Gastblogger en bekroonde Australische reisjournaliste Louise Southerden vindt een ongewone zwempartner op het eiland Koh Chang.

Ik weet niet precies wat ik dacht toen ik die magere, bebaarde man die eerste ochtend op het strand op me af zag komen. Hij zag er natuurlijk heel gewoon uit, met een strohoed, korte broek en T-shirt. Maar het was vroeg (te vroeg voor de zonaanbidders die meestal na een laat ontbijt arriveerden), en hij leek een rugzak te dragen (in tegenstelling tot de doorsnee toerist die 's ochtends vroeg nog wat aan lichaamsbeweging deed voordat de hitte te intens werd).

Desondanks bereidde ik me voor om hem vriendelijk toe te zwaaien – we waren immers de enige mensen op het strand op dat uur – en terug te keren naar waar ik mee bezig was.

Dit was mijn ochtendroutine tijdens mijn eerste week op Koh Chang, een van de grootste eilanden van Thailand: wakker worden, op blote voeten over een zandpad naar Klong Prao Beach lopen, het langste strand van het eiland, wat yoga-oefeningen in het zand doen, vervolgens gaan zwemmen en daarna terugwandelen naar mijn bungalow voor het ontbijt.

Ik was net gaan zitten en begonnen aan wat warming-up oefeningen toen mijn nieuwe vriend recht op me afkwam, een slaapmatje uit zijn rugzak haalde en het zonder een woord te zeggen een paar centimeter van mijn handdoek uitrolde.

'Yoga,' zei hij met een onmiskenbaar Russisch accent, en trok zijn shirt uit.

Ik dacht dat hij gewoon zijn eigen yogahoudingen zou doen terwijl ik de mijne deed. Maar hij begon precies na te doen wat ik deed: mijn zonnegroeten, mijn Krijger I en II houdingen, mijn duif- en cobrahoudingen... Het leek me een beetje vreemd, maar ik liet het gewoon gebeuren.

We stelden ons vervolgens aan elkaar voor, ondanks dat we geen gemeenschappelijke taal spraken. Andrei legde, aan de hand van tekeningen in het zand, uit dat hij uit Siberië kwam, in Krabi had geklommen en nu op weg was naar Cambodja (Koh Chang ligt vlak bij de grens) om zijn toeristenvisum te verlengen. Daarna omhelsde hij me stevig, huid op huid. "Zullen we gaan zwemmen?" vroeg ik.

'Zullen we gaan zwemmen?' stelde ik voor.

'Daar, daar,' zei Andrei, terwijl hij knikte en naar een klein eilandje aan de horizon wees.

'Ostrov,' zei hij, '40 minuten.' Hij hield zijn horloge omhoog – een feloranje dameshorloge met strasssteentjes die de kwartieren markeerden – en tikte met één vinger op de cijfers.

'Dat is te ver voor mij,' zei ik, en legde met gebaren uit dat ik, in tegenstelling tot hem, geen zwemvinnen had. Ik bood aan om zo ver mogelijk te zwemmen, en we trokken allebei onze kleren uit, behalve onze zwemkleding.

Terwijl we het water in liepen, zette Andrei zijn oranje zwemmuts op, stopte wat watten in zijn oren en trok zijn Speedo uit, die hij netjes in de bandjes van zijn duikbril achter zijn hoofd stopte.

'Nou, dit is weer eens iets nieuws,' dacht ik: zwemmen in de Thaise zee met een naakte Russische klimmer. Het had de avond ervoor geregend, dus het water was gelukkig troebel. Maar toen we naar dieper water zwommen, dook Andrei, speels als een puppy, enthousiast naar beneden en zwom met zijn blote billen onder me door.

Ik ben niet op het eiland gekomen – na ongeveer 20 minuten ging ik terug naar het strand terwijl hij alleen verder zwom – maar ik zag Andrei die avond weer op het strand. Hij keek naar de zonsondergang en vermaakte zijn twee Russische vrienden met handstanden. Zodra hij me zag, rende hij naar me toe en omhelsde me opnieuw. "Yoga zwemmen, Louisa!" Daarna schreef hij wat cijfers in het zand: een tijdstip waarop we elkaar de volgende ochtend zouden ontmoeten.

Andrei en ik zwommen de hele week elke dag samen langs het strand, soms naar duikboten met Nemo-patronen die voor de kust voor anker lagen. En uiteindelijk ben ik ook echt op het eiland aangekomen – door op mijn laatste middag op Koh Chang een kajak te huren.

Halverwege zag ik iets opspatten. Een dolfijn? Een grote vis? Toen zag ik de oranje pet. Andrei was op weg terug naar het strand nadat hij voor de tweede keer die dag naar zijn "ostrov" was gezwommen. Ik bood hem aan om zich even vast te houden aan mijn kajak om uit te rusten.

'Niet dus,' zei hij, glimlachend terwijl hij energiek in het water trappelde. Daarna zwaaide hij naar me en zwom verder met het gemak van een dolfijn – een naakte Russische dolfijn in Thailand.

Hoe er te komen: Er vertrekken drie keer per dag bussen naar Koh Chang vanaf de internationale luchthaven van Bangkok; de reis duurt ongeveer zes uur, inclusief de overtocht van een half uur met de veerboot naar het eiland. Ik verbleef in de Blue Lagoon Bungalows op Koh Chang. De bungalows kosten vanaf 350 baht per nacht (april-oktober, laagseizoen) of vanaf 500 baht per nacht (oktober-april, hoogseizoen) en liggen direct aan het strand van Klong Prao.