Dlaczego warto tam pojechać i jak zrobić to dobrze?

Jeśli masz możliwość odwiedzenia tylko jednej świątyni podczas jednodniowej wycieczki do Ayutthayi, niech to będzie właśnie ta. Król Prasat Thong zlecił jej budowę w 1630 roku w stylu khmerskim jako pomnik ku czci swojej matki: 35-metrowy centralny prang otoczony czterema mniejszymi prangami, osiem kaplic w kształcie chedi oraz galeria, w której niegdyś znajdowało się 120 posągów siedzącego Buddy, z których większość obecnie jest bezgłowa. Świątynia znajduje się na zachodnim brzegu rzeki Chao Phraya, poza historyczną wyspą, z dala od innych zabudowań. Teren jest przestronny i otwarty, ścieżki wybrukowane cegłami, a recenzje niezmiennie chwalą jej spokój i ciszę. I słusznie.

Wstęp dla obcokrajowców kosztuje 80 bahtów przy wejściu. Alternatywnie, istnieje bilet łączony za 300 bahtów, który obejmuje wszystkie siedem świątyń i zwraca się już po czterech wizytach. Według Google świątynia jest otwarta codziennie od 8:00 do 18:30, choć niektóre źródła podają godzinę 17:00 w dni powszednie. Dlatego polecam przybycie wczesnym popołudniem, aby podziwiać zachód słońca. Ramiona i kolana powinny być zakryte. W pobliżu wejścia znajdują się sklepy, w których można wypożyczyć tradycyjne tajskie stroje, co wyjaśnia liczne osoby robiące zdjęcia wzdłuż ścieżek.

Reflektory to często źle rozumiany punkt. Po zmroku teren jest otwarty tylko podczas sezonowych wydarzeń Wydziału Sztuk Pięknych, ostatnio od 26 grudnia 2025 r. do 1 lutego 2026 r., w godzinach 16:30-21:30. Poza tym okresem możliwe jest zwiedzanie w ciągu dnia, a wieczorny widok można podziwiać z rzeki podczas jednego z rejsów łodzią opływającą wyspę o zachodzie słońca.

Świątynia znajduje się naprzeciwko głównych świątyń po drugiej stronie rzeki. Przejazd rowerem przez most jest dość długi (50–100 bahtów dziennie w mieście), więc tuk-tuk, kosztujący około 200–300 bahtów za godzinę, jest wygodniejszą opcją na jednodniową wizytę. Departament Sztuk Pięknych rozpoczął renowację świątyni w 1987 roku i ponownie ją otworzył w 1992 roku. Podczas powodzi w 2011 roku świątynia została zalana wodą na głębokość dwóch metrów, a prace renowacyjne nadal trwają. We wrześniu 2026 roku wojsko zbudowało bariery przeciwpowodziowe wzdłuż rzeki, dzięki czemu świątynia pozostała otwarta.