Seyahat blog yazarı Amanda Kendle, Avustralya Seyahat Yazarları Derneği konferansının ardından Nan'ı ziyaret etti ve daha önce hakkında çok az şey bildiği bu yerde üç unutulmaz deneyim yaşadı. Amanda, keşiflerini "Not a Ballerina" adlı blogunda paylaşıyor. İşte Amanda'nın Nan'daki maceralarına bir bakış sunan blog yazısından bir alıntı.

Benim için seyahat çoğu zaman gidilecek yerin kendisinden ziyade farklı, yeni bir yerde bulunma deneyimiyle ilgilidir. Nan, çok az Batılı turistin bulunduğu güzel bir yerdi ve orada yaşadığım eşsiz deneyimler orayı gerçekten özel kıldı.

Nan tapınaklarının güzelliğini içinize çekin.

Tayland'ın Nan şehrinde sayısız tapınak var ve biz orada sadece kısa bir süre kaldığımız için, turistik otobüsle yaptığımız şehir turu sırasında bunlardan sadece birkaçını görebildik. Ancak, bazı tapınaklarda daha fazla zaman geçirme fırsatımız oldu ve Nan'daki ilk günümüzde Wat Phra Tat Chat Haeng'i ziyaret ettik. Orada, Bodhi ağacına bağlı direklere dileklerimizi yazabiliyorduk – Japonya'daki Şinto tapınaklarında yazı yazabileceğiniz ema tahta levhalarına benzer bu tür ritüelleri çok seviyorum.

Nan'daki ikinci günümüzde, şehrin en ünlü tapınağı olan Wat Phumin'i ziyaret ettik. İç duvarlarının tamamında etkileyici resimler ve duvar resimleri bulunan güzel bir tapınaktı; bu resimlerin içinde saklı hikayeler beni büyüledi. Merkezde gerçekten heybetli dört taraflı bir Buda heykeli ve biraz daha tenha bir binada cehennemin oldukça ürkütücü bir tasviri bulunuyor. Ancak beni en çok etkileyen şey, tapınağın birkaç yüzyıl önce inşa edildiği zamandan kalma her türlü günlük sahneyi tasvir eden duvar resimleriydi.

Seyahat ederken minnettar olmayı hatırlıyorum.

Birkaç gün önce, Bangkok'tayken, Nan'daki sellerle ilgili söylentiler duydum ve seyahatimizin gerçekleşip gerçekleşmeyeceğinin belirsiz olduğunu öğrendim. Selden etkilenenlerin bir kısmı hâlâ temizlik çalışmalarıyla meşgul olduğu için planlarımızın bir kısmını değiştirmek zorunda kaldık. Eğer sormamış olsaydım, muhtemelen bunu kaçırırdım. Bu nedenle, doğal afete rağmen seyahatimizi unutulmaz kılmayı başaran harika ev sahiplerimize minnettarım.

Nan'daki son sabahımızda, kasabaya gidip saat 6:00'da keşişlere sadaka vermek için oldukça erken kalktık. Bu özel bir deneyim ve Güneydoğu Asya'nın bazı bölgelerinde önemli bir turistik cazibe merkezi haline geldiğini duydum. Bu yüzden, Nan'da bunu yapabildiğim için çok minnettarım; aslında, başka hiçbir yabancı turist görmedik.

Hem gezginlerle hem de yerel halkla tanışmak

Birlikte yediğimiz son akşam yemeğine vardığımızda, grup üyelerinin hepsini o kadar iyi tanımıştım ki, ertesi gün gezimiz sona erdiğinde onları çok özleyeceğimi biliyordum!

Yerel halkı tanımakla ilgili bazı özel anlar da yaşadık ve bunların en sevdiğim, hatta tüm gezinin en güzel anlarından biri, Hong Chao Fong Kham Halk Sanatları Müzesi'ndeydi. Muz yapraklarını katlayıp çiçekleri düzenleyerek tapınak için adak olarak çiçek konileri yapmayı bize gösterdiler. Katlama oldukça zordu – buna Tay origamisi diyebilirsiniz – ama öğrenmeye kararlıydım ve bu güzel Lanna tarzı evin sahibi Pat Teyze ile uzun süre oturup tekniği tekrar tekrar göstermesini istedim.

Bu konaklama kesinlikle hafızamda kalacak ve Phrae ile birlikte, kalabalık turistik yerlerden kaçıp eşsiz Tay kültürünü deneyimlemek isteyen herkese Tayland'ın bu bölgesini şiddetle tavsiye edebilirim.

Makalenin tamamını Amanda'nın blogunda bulabilirsiniz: not a Ballerina.