ลูอิส เซาเธอร์เดน นักเขียนรับเชิญและนักเขียนด้านการท่องเที่ยวชาวออสเตรเลียเจ้าของรางวัล พบกับเพื่อนร่วมว่ายน้ำที่ไม่ธรรมดาบนเกาะช้าง

ฉันไม่แน่ใจนักว่าคิดอะไรอยู่ตอนที่เห็นชายร่างผอมมีหนวดเคราเดินเข้ามาหาฉันบนชายหาดในเช้าวันแรกนั้น แน่นอน เขาดูธรรมดามาก สวมหมวกฟาง กางเกงขาสั้น และเสื้อยืด แต่ตอนนั้นยังเช้าอยู่ (เช้าเกินไปสำหรับคนที่มาอาบแดดซึ่งมักจะมาหลังจากทานอาหารเช้าสายๆ) และดูเหมือนเขาจะสะพายเป้ (ไม่เหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไปที่ออกกำลังกายในตอนเช้าก่อนที่อากาศจะร้อนจัด)

อย่างไรก็ตาม ฉันเตรียมที่จะโบกมือทักทายเขาอย่างเป็นมิตร เพราะอย่างไรก็ตาม เราเป็นคนกลุ่มเดียวบนชายหาดในเวลานั้น และกลับไปทำสิ่งที่ฉันทำอยู่ก่อนหน้านี้

นี่คือกิจวัตรประจำวันของฉันในช่วงสัปดาห์แรกบนเกาะช้าง หนึ่งในเกาะที่ใหญ่ที่สุดของประเทศไทย: ตื่นนอน เดินเท้าเปล่าไปตามทางเดินทรายไปยังหาดคลองพร้าว หาดที่ยาวที่สุดของเกาะ ทำโยคะบนหาดทราย จากนั้นก็ลงเล่นน้ำ และหลังจากนั้นก็เดินกลับไปที่บังกะโลเพื่อทานอาหารเช้า

ฉันเพิ่งนั่งลงและเริ่มออกกำลังกายวอร์มร่างกายเล็กน้อย จู่ๆ แฟนใหม่ของฉันก็เดินตรงมาหาฉัน หยิบเสื่อสำหรับนอนออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วคลี่มันออกโดยไม่พูดอะไรสักคำ ห่างจากผ้าขนหนูของฉันเพียงไม่กี่เซนติเมตร

“โยคะ” เขากล่าวด้วยสำเนียงรัสเซียที่ชัดเจน แล้วถอดเสื้อออก

ฉันคิดว่าเขาคงจะทำท่าโยคะของตัวเองไปพลางๆ ขณะที่ฉันทำท่าของฉัน แต่เขากลับเริ่มเลียนแบบสิ่งที่ฉันทำอย่างเป๊ะๆ ทั้งท่าไหว้พระอาทิตย์ ท่าโยคะนักรบที่ 1 และ 2 ท่าพิราบและท่าคobra… มันดูแปลกๆ หน่อย แต่ฉันก็ปล่อยให้เขาทำไป

จากนั้นเราก็แนะนำตัวกัน แม้ว่าเราจะไม่ได้พูดภาษาเดียวกันก็ตาม อันเดรย์อธิบายโดยใช้ภาพวาดบนพื้นทรายว่าเขามาจากไซบีเรีย เคยไปปีนเขาที่กระบี และตอนนี้กำลังเดินทางไปกัมพูชา (เกาะช้างอยู่ใกล้ชายแดน) เพื่อต่อวีซ่าท่องเที่ยว จากนั้นเขาก็กอดฉันแน่น ผิวแนบชิดกัน “เราไปว่ายน้ำกันไหม” ฉันถาม

ฉันเสนอว่า “เราไปว่ายน้ำกันไหม?”

“ตรงนั้น ตรงนั้น” อันเดรย์กล่าวพลางพยักหน้าและชี้ไปยังเกาะเล็กๆ ที่อยู่ไกลออกไปบนขอบฟ้า

“ออสตรอฟ” เขากล่าว “อีก 40 นาที” เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้น – นาฬิกาข้อมือผู้หญิงสีส้มสดใสประดับด้วยเพชรเทียมบอกเวลาทุกๆ 15 นาที – แล้วใช้นิ้วแตะตัวเลข

“มันไกลเกินไปสำหรับฉัน” ฉันพูดพลางอธิบายด้วยท่าทางว่า ต่างจากเขา ฉันไม่มีครีบว่ายน้ำ ฉันเสนอที่จะว่ายน้ำไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเราทั้งคู่ก็ถอดเสื้อผ้าออกหมดเหลือไว้แต่ชุดว่ายน้ำ

ขณะที่เราเดินลุยน้ำ แอนเดรย์ก็สวมหมวกว่ายน้ำสีส้ม ยัดสำลีอุดหู และถอดกางเกงว่ายน้ำแบบสปีดโดออก แล้วเหน็บไว้ที่สายรัดหน้ากากด้านหลังศีรษะอย่างเรียบร้อย

“นี่มันอะไรใหม่จริงๆ” ฉันคิด: ว่ายน้ำในทะเลไทยกับนักปีนเขาชาวรัสเซียเปลือยกาย ฝนตกเมื่อคืนก่อน ดังนั้นน้ำจึงขุ่นเล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องดี แต่ขณะที่เราว่ายออกไปในน้ำลึก อันเดรย์ที่ขี้เล่นเหมือนลูกสุนัขก็ดำดิ่งลงไปว่ายน้ำโดยเอาบั้นท้ายเปลือยกายอยู่ใต้ตัวฉันอย่างกระตือรือร้น

ฉันไปไม่ถึงเกาะ – หลังจากนั้นประมาณ 20 นาที ฉันก็กลับมาที่ชายหาด ขณะที่เขายังคงว่ายน้ำอยู่คนเดียว – แต่ฉันก็เจออันเดรย์อีกครั้งที่ชายหาดในเย็นวันนั้น เขากำลังดูพระอาทิตย์ตกดินและเล่นกายกรรมตีลังกาให้เพื่อนชาวรัสเซียสองคนดู เมื่อเขาเห็นฉัน เขาก็วิ่งเข้ามาหาฉันและกอดฉันอีกครั้ง “โยคะว่ายน้ำนะ หลุยซ่า!” จากนั้นเขาก็เขียนตัวเลขลงบนทราย: เวลาที่เราจะเจอกันในเช้าวันรุ่งขึ้น

ฉันกับอันเดรย์ว่ายน้ำด้วยกันทุกวันตลอดทั้งสัปดาห์ริมชายหาด บางครั้งก็ว่ายไปเห็นเรือดำน้ำลายการ์ตูนนีโมที่จอดทอดสมออยู่กลางทะเล และในที่สุด ฉันก็ได้ไปถึงเกาะจริงๆ ด้วยการเช่าเรือคายัคในบ่ายวันสุดท้ายที่เกาะช้าง

พอถึงครึ่งทาง ฉันเห็นอะไรบางอย่างกระเด็นน้ำ โลมาหรือปลาตัวใหญ่กันแน่? แล้วฉันก็เห็นหมวกสีส้ม อันเดรย์กำลังพายเรือกลับเข้าฝั่งหลังจากว่ายน้ำไปที่ "ออสตรอฟ" ของเขาเป็นครั้งที่สองในวันนั้น ฉันจึงชวนเขามาเกาะเรือคายัคของฉันเพื่อพักผ่อน

“เนียต” เขาพูดพร้อมกับยิ้มพลางเตะขาในน้ำอย่างแรง จากนั้นเขาก็โบกมือให้ฉันและว่ายน้ำต่อไปอย่างคล่องแคล่วราวกับโลมา—โลมารัสเซียเปลือยในประเทศไทย

การเดินทางไปเกาะช้าง: รถโดยสารประจำทางไปเกาะช้างออกจากสนามบินนานาชาติกรุงเทพฯ วันละสามเที่ยว ใช้เวลาเดินทางประมาณหกชั่วโมง รวมเวลาข้ามเรือเฟอร์รี่ไปยังเกาะอีกครึ่งชั่วโมง ฉันพักที่บลู ลากูน บังกะโล บนเกาะช้าง บังกะโลราคาเริ่มต้นที่ 350 บาทต่อคืน (เมษายน-ตุลาคม ฤดูโลว์ซีซั่น) หรือ 500 บาทต่อคืน (ตุลาคม-เมษายน ฤดูไฮซีซั่น) และตั้งอยู่บนหาดคลองพร้าวโดยตรง