy aromat pieczonego kurczaka z ulicznych straganów, naśladowaliśmy trąbienie przejeżdżającego mleczarza („Muu!”) ​​i próbowaliśmy mangostanów i rambutanu. Czasami parkowaliśmy rowery przed wiejską świątynią, zdejmowaliśmy sandały i wchodziliśmy do środka; te świątynie wyraźnie różniły się od bardziej znanych i popularnych turystycznie świątyń Bangkoku.

Czasami ścieżki były tak wąskie, że musieliśmy się zatrzymać, żeby przepuścić miejscową rodzinę na motorowerze. Innym razem ostrożnie jechaliśmy za mężczyznami siedzącymi na brzegach kanałów i łowiącymi ryby bambusowymi wędkami. I przez cały dzień ludzie wołali do nas: „Sawasdee-ka!” i „Sawasdee-krup!”. Cześć!

Ponieważ wycieczkę reklamowano jako „wiejską”, wyobrażałem sobie jazdę przez zielone pola, mijanie rolników po kolana w ryżowych polach i jedzenie lunchu pod drzewem nad strumieniem, podczas gdy w pobliżu pasły się bawoły wodne. Nie do końca tak jednak było. Chociaż uciekliśmy od miejskich wieżowców i centrów handlowych, wciąż znajdowaliśmy się w miejskim otoczeniu, choć z bardzo niską zabudową, a lunch zjedliśmy w przydrożnej restauracji (chociaż makaron pad thai był pyszny).

Jednak była to przygoda, rodzaj toru przeszkód.

Jeździliśmy rowerami przez małe wyspy dżungli, wąskimi ścieżkami nad podniesionymi groblami, przez mosty nad kanałami i krętymi uliczkami. Mijaliśmy plantacje bananów, sady i zaorane pola, a rowery musieliśmy przenosić przez dwa tory kolejowe. Pod koniec dnia znaleźliśmy się nawet na polnej drodze rozmiękczonej przez opryskaną wodą ciężarówkę – i sami się ubrudziliśmy, brodząc w kałużach, żeby się ochłodzić. Może nie był to tajski krajobraz, jaki sobie wyobrażałem, ale to był Bangkok, o jakim istnieniu nie miałem pojęcia.

Pod koniec przejażdżki moja koszulka była przesiąknięta potem, a twarz czerwona od upału, ale zrobiłbym to jeszcze raz (w chłodniejszej porze roku, nie w maju), tylko po to, by mieć szansę odnaleźć spokój na dwóch kółkach w jednym z najbardziej ruchliwych miast świata.

Dojazd: Grasshopper Adventures oferuje różnorodne wycieczki rowerowe po Bangkoku, w tym popularną wycieczkę po mieście Bangkok City Tour, która odbywa się w poniedziałki, środy i piątki i obejmuje lokalnego przewodnika, kask, 24-biegowy rower górski, wodę, lunch i przekąski. Najlepszy czas na jazdę na rowerze w Bangkoku to okres od listopada do lutego. Więcej informacji znajdziesz na stronie www.grasshopperadventures.com