Kultura to okno na kraj. Obserwowanie codziennego życia jego mieszkańców to najprostszy i najłatwiejszy sposób na zrozumienie kultury danego narodu. Tajlandia jest znana jako „Kraj Uśmiechu”.

Ludzie słyną z przyjacielskości, ciepła i prostoty; cechy te są nierozerwalnie związane z buddyjskimi korzeniami Tajlandii, a wiara może być uważana za filar tajskiej kultury.

Tajlandia szczyci się unikalnym stylem w religii, literaturze, sztuce, malarstwie i architekturze. Rząd Tajlandii również wysoko ceni kulturę; król Bhumibol Adulyadej powiedział kiedyś: „Zachowanie kultury to zachowanie narodu”. Poniżej przedstawimy charakterystyczną kulturę Tajlandii w trzech częściach: język i pismo, kultura religijna oraz kultura dworska.

Język i pisanie

Język tajski składa się głównie ze słów jednosylabowych. Został stworzony w 1283 roku przez króla Ramkhamhaenga z królestwa Sukhothai w oparciu o pisma mon i khmerskie. Tajski jest językiem fonetycznym z pięcioma odrębnymi tonami, co często wprowadza w błąd cudzoziemców nieznających tej kultury. Na przykład słowo „Suea” ma różne znaczenia w zależności od tonu: ton opadający oznacza „matę” lub „schronienie”, a ton wznoszący oznacza „ubranie”.

Podobnie jak inne języki świata, tajski jest złożoną i różnorodną mieszanką. Wiele słów w języku tajskim pochodzi z pali, sanskrytu, khmerskiego, malajskiego, angielskiego i chińskiego.

Tekst jest pisany w formie ciągłej, poziomo od lewej do prawej. Nie stosuje się znaków interpunkcyjnych między wyrazami ani spacji. Zdanie pisze się w sposób ciągły od początku do końca, a dwuliterowa spacja lub krótka pauza w zdaniu oznaczają zdanie kompletne.

Drukowany alfabet tajski przypomina nuty zapisane na pięciolinii, przy czym większość liter ma kształt małych kółek, stąd jego przydomek „pismo kijankowe”.

Kultura religijna

Tajlandia jest krajem buddyjskim, w którym 95% populacji praktykuje buddyzm therawady. W sercach ludzi buddyzm jest ponad narodem. W kraju znajduje się ponad 50 stup z buddyjskimi relikwiami, a świątynie buddyjskie można znaleźć w miastach i wioskach. Każdy chłopiec w Tajlandii jest zobowiązany do zostania mnichem; może zrzec się mnisich szat po pierwszej lub drugiej ordynacji, ale nie po trzeciej. Mnisi cieszą się w Tajlandii szczególnym szacunkiem.

W porównaniu z filozoficznym znaczeniem buddyzmu, buddyzm tajski przejawia się wyraźniej w animistycznych rytuałach życia codziennego, ściśle zintegrowanych z życiem zwykłych ludzi. Na przykład, ludzie konsultują się z mnichami w sprawie terminu ślubu czy otwarcia firmy. Tajowie budują domy duchów na zewnątrz swoich budynków i domów, aby duchy mogły żyć wygodnie, niezależnie od swoich rodzin. Oferują im również codzienne potrzeby, takie jak jedzenie, woda i meble, aby zapewnić im komfort. Nawet w wysoce skomercjalizowanym Bangkoku, te wyszukane domy duchów zajmują prestiżowe lokalizacje, gdzie ceny gruntów są niezwykle wysokie, stając się miejscami kultu dla miejscowej ludności.

Kultura dworska

Kultura dworska przejawia się w takich dziedzinach jak malarstwo, architektura, literatura, dramat i muzyka. W przeszłości kultura dworska była wspierana głównie przez rodzinę królewską i szlachtę, a większość dzieł była poświęcona buddyzmowi. Jej system uległ wpływom Indii, a dzięki dalszej integracji i rozwojowi ukształtowała się unikalna kultura tajska.

Malarstwo: Większość klasycznego malarstwa tajskiego to malowidła ścienne w świątyniach i pałacach, a ich tematyka nawiązuje do buddyzmu.

Obrazy nawiązują do buddyzmu, przedstawiając m.in. życie Buddy Siakjamuniego, opowieści o niebie i piekle oraz związane z nimi tradycje i zwyczaje. Głównym celem malowideł jest szerzenie buddyzmu, promowanie jego rozwoju i oświecanie ludzi.

Architektura: Oprócz architektury pałaców królewskich można tam również znaleźć buddyjskie artefakty — skarby.

Odkryj klasyczną architekturę Tajlandii, podziwiając jej pagody i świątynie. Czerpiąc inspirację ze stylów architektonicznych Indii, Chin i Mjanmy, Tajowie stworzyli unikalny styl architektoniczny: wielopiętrowe dachy, strzeliste iglice i misterne dekoracje z wykorzystaniem drewnianych rzeźb, złota płatkowego, porcelany, witraży i pereł. Skąpane w słońcu budynki emanują olśniewającym, artystycznym blaskiem.

Rzeźba: Rzeźba tajska skupia się na przedstawianiu postaci buddyjskich i słoni.

W kraju tym znajduje się wiele posągów buddyjskich wykonanych z drewna, metalu, kości słoniowej, rzadkich kamieni i gipsu.

Literatura: Wczesna literatura tajska była związana przede wszystkim z religią, rodziną królewską i szlachtą, głównie za pośrednictwem poezji.

Forma wyrazu. Na początku XX wieku król Rama VI rozpoczął reformę literatury tajskiej i od tego czasu proza ​​stała się jedną z ulubionych form pisarskich tajskich pisarzy, którzy w swoich dziełach przedstawiają również codzienne życie zwykłych ludzi. Ramakien jest jednym z najważniejszych dzieł literackich.

Dramat: Tajski dramat i taniec są nierozerwalnie ze sobą powiązane. Taniec wywodzi się z Indii, ale Tajowie...

Ruchy zostały dostosowane, aby były bardziej płynne i pełne gracji. W okresie panowania Królestwa Ayutthaya głównymi formami tańca były dramaty południowotajskie i tańce ludowe.

Dramat i dramat dworski. Za czasów piątego króla tej dynastii, pod wpływem dramatu zachodniego, do repertuaru dołączyły dramaty starożytne, sztuki rewiowe, opery i sztuki mówione. Wcześniej dramaty wystawiano zazwyczaj na dworze i w rezydencjach szlacheckich, a zwykli ludzie mogli je oglądać jedynie podczas świąt buddyjskich.

Muzyka: Tajska muzyka klasyczna wykorzystuje naturalne skale, świeże i melodyjne melodie oraz wyraźne rytmy.

Wolne tempo, szeroka i głęboka skala. Instrumenty obejmują instrumenty szarpane, smyczkowe, perkusyjne i dęte; instrumenty szarpane to guzheng, instrumenty smyczkowe to strunowe, instrumenty perkusyjne to bębny i talerze, a instrumenty dęte to obój i flet. Muzyka klasyczna jest grana podczas ceremonii religijnych, tradycyjnych rytuałów i świąt. Tajska muzyka klasyczna obejmuje ponad 1200 melodii, podzielonych ze względu na funkcję na kilka głównych typów: lamenty, utwory oburzające, muzykę rozrywkową i muzykę buddyjską. Wiele z nich stanowi akompaniament do opery „Ramakin”, co przekłada się na bogaty i zróżnicowany repertuar.