Dziennikarka podróżnicza Jennifer Johnson opisuje swoje pierwsze wrażenia z Bangkoku i pięknego hotelu Anantara położonego nad brzegiem rzeki, błyszczących, tętniących życiem świątyń i turystów w luźnych spodniach.

Zapach słodkiego kokosa i pikantnej mięty unosi się w powietrzu. Biorę głęboki oddech. Aromaty te pochodzą z mojego peelingu ciała w Anantara Spa w Bangkoku. Leżę twarzą do dołu na stole do masażu w jednym z prywatnych gabinetów spa, rozkoszując się peelingiem z dodatkiem białego kokosa i mięty. Każdy dotyk mojej tajskiej masażystki to idealny sposób na pozbycie się ostatnich śladów jet lagu.

Cofnijmy się o 15 godzin: pędziłem na międzynarodowe lotnisko w Brisbane, jako ostatni pasażer odprawiający się na nocny lot do Bangkoku. Nie wiem, co mnie podkusiło, żeby wybrać przesiadkę nocną. Myślałem, że z odrobiną snu te osiem i pół godziny miną błyskawicznie. Całkowicie zignorowałem nieustanny płacz dziecka, który nie dawał mi zasnąć. Po przylocie do Bangkoku czułem się daleki od wypoczęcia. Ale przynajmniej z niecierpliwością czekałem na zarezerwowany wcześniej zabieg spa w hotelu Anantara.

Hotel nad rzeką

27-letni hotel Anantara zachował swój tradycyjny klimat. Nawet w holu urzeka mnie delikatny szum wodospadu. Z piętra nad recepcją woda spływa kaskadami do dwóch ustawionych jeden na drugim kajaków. Tuż obok nich znajduje się kolejny basen, ozdobiony drobnymi kompozycjami z białych kwiatów na dużych, zielonych liściach filodendrona. Uwielbiam te tropikalne akcenty.

Mam godzinę do mojej wizyty w spa, więc korzystam z okazji, by pospacerować po terenie hotelu. Basen stanowi serce hotelu, otoczony bujną roślinnością. Białe kolumny i pomarańczowy dach z dachówki nad barem przy basenie od razu przyciągają wzrok. Mijam rodzinę z małymi dziećmi, z których jedno z entuzjazmem wskazuje na coś w strefie basenowej. Zerkam przez balustradę balkonu i odkrywam, co go urzeka. Dwa wodne smoki (duże jaszczurki) przechadzają się wzdłuż wykafelkowanego brzegu stawu, blisko basenu. Obserwuję, jak ich długie, łuskowate ciała zsuwają się do wody i bezszelestnie znikają pod liśćmi grzybieni.

Zrelaksuj się w Anantara Spa i pozwól swoim myślom błądzić.

Po moim niebiańskim peelingu kokosowo-limonkowym biorę długi prysznic i po raz pierwszy od wyjazdu z Brisbane czuję się naprawdę odświeżona. Podczas 30-minutowego masażu oddaję się mocnym, ale czułym dłoniom mojej terapeutki, Suphee. Masaż kończy się kąpielą stóp. Rozmawiając z Nok (tajskim pseudonimem Suphee), pytam ją o wskazówki dotyczące Bangkoku. Jej migdałowobrązowe oczy błyszczą, a ona mówi z szerokim uśmiechem: „Koniecznie musisz wrócić do spa i zafundować sobie więcej zabiegów”. Brzmi to bardzo kusząco, Nok, ale muszę opuścić komfort hotelu i zwiedzić Bangkok.

Wybierz się na wycieczkę łodzią do Wielkiego Pałacu

Bangkok to tętniąca życiem metropolia, tętniąca życiem w tempie, jakiego można oczekiwać od stolicy. Nie mogę się doczekać zwiedzania i postanowiłem odwiedzić Wielki Pałac Królewski i Wat Phra Kaew. Transfer z hotelu Anantara do terminalu Saphan Taksin (centralnego węzła komunikacyjnego łączącego wiele atrakcji Bangkoku) jest bezproblemowy. Łódź gościnna Anantara kursuje co dwadzieścia minut (od 6:00 do północy). Konsjerż poleca „Express Boat – Orange Flag” do Wielkiego Pałacu. Trochę trudno było mi zorientować się, która łódź jest ekspresowa na terminalu Saphan Taksin (pomarańczowa flaga jest mała). Ale kiedy zrozumiałem tajski system, wystarczyło mi tylko podążać za kolejką. Jakimś cudem w końcu trafiłem na łódź z pomarańczową flagą. Moja łódź była pełna turystów i miejscowych, w tym grupy pięciu młodych, poważnie wyglądających mnichów w jaskrawo pomarańczowych szatach. Spływ po mętnej, brązowej rzece Chao Phraya za 15 bahtów (50 centów australijskich) to nie tylko niedroga przeprawa, ale także okazja do poznania życia w Bangkoku.

Dziewięć przystanków później, na molo „Tha Chang” (N9), wysiadam wraz z większością innych turystów i podążam za tłumem, mijając labirynt małych sklepików. Ulice są zamknięte dla bezpieczeństwa turystów i po pięciu minutach docieram do bram. Około 150 metrów dalej znajduje się kasa biletowa, w której kupuję bilet wstępu do Wielkiego Pałacu i Wat Phra Kaew za 500 bahtów (około 20 dolarów amerykańskich).

Teren Wielkiego Pałacu o powierzchni 94,5 hektara został konsekrowany w 1782 roku, aby uczcić ustanowienie Bangkoku nową stolicą. To samowystarczalne miasto w mieście służyło jako rezydencja królewska od czasów króla Ramy I (1782–1809) do króla Ramy V z Królestwa Rattanakosin (1868–1910). Chociaż rodzina królewska rezyduje obecnie w Dusit, imponujące świątynie i zabytkowe budowle, w tym grobowiec świętego Szmaragdowego Buddy (Phra Keo), są otwarte dla zwiedzających codziennie od 8:30 do 15:30.

Uwaga! Ponieważ jest to ważne miejsce pielgrzymkowe dla pobożnych buddystów i jeden z najpopularniejszych kierunków turystycznych w Tajlandii, należy spodziewać się tłumów turystów i przewodników. Niestety, przewodników, którzy krzyczą na swoje grupy i nie okazują szacunku tym, którzy pragną doświadczyć duchowego znaczenia tego miejsca, praktycznie nie sposób uniknąć.

Proszę o odpowiedni ubiór.

Odwiedzający Tajlandię powinni uszanować konserwatywny charakter tajskiej kultury, która nakazuje skromność w zachowaniu i ubiorze. Przed wejściem do miejsc świętych należy zakryć kolana, ramiona i pięty. Być może to przez upał lub jet lag, ale w murach Wielkiego Pałacu rozbawiła mnie różnorodność szerokich, tajskich spodni do jogi (Chong Kraben), zakrywających kolana, które widziałam wszędzie.

Gdziekolwiek spojrzałam, widziałam pasujące spodnie i jaskrawe kolory – zamiast robić sobie selfie, nie mogłam przestać fotografować tajskich spodni do jogi. W Krainie Uśmiechu po prostu nie mogłam przestać się uśmiechać.

Niniejszy artykuł powstał na podstawie wpisu pierwotnie opublikowanego na blogu podróżniczym Jennifer Johnson „The Travel Bug Within”. Obserwuj Jen na @travelbugwithin.