Het was oorspronkelijk een volkstempel. De lokale bevolking noemde het "Wat Samo Kraeng" omdat er veel Samo-Rong-Raeng-bomen groeiden. Sommigen suggereren dat "Samo" een variant is van het woord "Thamo" (steen). De tempel heette waarschijnlijk oorspronkelijk "Thamo Kraeng", wat "harde steen" betekent. Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Maha Sura Singhanat, de Prins van het Voorste Paleis onder Koning Rama I, liet de tempel renoveren. Later zette Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Sampanthawong Ther Prins Pitakmontri, de zoon van Koningin Srisudarat, de oudere zus van Koning Rama I (de stamvader van de Montrikul-dynastie), de renovatie voort. Zijn beschermheer was Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Kunchorn, de zoon van Koning Phutthaloetla Naphalai, Koning Rama II (de stamvader van de Kunchorn-dynastie). Na zijn dood nam zijn zoon, Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Singhanat Ratchadurongkrit, het beschermheerschap over. De tempel werd vervolgens gesteund door de nakomelingen van de familie Kunchorn. Onder koning Rama IV werd het verheven tot een koninklijke tempel en hernoemd tot Wat Thewarat Kunchorn. Het woord "Thewarat", wat "Indra" betekent, werd voor de naam van prins Kunchorn geplaatst, wat "olifant" betekent. De naam vertaalt zich dus naar "Indra's Olifant". Tegenwoordig is de tempel door het Bureau voor Schone Kunsten geregistreerd als een belangrijk historisch monument.