Gościnny autor John Borthwick odkrywa maleńką wyspę, która znajduje się zaskakująco blisko Bangkoku.

Jak każda piękna wyspa, mała wyspa Ko Si Chang ma swoją historię. Położona zaledwie 120 km od Bangkoku, pod koniec XIX wieku była popularnym miejscem spotkań syjamskiej arystokracji. Królowie Rama IV, V i VI często spędzali tu długie weekendy. Nawiasem mówiąc, Ko Si Chang (zwanego również Ko Sichang) nie należy mylić z Ko Chang, znacznie większą wyspą turystyczną, położoną dalej na południe w Zatoce Tajlandzkiej.

Rodzina królewska zleciła budowę pałaców i ogrodów, a Rama V – król Chulalongkorn – był najbardziej płodnym budowniczym. Dziś można spacerować po pięknie odrestaurowanych parkach tarasowych, stawach i ogrodach, które założył wokół swojego (obecnie zburzonego) pałacu Chudhadhuj Rajthan.

W latach 90. XIX wieku francuscy władcy kolonialni tego regionu byli w nastawieniu ekspansywnym. Kusiło ich dodanie kilku kolejnych wysp w Zatoce Perskiej do swojej kolekcji Indochin, która obejmowała już Wietnam, Laos i Kambodżę. Okupowali Koh Si Chang tylko krótko; po tym czasie dwór syjamski znacznie ograniczył ich wizyty na tym terenie.

Lokalna wersja słynnego tajskiego trójkołowego tuk-tuka nazywa się tu „Skylab”, co brzmi jak sterta zmotoryzowanych kosmicznych śmieci – ale nimi nie są. Poruszają się wąskimi, betonowymi ścieżkami Si Chang beztrosko, nie martwiąc się o samochody ani ciężarówki, bo tu ich nie ma, tylko Skylaby i motocykle. Mój pilot wysadza mnie w Chudhadhuj Rajthan, pośród pawilonów i ścieżek, po których niegdyś przechadzali się królowie i gdzie wciąż zatrzymują się tajscy romantycy. Nieopodal, z widokiem na morze, znajduje się Mai Rim Talay („Drewniany Dom nad Morzem”), fotogeniczny, zielono-biały mini-pałac, który prawdopodobnie był królewskim pensjonatem.

„To kiedyś była wyspa rybacka” – mówi mi mój kierowca. „Ale Zatoka jest teraz przełowiona”. Jak wielu z 5000 mieszkańców Si Chang, obecnie utrzymuje się z turystyki. Ta 25-kilometrowa wyspa oferuje liczne prywatne kwatery. Zatrzymuję się w hotelu o nazwie – tak, zgadliście – „Somewhere”, najnowszym i najelegantszym małym hotelu Si Chang. Z niebieskimi żaluzjami i kafelkami oraz białą, morską architekturą, ma zaledwie 20 pokoi, basen, restaurację i najlepszy na wyspie Skylab – specjalnie zaprojektowany statek kosmiczny, którego nigdy nie nazwalibyście śmieciem.

Co zaskakujące, pomimo bliskości Bangkoku, na wyspie nie ma skupiska ostentacyjnych kurortów plażowych. Si Chang uchronił przed przekształceniem się w turystyczną pustynię brak przyzwoitych plaż. Jedyną porządną piaszczystą plażą (choć niezbyt olśniewającą jak na tajskie standardy) jest wąski odcinek Tham Pang na zachodnim wybrzeżu.

Wypożyczam motocykl i kontynuuję eksplorację surowej wyspy. Morze jest wszechobecne. Warany i swobodnie wędrujące świnie przechadzają się po drodze. Ulice są czyste, a domy pomalowane na żywe kolory. Podjeżdżam do białej świątyni z odciskiem stopy Buddy, położonej na grzbiecie wzgórza z widokiem na morze. Stąd roztacza się wspaniały panoramiczny widok na wyspy i flotę statków towarowych dryfujących między wyspą a oddalonym o 12 km lądem.

Co więc robić na Koh Si Chang? Rejs po okolicy Skylabem lub motocyklem. (Wszyscy zostawiają kluczyki w stacyjce – ponieważ nie ma dokąd uciec, nie ma złodziei motocykli). Wyjdź na posiłek lub kawę do miasta, albo napij się piwa o zachodzie słońca z punktu widokowego Chong Khao Khad. Porozmawiaj z miejscowymi (obcokrajowców jest bardzo niewielu). Krótko mówiąc: na spokojnej Koh Si Chang, tętniącej życiem i gwarnej tajskiej wyspie, nie ma wielkich, obowiązkowych atrakcji ani szaleństw zakupowych.

Weekendowi goście z Bangkoku na krótko powiększają populację wyspy, ale w poniedziałki ta pachnąca wyspa znów należy do Ciebie. Drzewa tamaryndowca zamiast krzykliwych barów, sklep 7-Eleven, bank i flota Skylabów. Czego chcieć więcej?

Informacje: Na Koh Si Chang można dotrzeć promem z Sriracha w Chonburi, 100 km na południowy wschód od Bangkoku. Przeprawa trwa około 45 minut, kosztuje 50 bahtów, a prom kursuje co godzinę. Więcej informacji na stronie www.kohsichang.net. Tekst i zdjęcia © John Borthwick 2020