Pomysł odwiedzenia wodospadu Thi Lor Su zrodził się u mnie prawie dwa lata przed moją podróżą. Był początek 2024 roku i w swojej naiwności przekonałem się, że wystarczy mi kilka dni w prowincji Tak i że dotrę tam z Mae Hong Son w kilka godzin.

Nie potrzebowałem długich poszukiwań, żeby zdać sobie sprawę ze swojego błędu. Szybko odkryłem, że Tak nie tylko leży znacznie dalej od reszty północnej Tajlandii, niż sugerowałaby linia lotnicza, ale także, że jego najsłynniejszy cel (wspomniany wodospad) jest jeszcze bardziej oddalony i dotarcie do niego zajmie jeszcze więcej czasu.

Dobra wiadomość? Jeśli to czytasz, to znaczy, że w końcu udało mi się dotrzeć na miejsce – i przeżyć! Zła wiadomość? Chociaż moja podróż do Thi Lor Su była wyjątkową przygodą, nie jestem pewien, czy była warta swojej ceny i całego tego szumu (choć z jednym zastrzeżeniem, o którym wspomnę później).

Dlaczego minęło wiele lat, zanim odwiedziłem Thi Lor Su

Pierwotnie, w 2017 roku, kiedy mieszkałem w Bangkoku, chciałem odwiedzić prowincję Tak (choć nie Thi Lor Su). Zgodnie z ówczesną praktyką, planowałem polecieć do miasta (w tym przypadku do Mae Sot) i zdecydować, co robić po dotarciu na miejsce. Szczerze mówiąc, nie pamiętam, dlaczego ostatecznie odwołałem podróż. Podejrzewam, że miało to coś wspólnego z wątpliwą reputacją Mae Sot (o której napiszę wkrótce w innym poście… bądźcie czujni!).

Wiedząc o tym, a także biorąc pod uwagę, że odwiedzenie Thi Lor Su zajęło mi dwa lata, odkąd w końcu dodałem je do mojej listy, prawdopodobnie możecie sobie wyobrazić, dlaczego poczułem pewien niepokój, gdy pojazd turystyczny odebrał mnie z lotniska Mae Sot na czterodniową podróż do Umphang. I nie tylko z powodu obfitych ilości zaschniętego błota wzdłuż drogi, przed którym ostrzegała mnie teściowa i które mogło skomplikować moją podróż – choć to z pewnością nie ułatwiało sprawy.

Jak przebiegła moja podróż do Thi Lor Su

Późne przybycie, wczesne wyjście

Było już dawno po mojej zwyczajowej porze snu, kiedy dotarliśmy do spartańskiego pensjonatu Umphang Adventures, firmy, która zorganizowała moją wycieczkę. Wręcz przeciwnie, wczesny start, który reklamowali (śniadanie o 7:00 i wyjazd o 8:30), był dla mnie bardzo dogodny, pozwalając mi na krótkie zwiedzanie miasta. Oczywiście nie było tam wiele do zobaczenia; Umphang to po prostu miasteczko w porównaniu z okolicą.

Tęczowa amuse-gueule

Zamiast wyruszyć punktualnie o 8:30 do Thi Lor Su, wybraliśmy się na krótki spływ (my – to znaczy ja, mój przewodnik i sternik, którego już nigdy nie zobaczę) po rzece Mae Khlong. Spływ był przyjemny, ale niczym szczególnym się nie wyróżniał; atrakcją były trafnie nazwane Wodospady Tęczowe i rozległy las bambusowy skrywający naturalne gorące źródło. „To znaczy, że wkrótce umrą” – zauważył mój przewodnik, zwracając moją uwagę na liczne kwitnące bambusy.

Kemping tuż za progiem

Po raftingu i prostym lunchu dotarliśmy do kempingu Thi Lor Su i ruszyliśmy prosto w stronę wodospadów. To był błąd – światło było zdecydowanie zbyt ostre, aby je sfotografować. Szybko wróciliśmy do obozu; przewodnik rozbił mój namiot i rozpalił ognisko, a gdy słońce powoli zachodziło, wróciłem do wodospadu, który w łagodniejszym świetle wyglądał o wiele piękniej. Wróciłem następnego ranka, a wodospad prezentował się w całej okazałości.

Tajemnica otaczająca wioskę Karen

Następny dzień – a raczej ten sam dzień, biorąc pod uwagę, że rano poszedłem nad wodospad – był najbardziej wyczerpujący. Przeszliśmy ponad 16 kilometrów do wioski Karenów, przy której Umphang wydawał się niczym Bangkok. Nie było prądu ani zasięgu sieci komórkowej, a przez wioskę ani do niej nie prowadziły żadne asfaltowe drogi. Spędzanie tam wieczoru było naprawdę przygnębiające, niezależnie od tego, jak przyjazny był mój gospodarz (który nazywał siebie „Cha Tea”) i jak bardzo szanowałem miejscowych i ich godność.

Kwestia czasu

Następnego dnia – ostatniego – pokonaliśmy niemal tyle samo terenu, co pierwszego. Miałem ochotę ucałować ziemię, gdy pickup w końcu przyjechał kilka godzin po tym, jak wyruszyliśmy. Byłem niezmiernie wdzięczny za to niezapomniane przeżycie i nie mogłem się doczekać edycji zdjęć. Ale jednocześnie czułem się nieco melancholijnie: czyżbym trafił tam o złej porze roku? Wodospad wciąż robił wrażenie, ale pora deszczowa skończyła się już od miesięcy, o czym świadczył kurz unoszący się w powietrzu. Czy w listopadzie lub grudniu byłoby to bardziej opłacalne niż pod koniec stycznia?

Czy naprawdę potrzebujesz wycieczki, żeby odwiedzić Thi Lor Su?

Jak wspomniałem wcześniej, drogi z Mae Sot do Umphang, a stamtąd do Thi Lor Su i okolic, są w kiepskim stanie. W porze deszczowej pokrywa je błoto, które w porze suchej wysycha, tworząc grubą, skorupową warstwę. Utrudnia to jazdę, zwłaszcza wypożyczonym samochodem, którego nie chce się uszkodzić. Mimo to widziałem wielu Tajów podróżujących samodzielnie.

Największą zaletą wycieczki na Thi Lor Su jest komunikacja. Osoby nieznające języka tajskiego będą miały trudności, a nawet nie będą mogły poruszać się po tym regionie Tajlandii (mówiąc w przenośni – nie chodzi o drogi). O ile dojazd do obozowiska Thi Lor Su i stosunkowo krótki spacer do samych wodospadów są dość proste, samodzielne zwiedzanie innych miejsc w okolicy może być uciążliwe, a nawet niemożliwe.

Inne często zadawane pytania dotyczące wodospadu Thi Lor Su

Gdzie znajduje się wodospad Thi Lor Su?

Wodospad Thi Lor Su znajduje się w prowincji Tak w północno-zachodniej Tajlandii. Dokładniej, jest oddalony o około cztery godziny jazdy samochodem od lotniska Mae Sot, niedaleko miasta Umphang. Ze względu na odległość i kiepski stan dróg w okolicy, aby zobaczyć wodospad, konieczny jest co najmniej jeden nocleg.

Jak dojechać z Bangkoku do wodospadu Thi Lor Su?

Dotarcie z Bangkoku do Thi Lor Su jest nieco okrężną trasą, ale nie jest trudne. Po locie z Bangkoku do Mae Sot, trzeba będzie jechać cztery godziny do Umphang. W zależności od godziny przylotu, nocleg może być tam konieczny. W niektórych przypadkach można kontynuować podróż na kemping w Thi Lor Su tego samego dnia i stamtąd wybrać się na pieszą wędrówkę do wodospadu przed zapadnięciem zmroku.

Jak trudna jest wędrówka do Thi Lor Su?

„Wędrówka” do Thi Lor Su to właściwie raczej spacer. Cała ścieżka od kempingu jest utwardzona i chociaż jest tam kilkadziesiąt schodów, jest bardzo łatwa do pokonania. Z własnego doświadczenia i obserwacji ludzi, których obserwowałem podczas 20-30-minutowego spaceru, wynika, że ​​tylko osoba o wyjątkowo słabej kondycji lub zdrowiu miałaby problem z dotarciem do wodospadu.

Wniosek

Wodospad Thi Lor Su to niezapomniany cel podróży – i to nie tylko dlatego, że droga do niego jest tak żmudna. Sam wodospad jest po prostu wspaniały, a nawet jeśli podróżujesz poza sezonem, tak jak ja, jego rozmiar i splendor robią wrażenie. Z drugiej strony, całe doświadczenie jest niepotrzebnie skomplikowane. Nie chodzi tu o krytykę Umphang Adventures, którego pracownicy znacznie upraszczają planowanie, ale raczej o krytyczny komentarz na temat rozwoju infrastruktury na wiejskich terenach Tajlandii. Może kiedyś tam wrócę, ale mi się nie spieszy. Potrzebujesz pomocy w podjęciu decyzji, czy Thi Lor Su jest dla Ciebie odpowiednie? Zarezerwuj mnie, a pomogę Ci zaplanować podróż!