Reisblogger Amanda Kendle bezocht onlangs Nan na de conferentie van de Australian Society of Travel Writers en ontdekte drie onvergetelijke ervaringen op een plek waar ze voorheen weinig van wist. Amanda deelt haar ontdekkingen op haar blog, "Not a Ballerina". Hieronder een fragment uit Amanda's blogpost, dat je een kijkje geeft in haar avonturen in Nan.

Voor mij draait reizen vaak minder om de bestemming zelf en meer om de ervaring van het zijn op een andere, nieuwe plek. Nan was een prachtige plek met heel weinig westerse toeristen, en de unieke ervaringen die ik daar had, maakten het echt bijzonder.

Bewonder de schoonheid van de tempels van Nan.

Nan, Thailand, heeft talloze tempels, en omdat we er maar kort waren, konden we er tijdens onze stadstour met de toeristenbus maar een paar zien. We hadden echter wel de tijd om wat langer bij een aantal tempels door te brengen, en op onze allereerste dag in Nan bezochten we Wat Phra Tat Chat Haeng. Daar konden we wensen opschrijven op paaltjes die aan de Bodhiboom waren bevestigd – ik ben dol op zulke rituelen, vergelijkbaar met de ema-tabletten die je in Shinto-heiligdommen in Japan kunt beschrijven.

Op onze tweede dag in Nan bezochten we Wat Phumin, de beroemdste tempel van de stad. Het is een prachtige tempel met indrukwekkende schilderijen en muurschilderingen op alle binnenmuren – ik was gefascineerd door de verhalen die in deze afbeeldingen verborgen liggen. In het midden staat een werkelijk imposant vierzijdig Boeddhabeeld, en in een iets meer afgelegen gebouw een nogal gruwelijke afbeelding van de hel. Wat me echter het meest imponeerde, waren de muurschilderingen, die allerlei alledaagse scènes uitbeelden uit de tijd dat de tempel enkele eeuwen geleden werd gebouwd.

Ik probeer dankbaar te zijn als ik op reis ben.

Een paar dagen eerder, terug in Bangkok, hoorde ik geruchten over de overstromingen in Nan en dat het onzeker was of onze reis wel door kon gaan. Een deel van onze plannen moest worden aangepast, omdat sommige getroffenen nog bezig waren met de opruimwerkzaamheden na de overstromingen. Als ik er niet naar had geïnformeerd, had ik dit waarschijnlijk gemist. Daarom ben ik des te dankbaarder voor onze fantastische gastheren, die erin geslaagd zijn onze reis ondanks de natuurramp onvergetelijk te maken.

Op onze laatste ochtend in Nan stonden we heel vroeg op om naar de stad te gaan en om 6:00 uur aalmoezen aan de monniken te geven. Het is een bijzondere ervaring, en ik heb gehoord dat het in sommige delen van Zuidoost-Azië een belangrijke toeristische attractie is geworden. Ik was dan ook erg dankbaar dat ik het hier in Nan kon doen als een van de weinige toeristen – sterker nog, we hebben helemaal geen andere buitenlandse toeristen gezien.

Mensen ontmoeten – zowel reizigers als lokale bewoners

Tegen de tijd dat we aankwamen voor ons laatste gezamenlijke diner, had ik alle groepsleden zo goed leren kennen dat ik wist dat ik ze vreselijk zou missen als onze reis de volgende dag ten einde zou komen!

We hebben ook een aantal bijzondere momenten beleefd tijdens onze kennismaking met de lokale bevolking, en mijn favoriete moment – ​​sterker nog, een van de mooiste momenten van de hele reis – was in het Hong Chao Fong Kham Folklore Museum. Daar werd ons getoond hoe je bloemenkegels maakt als offergaven voor de tempel door bananenbladeren te vouwen en er bloemen in te schikken. Het vouwen was best lastig – je zou het Thaise origami kunnen noemen – maar ik was vastbesloten om het te leren en heb lange tijd met tante Pat, de eigenaresse van dit prachtige huis in Lanna-stijl, gezeten en haar de techniek keer op keer laten demonstreren.

Dit verblijf zal me zeker bijblijven, en samen met Phrae kan ik dit deel van Thailand van harte aanbevelen aan iedereen die de overvolle toeristische plekken wil ontvluchten en de unieke Thaise cultuur wil ervaren.

Het volledige artikel is te vinden op Amanda's blog: not a Ballerina.