Odwiedź projekt zbiornika Huai Sam Kha, realizowanego w ramach Królewskiego Projektu Rozwoju Zasobów Wodnych w Rolnictwie Króla Ramy IX. Projekt ten jest inicjatywą rozwoju zasobów wodnych dla rolnictwa w ramach inicjatywy królewskiej.

Zbiornik Huai Sam Kha

Styl życia Ban Sam Kha – model społeczności upstream

Gmina Ban Sam Kha graniczy z Narodowym Lasem Chronionym Mae Chang, lasem dorzecznym składającym się głównie z płaskowyżów i gór.

Wieś leży w dolnej części lasu. Jest to płaski teren nadający się do uprawy roli i turystyki lokalnej.

Basen ma około 700–800 metrów długości, a kładka około 1–2 kilometrów. Woda jest krystalicznie czysta, a wzdłuż ścieżki rosną różne zioła i drzewa, takie jak Ya Ka Sang, tek, Pradu i Mai Daeng.

Plan rozwoju Ban Sam Kha

Wcześniej wioska Ban Sam Kha zmagała się z zadłużeniem i niedoborem wody. Wizjonerzy, tacy jak pan Boonruen Thao Kham, opracowali plan rozwoju wioski, a nauczyciel Sri Nuan Wongtrakul opracował program nauczania dla szkół podstawowych. Program ten, zatytułowany „Huay Sam Kha: Hed Pa Na Khao”, kładzie nacisk na praktyczną naukę opartą na rzeczywistych problemach wioski.

Dzięki planowi zarządzania wodą, kampanii zapobiegania pożarom lasów i budowie tam, społeczność Ban Sam Kha ma całoroczne zaopatrzenie w wodę pitną, co sprzyja osiedlaniu się w regionie coraz większej liczby dzikich zwierząt. To z kolei zapewnia lokalnym mieszkańcom dodatkowe dochody z pozyskiwania produktów leśnych. Obecnie na tym terenie leśnym znajduje się ponad 10 998 tam.

Stosowanie chemikaliów w rolnictwie jest tu zabronione. Głównym produktem jest ryż Thunya-Sirin, który kosztuje 25–30 bahtów za kilogram. Ma on właściwości podobne do ryżu Riceberry i jest mieszanką ryżu Lanna o aromacie wanilii, ryżu jaśminowego i ryżu dzikiego.

Osadnictwo i przynależność etniczna – społeczność Ban Sam Kha

Dzielnica Hua Suea, dzielnica Mae Tha, prowincja Lampang

Sam Kha to potomkowie plemienia Lua, które wyemigrowało z Ban Lao Nong Pong i Ban Phrabat Nong Moo. Lua osiedlili się w lesie i założyli wioskę o nazwie „Ban Mae Yuak”, od pola bananów. Później wioska została zalana, co zmusiło mieszkańców do ponownej ewakuacji i wycofania się na wschodnie podnóża gór.

Nazwa „Ban Sam Kha” pochodzi z legendy o wieśniaku, który pewnego dnia wybrał się na polowanie. Zabił mundżaka, ale nie mógł go odciągnąć. Odciął mu więc jedną z tylnych nóg nożem i zabrał go ze sobą. Następnego ranka mundżaka już nie było, ponieważ duży wąż zaciągnął resztę padliny do jaskini (obecnie Ban Sam Kha). Mieszkańcy wioski zabili psa i użyli go jako przynęty, aby zwabić węża. Koniec liny był przywiązany do drzewa przy wejściu do jaskini.

Następnego dnia udało im się złapać węża. Wyciągnęli go z jaskini, a mięso rozdali wszystkim mieszkańcom wioski z wyjątkiem wdowy, ponieważ nie pomogła im go wyciągnąć.

Gdy zapadła noc, ukazał jej się anioł w postaci starca i wszedł po schodach. Powiedział jej: „Jeśli usłyszysz coś tej nocy, nie wychodź z domu, bo może być niebezpiecznie”. Wdowę zaskoczył odgłos osuwiska. Wyszła na zewnątrz, żeby zobaczyć, co się stało, ale zastała tylko pustkę; wszystkie domy zniknęły. Później udała się do posągu Buddy, aby złożyć mu hołd.

Rankiem wdowa wyszła z domu i zobaczyła zawalenie się wioski. Następnie udała się do jaskini na północy. Jaskinia ta została później nazwana Tham-Ya-Gek Cave, a obszar, w którym zawaliła się wioska, nazwano Pong Lom.

Później w Ban Mae Yuak nie było już bananowców, ponieważ las został zniszczony. Dlatego, zgodnie z legendą o szczekającym jeleniu o trzech nogach, nazwę zmieniono na „Ban Sam Kha”. W tym przypadku Sam Kha reprezentuje Buddę, Dharmę i Sanghę.

Grupa poduszek herbacianych Ban Pa Miang

Centrum Zdrowia Społeczności

Podczas tej podróży odwiedzimy atrakcję turystyczną o charakterze ekologicznym w dzielnicy Chae Son, w dystrykcie Mueang Pan – Centrum Kształcenia Zdrowotnego Społeczności Ban Pa Miang, gdzie odwiedzający będą mogli na własne oczy zobaczyć, jak żyją mieszkańcy Ban Pa Miang.

Ponadto społeczność Ban Pa Miang oferuje wiele innych atrakcyjnych produktów, w tym urocze poduszki z liści herbaty i lalki dezodorujące wykonane z prawdziwych liści herbaty. Podobno produkty te wspomagają układ oddechowy i redukują stres.

Ban Pa Miang to mała, starożytna wioska położona w rozległym lesie. Nazwa wioski, Pa Miang, pochodzi od drzewa miang, które jest najważniejszą uprawą w tej społeczności.

Ban Pa Miang jest bogaty w zasoby naturalne. Klimat jest chłodny przez cały rok. Drzewa Miang rosną w cieniu większych drzew na obszarze od 300 do 1000 metrów. Młode liście nadają się na przekąskę, a starsze na poduszki. Ze względu na właściwości łagodzące stres i neutralizujące zapachy, są popularną pamiątką.

Co więcej, społeczność ta leży na terenie chronionego lasu wodnego. Kawa Arabica jest uważana za ważną uprawę dla tej społeczności i jest uprawiana bez użycia środków chemicznych. Ban Pa Miang oferuje obecnie zakwaterowanie w domach, pozwalając turystom doświadczyć stylu życia tej społeczności.

Odwiedzający mogą przechadzać się po wiosce, odkrywać zakątki sztuki ulicznej, podziwiać pola kwiatów, kupować lokalne produkty i odwiedzać różne stanowiska edukacyjne, na przykład zbierać liście Miang i robić poduszki z liści herbaty.

Poznaj styl życia społeczności, angażując się w takie działania jak przetwórstwo produktów, zbiór liści herbaty (Miang) i wytwarzanie poduszek herbacianych. Fakt, że ich produkty posiadają certyfikaty, jest powodem do ogromnej dumy dla społeczności Ban Pa Miang.

Społeczność Ban Pa Miang składa się z różnych grup, m.in. grup zajmujących się poduszkami herbacianymi, rodzin goszczących, grup muzyki ludowej, grup zajmujących się zbieraniem ziół i grup zajmujących się produkcją przetworzonej kawy.

Park Narodowy Chae Son

Zanim wrócimy do domu, odwiedzimy Park Narodowy Chae Son. Znajdziesz tam wiele pięknych cudów natury, takich jak wodospady, gorące źródła i baseny termalne. Baw się dobrze, gotując jajka w gorących źródłach i kąpiąc się w basenach!