Men vermoedt dat dit de locatie is van de oude stad Sing Buri. Het meest opvallende kenmerk van de tempel is de prang, een bakstenen constructie van ongeveer 8 wa hoog. Deze werd later gerenoveerd in de vroege Ayutthaya-architectuurstijl. De prang beeldt een Garuda-achtige demon met een knots af, tronend boven een getrapte aalmoeskom. De laterietfundering is gemaakt van bakstenen met afgeschuinde hoeken, en de bloembladen van de prang zijn eveneens van baksteen. Het Bureau voor Schone Kunsten registreerde deze locatie op 8 maart 1935 als een archeologische site. Ten oosten bevindt zich de koninklijke vihara en ten westen de inwijdingshal. Talrijke chedi's in de omgeving zijn ook een bezoek waard en vormen een populaire bestemming voor toeristen die geïnteresseerd zijn in archeologische sites.

Het Bureau voor Schone Kunsten registreerde deze locatie op 8 maart 1935 als een archeologische vindplaats. In 1999/2000 keurde de overheid een budget goed voor de opgraving en restauratie van Wat Na Phra That. Op het tempelterrein bevinden zich talrijke ronde chedi's, die lijken op de kunst uit de late Ayutthaya-periode. Daarnaast zijn er verschillende paviljoens, hallen, steenovens en een broodmenghal te vinden.