przewodnik turystyczny po Kanchanaburi

Do prowincji Kanczanaburi można łatwo dotrzeć z Bangkoku i zawsze emanuje ona atmosferą przygody. Położona na najbardziej wysuniętej na zachód granicy Tajlandii, dzieli z Mjanmą majestatyczny łańcuch górski Tanin-Tinajima, wiecznie zielone lasy, ukryte przełęcze górskie oraz bogate dziedzictwo kulturowe i etniczne.

Między XIV a XVIII wiekiem armia birmańska przemaszerowała przez Przełęcz Trzech Pagód, by rzucić wyzwanie Królestwu Ayutthaya w dorzeczu rzeki Chao Phraya. Podczas II wojny światowej armia japońska opracowała zuchwały plan podboju Indii przez Birmę, rozpoczynając od Kanchanaburi. Około 300 000 alianckich jeńców wojennych i robotników przymusowych z Azji Południowo-Wschodniej zostało deportowanych do Kanchanaburi w celu budowy Kolei Tajlandia-Birma. Niestety, prawie połowa z nich zmarła z powodu chorób, niedożywienia, przepracowania i niehigienicznych warunków. W ten sposób Kanchanaburi stało się ich ostatnim miejscem spoczynku, daleko od domu.

Dziś tysiące turystów z całego świata co roku przybywają do Kanchanaburi, aby zobaczyć most na rzece Kwai, cmentarz wojenny, Kolej Śmierci i muzea. Poza mroczną historią i wstrząsającymi opowieściami, Prowincja Zachodnia oferuje piękne krajobrazy, atrakcje kulturalne, społeczności etniczne i zapierające dech w piersiach piękno przyrody.

Aby w pełni cieszyć się podróżą po Dzikim Zachodzie Tajlandii, potrzebny jest co najmniej tydzień.

Przyjazd

Autobusem: Autobusy publiczne odjeżdżają z południowego dworca autobusowego co 30 minut w godzinach 5:00-22:00 w kierunku prowincji Kanchanaburi. Podróż trwa około dwóch godzin.

Pociągiem: Pociągiem ze stacji Thonburi (znanej również jako stacja Bangkok Noi) w Bangkoku do Kanchanaburi. Aby uzyskać więcej informacji, skontaktuj się z Państwowymi Kolejami Tajlandii.

lokomocja

Songthaews (taksówki grupowe) parkują na rynku i w najbardziej zatłoczonych miejscach Kanchanaburi.

Z terminali autobusowych w Kanchanaburi do Bangkoku i innych dzielnic, Si Sawat, Sai Yok, Thong Pha Phum i Sangkhla Buri kursuje autobus publiczny i minivan.

Prywatny samochód (lub minivan) z kierowcą to również dobra opcja, jeśli podróżujesz z przyjaciółmi i rodziną. Pozwala to na elastyczne i wygodne wsiadanie i wysiadanie z pojazdu podczas zwiedzania Kanchanaburi. Sprawdź w swoim hotelu, czy jest to możliwe.

Aktywności w Kanchanaburi

Dwa kilometry na południe od mostu na rzece Kwai znajduje się Muzeum Pamięci Wojennej JEATH. Wizyta w tym muzeum jest szczególnie polecana przed obejrzeniem słynnego Mostu Żelaznego, Kolei Śmierci i pomników II wojny światowej. Wystawa mieści się w ciasnych bambusowych chatach, zrekonstruowanych z oryginalnych obozów jenieckich z 1942 roku. Ciemna i ciasna, wystawa w poruszający sposób prezentuje dobytek jeńców, taki jak broń, materiały i mapy. Ponad 300 000 jeńców wojennych zostało zmuszonych do budowy Kolei Syjamsko-Birmańskiej podczas II wojny światowej, a ponad 100 000 z nich straciło życie.

Lokalizacja: Wewnątrz świątyni Chai Chumphon, około dwóch kilometrów na południe od mostu na rzece Kwai

Jak się tam dostać: Weź songthaew.

Słynny Most na rzece Kwai, położony na tle malowniczej rzeki Kwai Yai w Kanchanaburi, zyskał sławę dzięki francuskiemu pisarzowi Pierre'owi Boulle'owi. Książka Boulle'a „Le Pont de la rivière Kwaï” stała się później kanwą nagradzanego filmu „Most na rzece Kwai” brytyjskiego filmowca Davida Leana.

Brytyjski reżyser wolał replikę mostu na Sri Lance od oryginału w Tajlandii ze względu na jego malownicze piękno. Film zdobył siedem Oscarów, w tym za najlepszy film, reżyserię i zdjęcia. „Nagradzany most” na Sri Lance już nie istnieje, dlatego oryginalny most w Kanchanaburi stał się tak sławny.

Most na rzece Kwai, pierwotnie znany jako Most 277, jest symbolem Kolei Śmierci. Budowę rozpoczęli w 1942 roku brytyjscy jeńcy wojenni. Początkowo zatrudniano 1000 robotników, a później powiększono ich o kolejne 1000 holenderskich jeńców wojennych. Pod dowództwem generała Philipa Tooseya, oficera sił alianckich w armii japońskiej, mężczyźni pracowali nad mostem przez 16 miesięcy, aż do jego ukończenia. Sama budowa Kolei Śmierci trwała jednak kolejne dwa lata.

Oryginalny most został uszkodzony przez Królewskie Siły Powietrzne w 1945 roku, a później przez Siły Powietrzne Armii Stanów Zjednoczonych, ale został szybko naprawiony w ciągu kilku miesięcy po ataku. Dziś most służy jako kładka dla pieszych, umożliwiając ludziom przejście na drugą stronę rzeki.

Kolej Śmierci pochłonęła ponad 100 000 ofiar wśród jeńców wojennych, w tym 133 Amerykanów z Zachodniego Teksasu. Liczbę ofiar śmiertelnych przypisano chorobom tropikalnym, niedożywieniu i wyczerpaniu podczas budowy kolei w 1942 roku. Będąc częścią japońskiej kampanii birmańskiej podczas II wojny światowej, Kolej Śmierci rozciągała się na długości 414 kilometrów przez zachodnią Tajlandię, przez Kanchanaburi, do stanu Mon w Mjanmie. Armia japońska zamierzała wykorzystać Kanchanaburi, aby dotrzeć do Indii. Na szczęście II wojna światowa zakończyła się, zanim to wyzwanie ze strony Indii mogło zostać zrealizowane. Po wojnie Tajlandia odbudowała większość Kolei Śmierci i ponownie połączyła ją z krajową siecią kolejową. Dziś Kolej Śmierci służy jako żywy pomnik wojny, oferując malownicze przejażdżki pociągiem. Odcinek Kanchanaburi–Namtok (125 kilometrów) przecina najpiękniejszą część Kolei Śmierci, gdzie pociąg turkocze po drewnianym wiadukcie i obejmuje usianą jaskiniami ścianę klifu. Pociąg zatrzymuje się na 30 minut przy jaskini Kra Sae (dawniej schronisku dla jeńców wojennych) oraz na trzy godziny przy wodospadzie Sai Yok, gdzie można go zwiedzać. Zabierz strój kąpielowy, jeśli planujesz pływać w wodospadzie.

Jak dotrzeć: Codziennie na linii Kolei Śmierci kursują trzy pociągi między stacjami Kanchanaburi i Namtok.

W połowie drogi między Mostem na rzece Kwai a Przełęczą Trzech Pagód na granicy Tajlandii i Mjanmy leży Przełęcz Piekielnego Ognia. Ta niesławna przełęcz jest uważana za jeden z najtrudniejszych odcinków pasma górskiego do zbudowania, ponieważ wymagała przebicia się przez górę. Zejście 600-metrową i 26-metrową ścieżką między betonowymi blokami jest przerażające, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, że w końcowej fazie budowy tzw. Przełęczy „Speedo” około 500 więźniów pracowało po 16 do 18 godzin dziennie. Migoczące światło płonących pochodni rzucało upiorne cienie na japońskich żołnierzy i wychudzonych, wyczerpanych robotników – scena rodem z Piekła Dantego, jak zauważył jeden z byłych więźniów. Około 700 z 1000 australijskich i brytyjskich żołnierzy zginęło w ciągu dwunastu tygodni pracy na tym odcinku. Dziś Przełęcz Piekielnego Ognia przyciąga turystów, którzy przybywają, by upamiętnić poległych i cierpienie wojny. Historyczną przełęcz zdobią wieńce z maków, małe krzyże i miniaturowe flagi Australii i Anglii. Za Przełęczą Piekielnego Ognia znajduje się centrum dla zwiedzających i szlak pamięci, poświęcony jeńcom wojennym, którzy tam cierpieli i stracili życie.

Godziny otwarcia: 9:00–16:00 (codziennie)

Lokalizacja: Przy autostradzie 323, pomiędzy dzielnicami Sai Yok i Thong Pha Phoom

Jak dotrzeć: Autobusy kursujące między Kanchanaburi i Thong Pha Phoom przejeżdżają w pobliżu obiektu.

Most Mon to jedno z najlepszych miejsc w Tajlandii, by obserwować tętniące życiem życie. Ten kultowy most Mon (lub „Saphan Mon” po tajsku) został zainicjowany w 1980 roku przez nieżyjącego już, słynnego mnicha Mon, Luanga Phor Uttamę, i rozciąga się na 400 metrów nad malowniczym ujściem rzeki Songaria. Drewniany most łączy spokojną społeczność Mon z centrum Sangkhla Buri. Krótko po wschodzie słońca i przed zachodem słońca przechodzą przez niego Monowie, Karenowie, Tajowie, Chińczycy, Laotańczycy, Arakańczycy i Bangladesz. Za zabytkowym mostem kuszą lokalne targi, Przełęcz Trzech Pagód i urokliwe wioski, oferujące przygody i rustykalne piękno.

Dojazd do mostu Mon: Sangkhla Buri znajduje się około trzy godziny jazdy na północ od Kanchanaburi. Wielu turystów korzysta z publicznego autobusu „Kanchanaburi-Sangkhla Buri” z dworca autobusowego w centrum Kanchanaburi lub rezerwuje prywatny transfer do Sangkhla Buri. Małe hotele, ośrodki wypoczynkowe i kwatery prywatne można rezerwować online i offline.

Nowoczesne Centrum Kolei Tajlandia-Birma pielęgnuje pamięć o niesławnej Kolei Tajlandia-Birma i ludziach zaangażowanych w jej budowę. Jego kuratorem jest Rod Beattie, australijski badacz Kolei Śmierci i wieloletni mieszkaniec Kanchanaburi. Oprócz sklepu z pamiątkami, kawiarni i biblioteki naukowej, muzeum gromadzi liczne pamiątki z australijskich kolekcji prywatnych. Prezentuje informacje i fotografie dotyczące planowania i budowy kolei, jej położenia geograficznego, warunków życia w obozach jenieckich, aspektów medycznych, podsumowania zgonów, jej funkcjonowania, bombardowań i zakończenia projektu kolejowego, a także skutków wojny.

Godziny otwarcia: 9:00-17:00 (codziennie)

Wstęp: 4,61 dolara dla dorosłych i 2,30 dolara dla dzieci poniżej 12 lat.

Lokalizacja: Obok cmentarza wojennego w Kanchanaburi (Don Rak).

Jak się tam dostać: Weź songthaew.

Na stacji Namtok, gdzie kończy się malownicza podróż Koleją Śmierci, rozpoczyna się nowa przygoda. Park Narodowy Sai Yok o powierzchni 97 000 hektarów szczyci się fascynującą mieszanką wapiennych gór, wiecznie zielonych lasów i bogatej fauny. Prehistoryczne osady i dawne obozy jenieckie nadają lasowi aurę tajemniczości. Park Narodowy Sai Yok kusi turystów zapierającymi dech w piersiach wapiennymi wodospadami (Sai ​​Yok Yai i Sai Yok Noi), gdzie można zażywać kąpieli w naturalnych basenach. Dzięki kempingom i przytulnym domkom nad rzeką, Park Narodowy Sai Yok stanowi idealną bazę wypadową do zwiedzania Przełęczy Piekielnego Ognia, ruin w stylu khmerskim i majestatycznych jaskiń, a następnie do dalszej podróży na północ.

Lokalizacja: Na końcu linii Kolei Śmierci (stacja końcowa Nam Tok).

Dojazd: Ze stacji Tha Kilen pociągiem do Nam Tok. Lokalne autobusy kursują również między Parkiem Narodowym Sai Yok a miastem Kanchanaburi.

Nazwany na cześć mitycznego, trójgłowego słonia z hinduizmu, Park Narodowy Erawan jest ostoją flory i fauny tropikalnego lasu deszczowego. Jego centralnym punktem jest Wodospad Erawan, którego siedem kaskad spada z wysokości dwóch kilometrów w głąb ziemi. Trudno oprzeć się pokusie, by rozebrać się do kostiumu kąpielowego i wskoczyć do wody. Wodospad Erawan to jedno z najlepszych naturalnych miejsc do pływania, ponieważ krystalicznie czysta woda spływa do setek rozlewisk. Dzięki wapiennym formacjom nie ma tu ostrych skał, których należałoby się obawiać. Aby uniknąć tłumów, prawdopodobnie trzeba będzie wspiąć się do wyższych kaskad.

Godziny otwarcia: 7:00-16:30

Dojazd: Wodospady Erawan oddalone są od Kanchanaburi o około półtorej godziny jazdy. Autobus publiczny (linia 8170) kursuje co godzinę z dworca autobusowego w Kanchanaburi do Wodospadów Erawan. Na terenie parku narodowego znajdują się domy wakacyjne i pola kempingowe.

Około 25 kilometrów od Przełęczy Trzech Pagód leży spokojne miasteczko Sangkhla Buri, zamieszkane przez ludy Mon, Karen, Tajów, Chińczyków, Laotańczyków, a nawet Arakańczyków i Bangladeszów. To idylliczne miejsce słynie również ze słynnego Mostu Mon, 415-metrowego drewnianego mostu, który rozciąga się nad ujściem rzeki Songaria. Jeśli lubisz budzić się w spokojnej społeczności etnicznej, Sangkhla Buri jest idealnym miejscem dla Ciebie. Zaplanuj kilka dni na zwiedzanie lokalnych targowisk, wycieczkę do Przełęczy Trzech Pagód i wizytę w odległych wioskach poza miastem.

Lokalizacja: Trzy godziny jazdy samochodem od miasta Kanchanaburi.

Dojazd: Lokalne autobusy kursują pomiędzy Kanchanaburi i Sangkhla Buri.

Spotkanie twarzą w twarz ze słoniem azjatyckim, łagodnym i majestatycznym zwierzęciem, to niezapomniane i fascynujące przeżycie pośród spokojnych lasów. Kanchanaburi, otoczone wiecznie zielonymi lasami i dziewiczą przyrodą, jest domem dla dwóch sanktuariów dla słoni: Elephants World i Elephant Haven. Elephants World znajduje się nad brzegiem rzeki Kwai Yai, około 30 minut jazdy samochodem na północ od centrum Kanchanaburi. Jest to ośrodek rehabilitacyjny i popularny cel ekoturystyki, uważany za jedno z najlepszych miejsc do etycznie odpowiedzialnego obcowania ze słoniami. Dzięki programom wolontariatu odwiedzający mogą przygotowywać jedzenie dla słoni, ścinając liście bananowca, karmić słonie i obserwować je na rzece.

Ukryty na zachodnim brzegu rzeki Kwai Noi, Elephant Haven zrobił ogromny krok naprzód dla tych łagodnych olbrzymów. Słonie są tu uwalniane z łańcuchów i siodeł i teraz swobodnie wędrują, ciesząc się interakcjami społecznymi w swoim naturalnym sanktuarium. Dzięki programom ekoturystycznym możesz poznać słonie i zbudować z nimi relację opartą na zaufaniu.

Elephant World i Elephant Haven oferują odwiedzającym różnorodne programy związane ze słoniami, od półdniowego wolontariatu po dwudniowy pobyt w rezerwatach. Oba ośrodki zapewniają transfery hotelowe w Kanchanaburi.

Wybrane artykuły o Kanchanaburi

Najlepsze szlaki turystyczne w całej Tajlandii

Kiedy myślisz o Tajlandii, na myśl przychodzą Ci złote świątynie i tropikalne plaże. Ale poza tym czekają na Ciebie liczne szlaki turystyczne...

Przewodnik po podróżowaniu po Tajlandii w chłodniejszych miesiącach

Od listopada do lutego w Tajlandii trwa chłodniejsza pora roku – czas błękitnego nieba i rześkich poranków, który przyciąga podróżników...

Jak radzić sobie z upałem w Tajlandii: Wskazówki, jak zachować chłód i cieszyć się latem w Tajlandii

Upał w Tajlandii może być nieznośny, ale zarówno miejscowi, jak i turyści znajdują kreatywne i orzeźwiające sposoby na ochłodę...

Potrzebujesz informacji turystycznych?

Dowiedz się wszystkiego, co musisz wiedzieć przed podróżą – od wymogów wizowych i wytycznych wjazdowych po niezbędne wskazówki dotyczące podróży i odpowiedzi na często zadawane pytania.