Wielokrotnie nagradzana australijska pisarka podróżnicza Louise Southerden wypróbowuje „biwakowanie na morzu” na ukrytej rajskiej wyspie Tajlandii, Koh Laoliang.

Prawdopodobnie nigdy nie słyszeliście o Koh Laoliang. Ja też nie, dopóki znajomy podróżnik nie polecił jej jako idyllicznego miejsca na kilka dni biwakowania w Tajlandii. „To jak »Plaża«” – powiedział – „tylko bez ręcznie rysowanej mapy, Szkota o skłonnościach samobójczych, despotycznej Tildy Swinton i, jak wkrótce miałem odkryć, hord spragnionych słońca jednodniowych turystów, którzy codziennie gromadzą się na Koh Phi Phi (w sąsiedniej prowincji Krabi), gdzie kręcono film”.

Laoliang to rzadkość w Tajlandii: odległy wyspiarski park narodowy z zachwycającą plażą, nietkniętą przez łodzie typu longtail ani turystów – maksymalnie 40 osób może jednorazowo nocować w namiotach, a jednodniowe wycieczki są zabronione. Nie ma tu również bungalowów ani ośrodków wypoczynkowych.

Wyspa, należąca do prowincji Trang, jest otwarta tylko przez pięć miesięcy w roku, od listopada do kwietnia. Już samo dotarcie tam to prawdziwa przygoda, zwłaszcza jeśli, tak jak ja, przyjeżdżasz z Krabi.

Wszystko zaczęło się od podróży długą łodzią z Railay do miasta Krabi, gdzie Amerykanin o imieniu Richard (hmm, to samo imię co postać grana przez Leo DiCaprio w filmie Niebiańska plaża...) odebrał mnie swoim motocyklem i zabrał na dworzec autobusowy w Krabi (miło z jego strony, że pozwolił mi zabrać swój jedyny kask), gdzie przesiadłem się na piętrowy autobus, którym pojechałem w dwie godziny do Trang.

W Trang spotkałem Pona, fana metalu z kucykiem (słuchaliśmy muzyki w stylu Metalliki w jego SUV-ie), który zawiózł mnie i dwóch szwajcarskich alpinistów (którzy właśnie przyjechali pociągiem z Bangkoku) na molo Hat Samran. Stamtąd wsiedliśmy na długą łódź, której dziób skierowany był w stronę otwartego morza i naszego celu: dwóch krasowych wysp wyłaniających się 20 kilometrów z Morza Andamańskiego.

Godzinę po opuszczeniu wybrzeża – po drodze obserwując latające ryby i nurkujące ptaki morskie – nasza łódź typu longtail zacumowała przy wyspie North Laoliang (większa wyspa South Laoliang po drugiej stronie kanału nie oferuje noclegów, ale goście Laoliang mogą się tam dostać na jednodniową wycieczkę kajakiem).

Nie mogłem uwierzyć własnym oczom: krystalicznie czysta, turkusowa woda, olśniewająco biała plaża obramowana wysokimi wapiennymi klifami, orły krążące nad głowami, kryta strzechą jadalnia pod gołym niebem i rząd zielono-żółtych namiotów tuż na piasku. To jest „kemping nad morzem” – i jest cudownie prosty.

Wszystkie namioty zwrócone są w stronę morza i były bardziej przestronne i komfortowe niż się spodziewaliśmy. Każdy namiot składa się z dwóch pomieszczeń: sypialni z dwoma pojedynczymi łóżkami na podłodze, pościelonymi i wyposażonymi w koce, oraz przestronnego przedpokoju z wentylatorem i lampą (generator prądu na wyspie włącza się codziennie o 16:00).

Do Laoliang przyjeżdżają dwa rodzaje turystów: osoby niewspinające się (głównie pary i rodziny z małymi dziećmi) oraz wspinacze (którzy zazwyczaj przywożą własny sprzęt, choć goście mogą wypożyczyć uprzęże, buty i liny na wyspie). Wspinaczka tutaj jest legendarna: trasy wspinaczki sportowej o różnym stopniu trudności rozpoczynają się tuż na plaży lub na drabinkach linowych sięgających do wody; są nawet drogi wielowyciągowe na 100-metrowych ścianach.

Największą zaletą Laoliang jest jednak cisza i spokój. Łodzie typu longtail nie ścigają się ani w dzień, ani w nocy. Nie ma tu Wi-Fi ani zasięgu sieci komórkowej. Wszędzie można chodzić boso. Słońce budzi cię o przyjemnej porze: tuż przed 7 rano, kiedy tam byłem. Jest tam mały bar z bambusową platformą i poduszkami, gdzie wieczorami gra muzyka, ale nigdy na tyle głośna, by nie przeszkadzać osobom rozbijającym namioty.

To miejsce, gdzie rano można poćwiczyć jogę na plaży i popływać przed śniadaniem. Po śniadaniu można posnurkować (z plaży jest dostęp do małej rafy), wypożyczyć kajak, spróbować wspinaczki na głęboką wodę (wspinaczka po niskich klifach bez lin i bezpieczny skok do głębokiej wody) lub po prostu zrelaksować się z książką w hamaku. Po południu można się wspinać, jeśli masz ochotę; ściany od strony wschodniej są wtedy w cieniu (rano jest za gorąco na wspinaczkę w słońcu). Po kolacji można podziwiać rozgwieżdżone niebo każdego wieczoru.

Laoliang nie jest dla każdego. Jak na namiot w Tajlandii, jest trochę za drogi (1700 bahtów za osobę za noc, chociaż wszystkie posiłki są wliczone w cenę). Śpi się na podłodze (choć na wygodnym materacu), korzysta się ze wspólnej łazienki (jedna dla mężczyzn, druga dla kobiet) i bierze się zimne prysznice. Jedzenie jest skromne (co jest zaskakujące, biorąc pod uwagę, że łódź longtail codziennie przywozi nowych gości i zaopatrzenie z lądu – w końcu jesteśmy w Tajlandii).

Ale jeśli kochasz miejsca, w których przyroda gra główną rolę, a nie kulinarna, pokochasz Laoliang. Owszem, jest tam generator diesla, a wodę pitną i wszystkie inne zapasy trzeba sprowadzać z kontynentu, ale w kraju, gdzie „eko” to niemal brzydkie słowo (a przynajmniej źle rozumiane), Laoliang jest świetlanym przykładem nadziei. Oby pozostał taki, jaki jest – nietknięty i bezpretensjonalny przez długi czas.

Dojazd: Wyspa Laoliang znajduje się 20 kilometrów od wybrzeża prowincji Trang (na południe od prowincji Krabi) w Parku Morskim Koh Petra i jest otwarta tylko w porze suchej, od 1 listopada do 30 kwietnia. Można tam dolecieć z Bangkoku do Trang. Namioty kosztują 1700 bahtów za osobę za noc, wliczając w to wszystkie posiłki; pakiety 3-dniowe kosztują 6500 bahtów i obejmują transfery z Trang, posiłki oraz zajęcia takie jak nurkowanie z rurką i wprowadzenie do wspinaczki skałkowej. Więcej informacji można znaleźć na stronie www.laoliangisland.com