เชื่อกันว่าเป็นที่ตั้งของเมืองโบราณสิงห์บุรี จุดเด่นที่สุดของวัดคือปรางค์ ซึ่งเป็นโครงสร้างก่ออิฐฉาบปูนสูงประมาณ 8 วา ต่อมาได้รับการบูรณะในรูปแบบสถาปัตยกรรมอยุธยาตอนต้น ปรางค์เป็นรูปอสูรคล้ายครุฑถือกระบองประทับอยู่บนบาตรฐาน ปรางค์มีฐานเป็นศิลาแลงก่อด้วยอิฐตัดมุม และกลีบปรางค์ก็ทำจากอิฐเช่นกัน กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนสถานที่แห่งนี้เป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 ทางทิศตะวันออกเป็นวิหารหลวง และทางทิศตะวันตกเป็นอุโบสถ เจดีย์จำนวนมากในบริเวณโดยรอบก็คุ้มค่าแก่การเยี่ยมชมและเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวที่สนใจโบราณสถาน

สำนักงานศิลปกรรมได้ขึ้นทะเบียนสถานที่แห่งนี้เป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 ในปี พ.ศ. 2542 รัฐบาลได้อนุมัติงบประมาณสำหรับการขุดค้นและบูรณะวัดหน้าพระธาตุ ภายในบริเวณวัดมีเจดีย์ทรงกลมจำนวนมาก ซึ่งมีลักษณะคล้ายศิลปะอยุธยาตอนปลาย นอกจากนี้ยังมีศาลา โถง เตาเผาอิฐ และโรงผสมแป้งอีกหลายแห่ง