Za panowania króla Ramy V, Luang Pu Eiam, znany również jako Phra Phawana Koson Thera, opat Wat Nang, cieszył się ogromną sławą. Opat powiedział nam: „Wat Nang może nie jest szczególnie sławny ani piękny, ale amulety Luang Pu Eiam z Wat Nang są bardzo poszukiwane na rynku amuletów. Ich cena nigdy nie spada. Nieco mniej atrakcyjny okaz kosztuje setki tysięcy, podczas gdy naprawdę dobry kosztuje miliony. Zapytaj dowolnego eksperta od amuletów”. Według opowieści starszych członków społeczności, termin „Bang Chang Suan Nok, Bangkok Suan Nai” odnosił się do dwóch obszarów: sadów i gospodarstw rolnych w rejonie Bang Khun Thian od wczesnego okresu Rattanakosin oraz sadów Bang Chang-Amphawa w prowincji Samut Songkhram.

Wat Nang to jedna z najstarszych świątyń w tym regionie. Świątynie w tym regionie zbiorczo znane są jako „Wat Sam Phi Nong”, co obejmuje Wat Nang Ratchaworawihan, Wat Nang Nong Worawihan i Wat Ratcha Orosaram Ratchaworawihan. Znajduje się tu również Wat Sala Khruen. Wat Nang Nong Worawihan i Wat Ratcha Orosaram Ratchaworawihan zostały odnowione za panowania króla Ramy III, w wyniku czego wiele dzieł sztuki w tych świątyniach ma chińskie pochodzenie. Chińskie płytki zdobią szczyty kaplic i świątyń. Matka króla Ramy III zleciła renowację Wat Nang, nadając mu bardziej wyrazisty tajski styl niż Wat Nang Nong i Wat Ratcha Orosaram Ratchaworawihan. Jednak chińskie elementy pozostały. Wat Nang to starożytna świątynia, która istnieje co najmniej od późnego okresu Ayutthaya, a konkretnie od panowania króla Thaisy. Wewnątrz świątyni znajduje się stary dzwon z inskrypcją wskazującą rok 2260. Nie dowodzi to jednak, że świątynia została zbudowana w tym właśnie roku. Mogła powstać wcześniej.

Powód nazwy świątyni „Wat Nang” nie jest do końca jasny, ale dwie teorie wciąż są przedmiotem dyskusji. Pierwsza sugeruje, że w przeszłości w tej świątyni wytwarzano wiele skórzanych lalek. Inna teoria zakłada, że ​​po wybudowaniu świątyni, na jej terenie systematycznie wytwarzano bębny i przechowywano tam liczne membrany. Obie teorie są intrygujące.

Przed panowaniem króla Nangklao, Somdech Phra Sri Suralai, matka królewska (znana również jako „Than Riem”), zleciła odbudowę całej świątyni w latach 1824–1835. Powód jej decyzji o renowacji i odbudowie tej świątyni jest niezwykły: miejsce to było niegdyś rezydencją Than Pheng, babki króla Nangklao. Nic więc dziwnego, że wysoko postawiona członkini rodziny królewskiej, matka króla, zdecydowała się na renowację tej świątyni, mimo że znajdowała się ona głęboko w ogrodzie po stronie rzeki Thonburi.