Pierwotnie była to świątynia ludowa. Miejscowi nazywali ją „Wat Samo Kraeng”, ponieważ rosło tam wiele drzew Samo-Rong-Raeng. Niektórzy sugerują, że „Samo” to odmiana słowa „Thamo” (kamień). Świątynia prawdopodobnie pierwotnie nazywała się „Thamo Kraeng”, co oznacza „twardy kamień”. Jego Królewska Wysokość Książę Maha Sura Singhanat, Książę Pałacu Frontowego za czasów króla Ramy I, zlecił jej renowację. Później Jego Królewska Wysokość Książę Sampanthawong Ther Książę Pitakmontri, syn królowej Srisudarat, starszej siostry króla Ramy I (protoplasta dynastii Montrikul), kontynuował renowację. Jego patronem był Jego Królewska Wysokość Książę Kunchorn, syn króla Phutthaloetla Naphalai, króla Ramy II (protoplasta dynastii Kunchorn). Po jego śmierci patronat objął jego syn, Jego Królewska Wysokość Książę Singhanat Ratchadurongkrit. Świątynię następnie wspierali potomkowie rodziny Kunchorn. Za panowania króla Ramy IV świątynia została podniesiona do rangi świątyni królewskiej i przemianowana na Wat Thewarat Kunchorn. Słowo „Thewarat”, oznaczające „Indra”, zostało umieszczone przed imieniem księcia Kunchorn, które oznacza „słoń”. W ten sposób nazwa ta tłumaczy się jako „Słoń Indry”. Obecnie świątynia jest zarejestrowana przez Biuro Sztuk Pięknych jako ważny zabytek historyczny.