Czy istnieje lepszy sposób na poznanie Tajlandii niż z lokalnym ekspertem? Phil Hawkes i jego żona Nicole niedawno zwiedzili Kanchanaburi z pomocą lokalnego przewodnika Suree. Oto, co opowiedzieli nam o swoich wrażeniach…

Czy istnieje lepszy sposób na poczucie się jak VIP niż skorzystanie z pomocy lokalnego przewodnika, który pokaże Ci niektóre z historycznych i malowniczych miejsc Tajlandii? Nasza podróż do regionu Kanchanaburi stała się naprawdę wyjątkowa dzięki naszemu doświadczonemu tajskiemu przewodnikowi, Suree.

Suree była kompetentna, profesjonalna i bardzo zabawna; podczas posiłków wskazywała nam nawet, które dania mogą być dla nas zbyt ostre. Nie znam lepszego sposobu na poznanie kultury i historii Tajlandii niż z lokalnym przewodnikiem.

Naszym pierwszym przystankiem w Kanchanaburi był brzeg rzeki Kwai, gdzie zjedliśmy wspaniały lunch, po którym udaliśmy się na wycieczkę do słynnego mostu i muzeum JEATH (Japonia-Anglia-Australia-Tajlandia-Holandia), po czym udaliśmy się do naszego noclegu na River Kwai Jungle Rafts.

Łódź motorowa zabiera nas w górę rzeki, około 54 km od mostu do ośrodka raftingowego, oddalonego o około 30 minut jazdy. Wyobraź sobie kemping nad rzeką, z dodatkowymi udogodnieniami, takimi jak łóżka, łazienki i doskonała restauracja – wszystko unoszące się na wodzie.

Ośrodkiem zarządzają głównie miejscowi mieszkańcy wioski Mon, którzy witają nas po przyjeździe tradycyjnym malowaniem twarzy i oprowadzają po swojej wiosce.

Każdego ranka witają nas również słonie z pobliskiej wioski, które są tu przyprowadzane na codzienną kąpiel.

Rzeka płynie dość wartko w dół, a jednym z najlepszych sposobów na ochłodę w tym tropikalnym klimacie jest wskoczenie do wody i spływ z nurtem do końca ośrodka raftingowego, co robiliśmy wielokrotnie – tak relaksujące.

Następnego dnia odwiedzamy Przełęcz Piekielnego Ognia, poruszający pomnik poświęcony alianckim jeńcom wojennym, którzy cierpieli tutaj podczas II wojny światowej podczas budowy 110-metrowego i 17-metrowej głębokości niedokończonej Kolei Śmierci.

Nasz nocleg na dziś wieczór znajduje się w pobliżu Przełęczy Piekielnego Ognia: w obozowisku nad rzeką Hintok. Wygodne, klimatyzowane namioty z półotwartymi prysznicami dają poczucie biwakowania w środku dżungli – bez związanych z tym niedogodności. Jedzenie, serwowane à la carte przy trzaskającym ognisku, jest fantastyczne.

„Glamping” na polanie w dżungli pozwolił nam docenić gęstą, dziką roślinność, która stała się więzieniem dla niewolników w Przełęczy Piekielnego Ognia.

Ostatnią noc spędzamy w hotelu Sampran Riverside, gdzie możemy zanurzyć się w tradycyjnej tajskiej kulturze.

Spróbowaliśmy swoich sił w tańcu i tkactwie z bambusa, a także obserwowaliśmy, jak przędzie się tajski jedwab. Cieszyłem się również najbardziej autentycznym i profesjonalnym tajskim masażem, jakiego kiedykolwiek doświadczyłem. Szczególnie podobało mi się obserwowanie, jak powstają ziołowe kompresy, które tak umiejętnie nakładano podczas zabiegu.

Dyrektor hotelu Khun Kris pokazał nam hotelową farmę ekologiczną, która zaopatruje hotelową destylarnię olejków eterycznych. Ta z kolei produkuje produkty spa sprzedawane w hotelowym sklepiku. (Od razu się zaopatrzyłem – nigdy nie wiadomo, kiedy się wróci).

Podsumowując, to była naprawdę niezapomniana podróż, a dla mnie słonie są zawsze absolutną atrakcją. Mieliśmy szczególne szczęście, że mogliśmy być tak blisko nich, kiedy się kąpały.

PS: Jeśli, tak jak ja, masz ochotę na dobrą kawę w podróży, koniecznie odwiedź Yuk Coffee (łatwe do zapamiętania i wcale nie nieprzyjemne) – kolejna pyszna propozycja na wynos. Sangchuto Road, Lum Sum