Reisjournaliste Jennifer Johnson beschrijft haar eerste indrukken van Bangkok en het prachtige Anantara Hotel aan de rivieroever: glinsterende, bruisende tempels en toeristen in wijde broeken.

De geur van zoete kokosnoot en frisse munt vult de lucht. Ik haal diep adem. De aroma's komen van mijn bodyscrub in de Anantara Spa in Bangkok. Ik lig op mijn buik op de massagetafel in een van de privéruimtes van de spa en geniet van de scrub met de witte kokosnoot en munt. Elke beweging van mijn Thaise masseuse is de perfecte manier om de laatste restjes jetlag te verdrijven.

Laten we 15 uur terugspoelen: ik haastte me naar Brisbane International Airport, als laatste passagier die moest inchecken voor een nachtvlucht naar Bangkok. Ik weet niet wat me bezielde om voor een nachtvlucht te kiezen. Ik dacht dat de acht en een half uur met een beetje slaap zo voorbij zouden vliegen. Ik had volledig over het hoofd gezien dat een baby onophoudelijk huilde en me wakker hield. Bij aankomst in Bangkok voelde ik me allesbehalve uitgerust. Maar ik keek in ieder geval uit naar mijn vooraf geboekte spabehandeling in het Anantara Hotel.

Hotel aan de rivier

Het 27 jaar oude Anantara Hotel heeft zijn traditionele ambiance behouden. Zelfs in de lobby word ik betoverd door het zachte geluid van een waterval. Vanaf de verdieping boven de receptie stroomt water in twee op elkaar gestapelde kano's. Vlak ernaast drijft een ander zwembad, versierd met kleine arrangementen van witte bloesems op grote groene philodendronbladeren. Ik ben dol op de tropische details.

Ik heb een uurtje over voordat mijn spa-afspraak begint, dus ik maak van de gelegenheid gebruik om een ​​wandeling over het hotelterrein te maken. Het zwembad is het middelpunt van het hotel, omgeven door weelderige begroeiing. De witte zuilen en het oranje pannendak boven de poolbar trekken meteen de aandacht. Ik loop langs een gezin met kleine kinderen, van wie er één enthousiast naar iets in het zwembad wijst. Ik kijk over de balustrade van het balkon en ontdek wat hem zo fascineert. Twee waterdraken (grote hagedissen) scharrelen langs de betegelde rand van een vijver, vlakbij het zwembad. Ik kijk toe hoe hun lange, geschubde lichamen het water in glijden en geruisloos onder de waterlelies verdwijnen.

Ontspan in de Anantara Spa en laat uw gedachten de vrije loop.

Na mijn heerlijke kokos-limoenscrub neem ik een lange douche en voel me voor het eerst sinds mijn vertrek uit Brisbane echt verfrist. Tijdens mijn massage van 30 minuten glijd ik onder de stevige maar liefdevolle handen van mijn therapeut, Suphee. De behandeling eindigt met een voetenbad. Terwijl ik met Nok (Suphee's Thaise bijnaam) klets, vraag ik haar om tips voor Bangkok. Haar amandelbruine ogen fonkelen en ze zegt met een brede glimlach: "Je moet absoluut terugkomen naar de spa en jezelf trakteren op meer behandelingen." Dat klinkt heel verleidelijk, Nok, maar ik moet het comfort van het hotel verlaten en Bangkok gaan verkennen.

Maak een boottocht naar het Grand Palace.

Bangkok is een bruisende metropool, die het tempo heeft dat je van een hoofdstad mag verwachten. Ik ben enthousiast om de stad te verkennen en heb besloten om het Grand Palace en Wat Phra Kaew te bezoeken. De transfer van het Anantara Hotel naar de Saphan Taksin Terminal (een centraal knooppunt met verbindingen naar veel bezienswaardigheden in Bangkok) is eenvoudig. De gastenboot van het Anantara vaart elke twintig minuten (van 6.00 uur 's ochtends tot middernacht). De conciërge raadt de "Express Boat – Orange Flag" aan naar het Grand Palace. Het was even zoeken welke boot de expressboot was bij de Saphan Taksin Terminal (de oranje vlag is klein). Maar zodra ik het Thaise systeem begreep, hoefde ik alleen maar de rij te volgen. Uiteindelijk belandde ik op de boot met de oranje vlag. Mijn boot zat vol met toeristen en locals, waaronder een groep van vijf jonge, plechtig ogende monniken in feloranje gewaden. Een tochtje over de troebele, bruine Chao Phraya-rivier voor 15 baht (50 Australische cent) is niet alleen een goedkope overtocht, maar biedt ook een kijkje in het leven in Bangkok.

Negen haltes later, bij de pier "Tha Chang" (N9), stap ik samen met de meeste andere toeristen van boord en volg de stroom mensen langs een doolhof van kleine winkeltjes. De straten zijn afgesloten om de veiligheid van de toeristen te garanderen, en binnen vijf minuten bereik ik de poorten. Ongeveer 150 meter verderop is het loket, waar ik een toegangskaartje koop voor het Grand Palace en Wat Phra Kaew voor 500 baht (ongeveer 20 dollar).

Het 94,5 hectare grote terrein van het Grand Palace werd in 1782 ingewijd ter gelegenheid van de stichting van Bangkok als nieuwe hoofdstad. Deze op zichzelf staande stad binnen een stad diende als koninklijke residentie van koning Rama I (1782-1809) tot koning Rama V van het koninkrijk Rattanakosin (1868-1910). Hoewel de koninklijke familie nu in Dusit woont, zijn de indrukwekkende tempels en gebouwen in oude stijl, waaronder het graf van de heilige Smaragdgroene Boeddha (Phra Keo), dagelijks geopend voor bezoekers van 8.30 tot 15.30 uur.

Waarschuwing! Omdat dit een belangrijke pelgrimsplaats is voor vrome boeddhisten en een van de populairste toeristische bestemmingen van Thailand, kunt u grote drukte verwachten van toeristen en gidsen. Helaas is het bijna onmogelijk om de gidsen te ontwijken die tegen hun groepen schreeuwen en weinig rekening houden met anderen die de spirituele betekenis van de plek willen ervaren.

Graag gepaste kleding.

Bezoekers aan Thailand dienen het conservatieve karakter van de Thaise cultuur te respecteren, dat bescheidenheid in gedrag en kleding voorschrijft. Knieën, schouders en hielen moeten bedekt zijn voordat men heilige plaatsen betreedt. Misschien kwam het door de hitte of de jetlag, maar binnen de muren van het Grand Palace was ik geamuseerd door de verscheidenheid aan wijde, Thaise yogabroeken (Chong Kraben) die de knieën bedekten, die ik overal zag.

Overal waar ik keek, zag ik bijpassende broeken en felle kleuren – in plaats van selfies te maken, kon ik niet stoppen met het fotograferen van Thaise yogabroeken. In het Land van de Glimlach kon ik gewoon niet stoppen met glimlachen.

Dit artikel is gebaseerd op een blogpost die oorspronkelijk verscheen op Jennifer Johnsons reisblog "The Travel Bug Within". Volg Jen op @travelbugwithin.