Autor John Borthwick, piszący dla Adventure.com, wyrusza w najdłuższą podróż koleją, jaką udało mu się znaleźć – od granicy do granicy.

Pisarz rozpoczął swoją podróż pociągiem w Nong Khai w północno-wschodniej Tajlandii, aby dotrzeć z Laosu do Malezji, korzystając z najdłuższej tajskiej linii kolejowej, jaką udało mu się znaleźć, przebiegającej od jednej granicy do drugiej.

Borthwick radzi, aby rezerwować bilety w pociągach w Tajlandii z wyprzedzeniem, zwłaszcza w okresie świąt. „W wagonach sypialnych wybieraj dolne miejsce; jest szersze i nieco droższe” – mówi.

Oto krótki fragment – ​​całą historię można przeczytać na Adventure.com.

Płonące słońce powoli zanurza się w Mekongu. Przez chwilę wyobrażam sobie, jak potężna rzeka wybucha i wysycha niczym kocioł termojądrowy.

Rzeka jest cicha jak mnich. A gdy słońce zachodzi, w półmroku wkrótce nad nią pojawia się mały księżyc. Stojąc na tajskim brzegu, podczas gdy po drugiej stronie wody zapalają się światła Laosu, zadaję sobie pytanie: „Dlaczego miałbym stąd odchodzić?”

Przybycie do konkretnego miejsca, a następnie wyruszenie w podróż gdzie indziej, to sprzeczność, która towarzyszy większości naszych podróży. Przyjechałem do Nong Khai w północno-wschodniej Tajlandii, aby stamtąd wyruszyć – w tym przypadku pociągiem, a następnie kolejnymi pociągami – z Laosu do Malezji najdłuższą tajską linią kolejową, jaką udało mi się znaleźć.

Na każdej tajskiej stacji kolejowej znajduje się lśniący mosiężny dzwon. Dokładnie o 7:45 zawiadowca stacji Nong Khai podchodzi do dzwonu i uderza w niego donośnym uderzeniem. Pociąg 76 gwałtownie rusza, kierując się na południe, w stronę Krung Thep, znanego również jako Bangkok.

Lodowata klimatyzacja, typowo tajlandzka, zapewnia przyjemny chłód w tym wagonie drugiej klasy. Siedzenia są jednak wyściełane, zupełnie inaczej niż twarde, listwowe ławki w niewygodnej pierwszej klasie, którą wciąż pamiętam. Elegancko ubrany konduktor sprawdza nasze bilety. Moimi towarzyszami podróży są matki z dziećmi, pary i szereg sprzedawców przechadzających się między przejściami. Shun, siedzący obok mnie Japończyk, wkrótce naciąga kaptur na głowę i prawie się nie rusza do końca podróży.

Całą historię można przeczytać na stronie Adventure.com.

Wszystkie obrazy: (c) John Borthwick