Blogerka podróżnicza Amanda Kendle niedawno odwiedziła Nan po konferencji Australijskiego Towarzystwa Pisarzy Podróżniczych i odkryła trzy niezapomniane doświadczenia w miejscu, o którym wcześniej niewiele wiedziała. Amanda dzieli się swoimi odkryciami na swoim blogu „Not a Ballerina”. Oto fragment wpisu Amandy, który daje wgląd w jej przygody w Nan.

Dla mnie podróżowanie często oznacza mniej sam cel, a bardziej doświadczenie bycia w innym, nowym miejscu. Nan było pięknym miejscem, z bardzo małą liczbą turystów z Zachodu, a wyjątkowe doświadczenia, które tam przeżyłem, sprawiły, że było naprawdę wyjątkowe.

Podziwiaj piękno świątyń Nan

Nan w Tajlandii ma niezliczoną ilość świątyń, a ponieważ byliśmy tam tylko krótko, mogliśmy zobaczyć tylko niektóre z nich podczas naszej wycieczki autobusem turystycznym po mieście. Mieliśmy jednak czas, aby spędzić więcej czasu w niektórych świątyniach i już pierwszego dnia pobytu w Nan odwiedziliśmy Wat Phra Tat Chat Haeng. Tam mogliśmy wypisać życzenia na słupkach przymocowanych do drzewa Bodhi – uwielbiam takie rytuały, podobne do drewnianych tabliczek ema, które można wypisać w świątyniach shintoistycznych w Japonii.

Drugiego dnia pobytu w Nan odwiedziliśmy Wat Phumin, najsłynniejszą świątynię miasta. To piękna świątynia z imponującymi malowidłami i freskami na wszystkich wewnętrznych ścianach – byłam zafascynowana historiami kryjącymi się za tymi wizerunkami. W centrum stoi naprawdę imponujący czworoboczny posąg Buddy, a w nieco bardziej odosobnionym budynku, dość makabryczny obraz piekła. Największe wrażenie zrobiły na mnie jednak freski, przedstawiające wszelkiego rodzaju codzienne sceny z czasów, gdy świątynia została zbudowana kilka wieków temu.

Pamiętam o wdzięczności, kiedy podróżuję.

Kilka dni wcześniej, w Bangkoku, usłyszałem plotki o powodzi w Nan i że nie ma pewności, czy nasza podróż w ogóle się odbędzie. Niektóre z naszych planów musiały ulec zmianie, ponieważ niektórzy poszkodowani wciąż byli zajęci sprzątaniem po powodzi. Gdybym nie zapytał, prawdopodobnie przegapiłbym to wydarzenie. Dlatego jestem tym bardziej wdzięczny naszym wspaniałym gospodarzom, którzy sprawili, że nasza podróż była niezapomniana pomimo klęski żywiołowej.

Ostatniego ranka w Nan wstaliśmy dość wcześnie, żeby o 6:00 rano pójść do miasta i złożyć jałmużnę mnichom. To wyjątkowe przeżycie, a słyszałem, że w niektórych częściach Azji Południowo-Wschodniej stało się to główną atrakcją turystyczną. Byłem więc bardzo wdzięczny, że mogłem to zrobić tutaj, w Nan, jako jeden z nielicznych turystów – tak naprawdę w ogóle nie spotkaliśmy innych zagranicznych turystów.

Spotykanie ludzi – zarówno podróżników, jak i miejscowych

Kiedy dotarliśmy na naszą ostatnią wspólną kolację, zdążyłam już tak dobrze poznać wszystkich członków grupy, że wiedziałam, że będzie mi ich bardzo brakować, gdy następnego dnia nasza wycieczka dobiegnie końca!

Przeżyliśmy też kilka wyjątkowych chwil, poznając miejscowych, a moją ulubioną – a wręcz jedną z najpiękniejszych chwil całej podróży – była wizyta w Muzeum Folkloru Hong Chao Fong Kham. Pokazano nam, jak zrobić szyszki kwiatowe jako ofiarę dla świątyni, składając liście bananowca i układając kwiaty. Składanie było dość trudne – można by to nazwać tajskim origami – ale byłem zdeterminowany, żeby się tego nauczyć i spędziłem dużo czasu z ciocią Pat, właścicielką tego pięknego domu w stylu lannańskim, która wielokrotnie demonstrowała mi tę technikę.

Pobyt ten z pewnością pozostanie w mojej pamięci i razem z Phrae mogę szczerze polecić tę część Tajlandii każdemu, kto chce uciec od zatłoczonych miejsc turystycznych i doświadczyć wyjątkowej tajskiej kultury.

Pełny artykuł można znaleźć na blogu Amandy: not a Ballerina.