Gościnna blogerka i nagradzana australijska pisarka podróżnicza Louise Southerden znajduje niezwykłego towarzysza pływania na wyspie Koh Chang.

Nie jestem do końca pewien, co pomyślałem, gdy zobaczyłem tego żylastego, brodatego mężczyznę zbliżającego się do mnie na plaży tego pierwszego ranka. Owszem, wyglądał zupełnie zwyczajnie – w słomkowym kapeluszu, szortach i koszulce. Ale było wcześnie (za wcześnie dla plażowiczów, którzy zazwyczaj pojawiali się po późnym śniadaniu) i wyglądał, jakby niósł plecak (w przeciwieństwie do typowych turystów, którzy ćwiczyli wcześnie rano, zanim upał stał się zbyt intensywny).

Mimo wszystko przygotowałem się, żeby mu przyjaźnie pomachać – w końcu o tej porze byliśmy jedynymi ludźmi na plaży – i wrócić do tego, co robiłem wcześniej.

Tak wyglądał mój poranny rytuał w pierwszym tygodniu pobytu na Koh Chang, jednej z największych wysp Tajlandii: budziłem się, spacerowałem boso piaszczystą ścieżką do plaży Klong Prao, najdłuższej plaży na wyspie, wykonywałem kilka ćwiczeń jogi na piasku, po czym pływałem, a potem wracałem spacerem do mojego bungalowu na śniadanie.

Właśnie usiadłam i zaczęłam rozgrzewkę, gdy mój nowy chłopak podszedł do mnie, wyjął z plecaka matę do spania i bez słowa rozwinął ją zaledwie kilka centymetrów od mojego ręcznika.

„Joga” – powiedział z wyraźnym rosyjskim akcentem i zdjął koszulę.

Myślałam, że on po prostu będzie wykonywał swoje pozycje jogi, a ja swoje. Ale on zaczął dokładnie kopiować to, co ja: moje powitania słońca, pozycje Wojownika I i II, pozycje gołębia i kobry… Wydawało mi się to trochę dziwne, ale po prostu pozwoliłam, żeby tak było.

Następnie przedstawiliśmy się, mimo że nie znaliśmy wspólnego języka. Andriej, rysując na piasku, wyjaśnił, że pochodzi z Syberii, wspinał się w Krabi i teraz leci do Kambodży (Koh Chang jest blisko granicy), aby przedłużyć wizę turystyczną. Potem mocno mnie przytulił, skóra przy skórze. „Pójdziemy popływać?” – zapytałem.

„Pójdziemy popływać?” – zaproponowałem.

„Tam, tam” – powiedział Andriej, kiwając głową i wskazując na małą wyspę na horyzoncie.

„Ostrov” – powiedział – „40 minut”. Uniósł zegarek – jaskrawopomarańczowy damski zegarek z cyrkoniami oznaczającymi kwadranse – i jednym palcem stuknął w cyfry.

„To za daleko dla mnie” – powiedziałam, wyjaśniając gestami, że w przeciwieństwie do niego nie mam płetw. Zaproponowałam, że dopłynę tak daleko, jak tylko zdołam, i oboje zdjęliśmy wszystkie ubrania oprócz kostiumów kąpielowych.

Gdy weszliśmy do wody, Andriej założył pomarańczowy czepek pływacki, wepchnął watę w uszy i zdjął kąpielówki, które starannie wsunął w paski maski za głową.

„No cóż, to coś nowego” – pomyślałem: pływanie w tajskim morzu z nagim rosyjskim wspinaczem. Poprzedniej nocy padał deszcz, więc woda była na szczęście mętna. Ale kiedy wypłynęliśmy na głębszą wodę, Andriej, rozbrykany jak szczeniak, z entuzjazmem zanurkował i popłynął, mając pod sobą gołe pośladki.

Nie dotarłam na wyspę – po około 20 minutach wróciłam na plażę, podczas gdy on pływał dalej sam – ale tego wieczoru znów zobaczyłam Andrieja na plaży. Oglądał zachód słońca i zabawiał swoich dwóch rosyjskich przyjaciół staniem na rękach. Gdy tylko mnie zobaczył, podbiegł i ponownie mnie przytulił. „Joga, pływanie, Luizo!”. Potem napisał kilka cyfr na piasku: o której godzinie mieliśmy się spotkać następnego ranka.

Andriej i ja pływaliśmy razem codziennie przez cały tydzień wzdłuż plaży, czasami do łodzi nurkowych z motywem Nemo, zakotwiczonych na brzegu. I w końcu udało mi się dotrzeć na wyspę – wypożyczając kajak w moje ostatnie popołudnie na Koh Chang.

W połowie drogi zobaczyłem coś pluskającego. Delfina? Wielką rybę? Potem dostrzegłem pomarańczową czapkę. Andriej wracał na plażę po tym, jak po raz drugi tego dnia dopłynął do swojego „ostrova”. Zaproponowałem mu, żeby potrzymał mój kajak i odpoczął.

„Niet” – powiedział z uśmiechem, energicznie kopiąc w wodzie. Potem pomachał do mnie i popłynął dalej z lekkością delfina – nagiego delfina rosyjskiego w Tajlandii.

Dojazd: Autobusy do Koh Chang odjeżdżają trzy razy dziennie z międzynarodowego lotniska w Bangkoku; podróż trwa około sześciu godzin, wliczając w to półgodzinną przeprawę promową na wyspę. Zatrzymałem się w Blue Lagoon Bungalows na Koh Chang. Bungalowy kosztują od 350 bahtów za noc (kwiecień-październik, niski sezon) lub od 500 bahtów za noc (październik-kwiecień, wysoki sezon) i znajdują się bezpośrednio przy plaży Klong Prao.