Gastblogger en bekroonde Australische reisjournaliste Louise Southerden ontdekt tijdens een fietstocht door Bangkok dat de Thaise hoofdstad meer te bieden heeft dan tempels en tuk-tuks.

Als je aan een fietsvriendelijke stad denkt, komen steden als Kopenhagen of Amsterdam waarschijnlijk in je op. Geen Aziatische stad, en zeker niet Bangkok, deze uitgestrekte hoofdstad met 12 miljoen inwoners, die meer bekend staat om tuk-tuks dan om fietspaden.

Jason Williams, een Australische wielrenner die in Bangkok woont, wilde deze perceptie veranderen toen hij in 2004 het in Bangkok gevestigde bedrijf Grasshopper Adventures oprichtte.

De tour door het landelijke gebied rond Bangkok die hij destijds ontwikkelde, ontstond min of meer bij toeval, vertelde hij me. "Ik fietste gewoon in mijn eentje door de landbouwgebieden in de buurt van waar ik woonde en ontdekte deze oude tempels, omgeven door bomen, evenals mooie paadjes, kanaalpaden en het gevoel midden in Bangkok te zijn, ook al kon je de hoge gebouwen van het stadscentrum nog steeds zien."

Ondanks aanvankelijke scepsis (sommige inwoners van Bangkok vonden de stad te gevaarlijk om te fietsen), is fietsen nu de populairste buitenactiviteit van de stad volgens TripAdvisor.

Om dat uit te zoeken, schreef ik me – met gemengde gevoelens – in voor een daglange fietstour door het platteland rond Bangkok. Ik had me namelijk altijd een beetje overweldigd gevoeld door het stadsverkeer en nogal gedesoriënteerd door de kronkelende Chao Phraya-rivier. Zou deze fietstour me overtuigen van de voordelen van fietsen in een grote Aziatische stad?

Enkele minuten nadat ik mijn helm had opgezet en de basis van Grasshopper Adventures bij Khao San Road had verlaten, realiseerde ik me dat Bangkok misschien niet dezelfde goed gemarkeerde fietspaden heeft als Europese steden, maar dat ruimschoots compenseert met de vele fietsvriendelijke trottoirs en steegjes. Bovendien vermijdt de 35 kilometer lange route van deze tour slim de hoofdwegen en snelwegen.

Onze Thaise gids, Tammy, leidde ons kleine groepje langs schaduwrijke steegjes en voetpaden aan de Chao Phraya-rivier, waar we tijdens het fietsen naar binnenvaartschepen en longtail-speedboten keken. We duwden onze fietsen een helling op naar de Rama VIII-brug om van het uitzicht te genieten en voelden een verkoelend briesje vanaf het water. Een immense hemel strekte zich voor ons uit, en toen Tammy een kaart tevoorschijn haalde, bekende bezienswaardigheden aanwees en uitlegde dat de rivier ruwweg van noord naar zuid loopt, ten westen van het zakendistrict van Bangkok, voelde ik me plotseling meer op mijn gemak dan ik me ooit in Bangkok had gevoeld.

Maar het beste moest nog komen. Aan de overkant van de rivier kwamen we in een deel van de stad dat normaal gesproken verboden terrein is voor toeristen. Sterker nog, we zagen de hele dag geen andere buitenlanders. In plaats daarvan praatten we met bewoners van de buitenwijken van Bangkok en voelden we ons op onze fietsen één met het landschap waar we doorheen fietsten.

We gaven high-fives aan spelende kinderen in de stille straatjes voor hun huizen, snuifden de geur op van geroosterde kip van de kraampjes, imiteerden het getoeter van een voorbijrijdende melkboer ("Moe!") en proefden mangostanen en rambutan. Soms parkeerden we onze fietsen voor een dorpstempel, trokken onze sandalen uit en gingen naar binnen; deze tempels waren duidelijk anders dan de bekendere en toeristische tempels van Bangkok.

Soms waren de paden zo smal dat we moesten stoppen om een ​​plaatselijke familie op een brommer te laten passeren. Een andere keer reden we voorzichtig achter mannen aan die op de oevers van de kanalen zaten te vissen met bamboestokken. En de hele dag door riepen mensen naar ons: "Sawasdee-ka!" en "Sawasdee-krup!" Hallo!

Omdat de tour werd aangeprezen als een "landelijke" tour, had ik me voorgesteld door groene velden te rijden, langs boeren die tot hun knieën in de rijstvelden stonden en te lunchen onder een boom aan een beekje terwijl waterbuffels in de buurt graasden. Het was echter niet helemaal zo. Hoewel we de wolkenkrabbers en winkelcentra van de stad achter ons hadden gelaten, bevonden we ons nog steeds in een stedelijke omgeving, zij het met zeer lage gebouwen, en we lunchten in een wegrestaurant (hoewel de pad thai-noedels heerlijk waren).

Het was echter een avontuur, een soort hindernisbaan.

We fietsten door kleine jungle-eilanden, over smalle paden op verhoogde dijken, over bruggen over kanalen en door kronkelende steegjes. We passeerden bananenplantages, boomgaarden en akkers, en moesten onze fietsen over twee spoorlijnen tillen. Aan het einde van de dag kwamen we zelfs op een onverharde weg terecht die door een vrachtwagen met water was bespoten – en werden we zelf ook vies toen we door plassen spetterden om af te koelen. Het was misschien niet het Thaise landschap dat ik me had voorgesteld, maar het was een Bangkok waarvan ik het bestaan ​​niet kende.

Aan het eind van de rit was mijn shirt doorweekt van het zweet en mijn gezicht rood van de hitte, maar ik zou het zo weer doen (in een koeler seizoen, niet in mei) alleen al voor de kans om rust te vinden op twee wielen in een van de drukste steden ter wereld.

Hoe er te komen: Grasshopper Adventures biedt diverse fietstochten in Bangkok aan, waaronder de populaire Bangkok City Tour. Deze tour vindt plaats op maandag, woensdag en vrijdag en is inclusief een lokale gids, helm, mountainbike met 24 versnellingen, water, lunch en snacks. De beste tijd om in Bangkok te fietsen is van november tot en met februari. Ga voor meer informatie naar www.grasshopperadventures.com