De bekroonde Australische reisjournaliste Louise Southerden probeert "kamperen op zee" uit op het verborgen paradijselijke eiland Koh Laoliang in Thailand.

Je hebt waarschijnlijk nog nooit van Koh Laoliang gehoord. Ik ook niet, totdat een medereiziger het eiland aanbeval als een idyllische plek om een ​​paar dagen te kamperen in Thailand. "Het is net als 'The Beach'," zei hij, "alleen dan zonder de handgetekende kaart, de suïcidale Schot, de despotische Tilda Swinton en, zoals ik al snel zou ontdekken, de hordes zonzoekende dagtoeristen die dagelijks naar Koh Phi Phi (in de naburige provincie Krabi) trekken, waar de film is opgenomen."

Laoliang is een zeldzaamheid in Thailand: een afgelegen eilandnationaal park met een prachtig strand, onaangetast door longtailboten of toeristen. Er mogen maximaal 40 mensen tegelijk in tenten overnachten en dagtoeristen zijn niet toegestaan. Er zijn ook geen bungalows of resorts.

Het eiland, dat tot de provincie Trang behoort, is slechts vijf maanden per jaar open, van november tot april. Zelfs de reis ernaartoe is een avontuur, vooral als je uit Krabi komt, zoals ik.

Het begon met een tocht per longboat van Railay naar Krabi-stad, waar een Amerikaan genaamd Richard (hmm, dezelfde naam als het personage van Leo DiCaprio in The Beach…) me oppikte op zijn motor en me naar het busstation van Krabi bracht (het was aardig van hem dat hij me zijn enige helm gaf), waar ik overstapte op een dubbeldekkerbus voor een reis van twee uur naar Trang.

In Trang ontmoette ik Pon, een metalfan met een paardenstaart (we luisterden naar muziek in de stijl van Metallica in zijn SUV), die mij en twee Zwitserse bergbeklimmers (die net met de trein uit Bangkok waren aangekomen) naar de pier van Hat Samran bracht. Daar stapten we aan boord van een longtailboot waarvan de boeg naar de open zee en onze bestemming wees: twee karst-eilanden die 20 kilometer uit de Andamanzee oprijzen.

Een uur nadat we de kust hadden verlaten – en onderweg vliegende vissen en duikende zeevogels hadden gezien – meerde onze longtailboot aan bij North Laoliang Island (het grotere South Laoliang Island aan de overkant van het kanaal biedt geen accommodatie, maar gasten van Laoliang kunnen er wel heen varen voor een dagtocht per kajak).

Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven: kristalhelder, turquoise water, een oogverblindend wit strand omlijst door hoge kalkstenen kliffen, adelaars die boven me cirkelden, een rieten eetgedeelte in de open lucht en een rij groene en gele tenten midden op het zand. Dit is "kamperen aan zee"—en het is heerlijk eenvoudig.

De tenten kijken allemaal uit op zee en waren ruimer en comfortabeler dan verwacht. Elke tent heeft twee kamers: een slaapkamer met twee eenpersoonsbedden op de grond, opgemaakt met lakens en dekens, en een ruime voorkamer met een ventilator en een lamp (de generator van het eiland wordt dagelijks om 16.00 uur aangezet).

Er komen twee soorten bezoekers naar Laoliang: niet-klimmers (voornamelijk stellen en gezinnen met jonge kinderen) en klimmers (die meestal hun eigen uitrusting meenemen, hoewel gasten op het eiland ook klimgordels, schoenen en touwen kunnen huren). Het klimmen hier is legendarisch: sportklimroutes van verschillende moeilijkheidsgraden beginnen direct op het strand of via touwladders die het water in reiken; er zijn zelfs meerdaagse routes op 100 meter hoge wanden.

Het beste aan Laoliang is echter de rust en stilte. Er racen geen longtailboten voorbij, dag noch nacht. Er is geen wifi of mobiel bereik. Je kunt overal op blote voeten lopen. De zon maakt je op een aangenaam tijdstip wakker: net voor 7 uur 's ochtends toen ik er was. Er is een kleine bar met een bamboeplatform en kussens waar 's avonds muziek wordt gedraaid, maar nooit zo hard dat de tentkampeerders er last van hebben.

Het is zo'n plek waar je 's ochtends yoga op het strand kunt doen en voor het ontbijt kunt zwemmen. Na het ontbijt kun je snorkelen (er is een klein rif dat vanaf het strand bereikbaar is), een kajak huren, deep-water soloing proberen (het beklimmen van lage zeekliffen zonder touwen en veilig in diep water springen), of gewoon ontspannen met een boek in een hangmat. 's Middags kun je gaan klimmen als je wilt; de oostwaarts gerichte wanden liggen dan in de schaduw (het is 's ochtends te warm om in de zon te klimmen). Na het diner kun je elke avond de sterrenhemel bewonderen.

Laoliang is niet voor iedereen. Het is een beetje prijzig voor een tent in Thailand (1700 baht per persoon per nacht, hoewel alle maaltijden zijn inbegrepen). Je slaapt op de grond (weliswaar op een comfortabel matras), deelt een badkamer (één voor mannen en één voor vrouwen) en neemt koude douches. Het eten is eenvoudig (wat verrassend is, aangezien er elke dag een longtailboot nieuwe gasten en voorraden vanaf het vasteland aanvoert – we zijn tenslotte in Thailand).

Maar als je houdt van plekken waar de natuur de hoofdrol speelt, en niet de culinaire scene, dan zul je Laoliang geweldig vinden. Natuurlijk is er een dieselgenerator en moeten drinkwater en alle andere benodigdheden van het vasteland worden aangevoerd, maar in een land waar 'eco' bijna een vies woord is (of in ieder geval een verkeerd begrepen woord), is Laoliang een stralend voorbeeld van hoop. Moge het nog lang zo blijven – ongerept en pretentieloos.

Bereikbaarheid: Laoliang Island ligt op 20 kilometer voor de kust van de provincie Trang (ten zuiden van de provincie Krabi) in het Koh Petra Marine Park en is alleen geopend tijdens het droge seizoen, van 1 november tot 30 april. Je kunt van Bangkok naar Trang vliegen. Tenten kosten 1700 baht per persoon per nacht, inclusief alle maaltijden; 3-daagse arrangementen kosten 6500 baht en zijn inclusief transfers vanuit Trang, maaltijden en activiteiten zoals snorkelen en een introductie tot rotsklimmen. Ga voor meer informatie naar www.laoliangisland.com