Zatoka Tajlandzka jest domem dla trzech bardzo popularnych – i bardzo różnych – destynacji wakacyjnych: Koh Samui, Pattayi i Sihanoukville w Kambodży. Pisarka podróżnicza Sally Hammond odwiedziła wszystkie trzy podczas niedawnego rejsu z Singapuru.

Koh Samui, Tajlandia

Koh Samui leży u wschodnich wybrzeży przesmyku Kra w Tajlandii i jest drugą co do wielkości wyspą kraju po Phuket. Liczy 65 000 mieszkańców, ale rocznie odwiedza ją około 1,5 miliona turystów. Ponieważ Koh Samui to niewielka wyspa – o długości około 25 km i szerokości 21 km – zwiedzanie wyspy z przystankami na zwiedzanie zajmuje zaledwie kilka godzin.

Po dotarciu na nabrzeże, naturalnie zostaliśmy otoczeni ludźmi próbującymi sprzedać nam wycieczki po wyspie taksówką. Wybraliśmy młodego przewodnika o imieniu Om, który okazał się doskonałym kierowcą i przewodnikiem. Podzielił się z nami mnóstwem informacji o wyspie i wykazał się niezwykłą cierpliwością, gdy prosiliśmy go o zrobienie zdjęć.

Na Koh Samui znajduje się wiele świątyń buddyjskich, a jeśli masz czas, warto odwiedzić przynajmniej dwadzieścia pięć z nich.

Subtelne linie i kolory świątyń niosą ze sobą głębsze znaczenie. Zastosowanie ozdobnych, wielopoziomowych dachów jest zarezerwowane dla świątyń, pałaców i ważnych budynków publicznych. Najczęściej spotykane są dwa lub trzy poziomy, ale niektóre świątynie królewskie mają nawet cztery.

Prawdopodobnie najpopularniejszą świątynią wśród turystów na wyspie jest Świątynia Śmiejącego się Buddy w Wat Plai Laem.

Podczas naszej podróży po wyspie zatrzymaliśmy się w Wat Sila Ngu, czerwonej terakotowej świątyni z misternymi rzeźbieniami. Każdy z tych wzorów został wykonany przez rzemieślników za pomocą ostrzy i dłut, a kunszt wykonania jest imponujący.

W Wat Khun Aram znajduje się jedna z najdziwniejszych relikwii na świecie. Zmumifikowane ciało czczonego byłego opata świątyni, który był również mistrzem medytacji i potrafił przewidzieć własną śmierć, spoczywa w tej szklanej gablocie od lat 70. XX wieku. Wierni przynoszą mu kwiaty i kadzidło na znak czci.

Wracając do portu Nathon, przypominamy sobie, że wielu turystów przybywa na Koh Samui nie po to, by zwiedzać buddyjskie świątynie, ale dla plaż i sportów wodnych. Inni przyjeżdżają, by nurkować i snurkować wokół ponad czterdziestu zapierających dech w piersiach wysp w okolicy.

Pattaya, Tajlandia

Pattaya leży na północy Zatoki Tajlandzkiej, a dokładniej w Zatoce Bangkoku, około dwie godziny jazdy na wschód od stolicy Tajlandii. Północną część miasta zajmuje dzielnica luksusowa, południe słynie z życia nocnego, a centrum miasta oferuje galerie handlowe idealne na relaksujące spacery.

Wiele osób kojarzy Pattayę jedynie z jej kolorową stroną, ale ma ona o wiele więcej do zaoferowania. Przy Wat Khao Phra Bat, pomniku Kromluanga Chomphonkhetudomsaka, ojca założyciela nowoczesnej tajskiej marynarki wojennej, mieszkańcy modlą się i palą kadzidło. W pobliżu, z ceglanej wieży, regularnie odpalane są głośne fajerwerki na znak szacunku.

Widok ze wzgórza Phratumnak na zatokę Pattaya jest fantastyczny, zwłaszcza o zachodzie słońca, który jest tak popularny, że godziny zachodu słońca są tutaj publikowane. Zostań trochę dłużej, aby podziwiać światła miasta odbijające się w wodzie.

Plaża Jomtien na południu miasta cieszy się popularnością wśród rodzin i idealnie nadaje się do parasailingu lub po prostu relaksu w cieniu licznych migdałowców. Miłośnicy sportów wodnych i pływania powinni odkryć liczne zatoki wokół Pattayi.

Tam, gdzie gromadzą się duże grupy ludzi, zawsze jest co jeść. Na plaży stoją uliczni sprzedawcy, oferując przekąski idealne do przekąszenia w podróży.

Oczywiście, nietrudno znaleźć dzielnice czerwonych latarni, pokazy ladyboyów i praktycznie wszystko, co sobie wyobrazisz. Znaki są wyraźne, często po angielsku, chociaż ostatnio w okolicy pojawiło się wielu Rosjan, więc nie zdziw się, jeśli zobaczysz na nich znaki cyrylicy. Niezależnie od tego, czy je kochasz, czy nienawidzisz, to miasto ma coś dla każdego.

Sihanoukville, Kambodża

Po wschodniej stronie Zatoki Tajlandzkiej w Kambodży leży Sihanoukville (wym. Sznukville), nazwane w 1964 roku na cześć panującego księcia Norodoma Sihanouka. Dekady wojen i ucisku dawno minęły, a Kambodża ponownie cieszy się rosnącą popularnością wśród turystów, zachowując swój turystyczny urok.

Najlepszym sposobem na zwiedzanie miasta jest uśmiech i uleganie pokusom kierowców tuk-tuków czekających przy każdym wjeździe do miasta. W naszym przypadku były to bramy portowe, gdzie wynajęliśmy mężczyznę o imieniu pan Li, aby nas oprowadził.

Ponieważ uwielbiam targowiska, oczywistym było dla mnie poproszenie pana Li, aby zabrał nas na główny targ miasta, Psar Lu, gdzie można znaleźć wszystko: od świeżych produktów, przez błyszczącą biżuterię, po pyszne jedzenie uliczne.

Kuchnia kambodżańska to połączenie smaków kuchni wietnamskiej i tajskiej. Stwórz własną kambodżańską sałatkę, na deser zjedz galaretkę z pandanu i kokosa, a może zabierz ze sobą kawałek ciasta ryżowo-sezamowego. Dla tych z większym apetytem przygotowaliśmy wybór smażonych ryb, mięs, pieczywa, makaronów i warzyw.

Kiedy nasz kierowca wrócił, obiecał pokazać nam kilka atrakcji miasta. Imponujący Pomnik Złotego Lwa (Vimean Tao Meas), zbudowany w 1996 roku, znajduje się pośrodku ronda między plażami Sokha i Ochheuteal. Otaczające go ogrody są popularnym miejscem spotkań mieszkańców, zwłaszcza młodzieży, wieczorami.

Plaża Ochheuteal cieszy się popularnością wśród turystów ze względu na zacienioną promenadę, gdzie można odpocząć, tanio zjeść, a nawet skorzystać z masażu. Niektórzy twierdzą jednak, że plaża Otres jest piękniejsza.

Plaża słynie z handlarzy, którzy niosą cały swój „sklep” na noszach przewieszonych przez ramię: składniki po lewej stronie, a piecyk węglowy po prawej.

Na koniec odwiedzamy klejnot koronny miasta, położony wysoko na wzgórzu z widokiem na port i okolicę. Buddyjska świątynia Wat Leu jest niezwykle bogato zdobiona, ozdobiona niezliczonymi posągami Buddy i większą ilością złota, niż większość ludzi zobaczy w ciągu całego życia.

Niezrażeni tym faktem, dziesiątki mnichów w szatach w kolorze szafranu i kasztanu przemierzają to wszystko, ignorując turystów i ich aparaty, gdyż sami zajmują się swoją codzienną pracą i nauką.

Pełną wersję artykułu można znaleźć na blogu Sally tutaj.