1 stycznia (kalendarz gregoriański)

Nowy Rok: Tajlandia przyjęła Nowy Rok jako swój Nowy Rok, uznawany na całym świecie od 1941 roku, i ta praktyka jest kontynuowana do dziś. Do obchodów Nowego Roku należą mnisi wykonujący dobre uczynki, odprawiający nabożeństwa żałobne za zmarłych krewnych i przyjaciół, obmywający posągi Buddy perfumami, wieszający flagę narodową, rozpamiętujący zasługi i wady minionego roku oraz wyznaczający cele na nowy rok.

Od Nowego Roku Księżycowego do trzeciego dnia

Chiński Nowy Rok: Tajlandzcy Chińczycy od dawna pielęgnują swoje tradycyjne zwyczaje i tradycje. W Tajlandii najbardziej tętniącymi życiem dzielnicami podczas Nowego Roku Księżycowego są Chinatown (ulica Yaowarat) i prowincja Samut Prakan. Ulice uginają się pod ciężarem różnorodnych świątecznych potraw i dekoracji, odbywają się też tańce lwów i smoków, parady uliczne, a nawet konkurs piękności „Miss Chin”. Nie tylko Chińczycy, ale także inne grupy etniczne w Tajlandii również świętują Nowy Rok Księżycowy, ponieważ chińscy przedsiębiorcy często płacą podwójne pensje i korzystają ze świąt, zazwyczaj od pierwszego do trzeciego dnia Nowego Roku Księżycowego. Małe sklepy i firmy zazwyczaj są zamknięte, ale tajskie urzędy państwowe i banki pozostają otwarte.

Piętnasty dzień trzeciego miesiąca w kalendarzu tajskim (dzień pełni księżyca w lutym w kalendarzu gregoriańskim)

Makha Puja (tajski Nowy Rok): To święto upamiętnia wiarę i szacunek wyznawców dla Buddy. W Tajlandii, kraju o dominującej buddyzmie, ma ono istotne znaczenie religijne. Do obchodów należą poranne akcje charytatywne mnichów, popołudniowe śpiewy i kazania, wieczorne spotkania mnichów o ustalonej porze na rytuały buddyjskie oraz wywieszanie flag narodowych w całym kraju.

6 kwietnia (kalendarz gregoriański)

Dzień Chakri: 6 kwietnia 1782 roku, upamiętnia koronację króla Ramy I, dając początek dynastii Chakri, obecnej dynastii Bangkok. Do wydarzeń narodowych tego dnia należą podnoszenie flag państwowych, ceremonie religijne i składanie kwiatów w królewskich miejscach pamięci.

12-15 kwietnia (kalendarz gregoriański)

Songkran, Tajski Nowy Rok: Znany również jako Święto Wody, Songkran to Tajski Nowy Rok, czterodniowe święto narodowe. Podobnie jak chiński Nowy Rok, coroczny Festiwal Wody to radosne i uroczyste wydarzenie. We wszystkich tajskich miastach odbywają się huczne obchody i różnorodne wydarzenia. Tajowie wierzą, że pluskanie się wodą zmywa troski i zmartwienia minionego roku, a wszyscy na ulicach i w zaułkach są zajęci pluskaniem się, wymieniając pozdrowienia i błogosławieństwa. Szczególnie w upalne dni orzeźwiający prysznic może całkowicie rozproszyć upał.

1 maja (kalendarz gregoriański)

Narodowe Święto Pracy: Tajlandia po raz pierwszy wprowadziła przepisy prawa pracy w 1932 roku, a następnie ustanowiła 1 maja każdego roku Narodowym Dniem Pracy, aby nagrodzić pracowników. Cały kraj ma dzień wolny od pracy.

5 maja (kalendarz gregoriański)

Dzień Koronacji Tajlandii: Obchody trwają trzy dni, podczas których w całym kraju powiewają flagi narodowe. Obchody rozpoczynają się 3 maja królewską ceremonią charytatywną; 4 maja biskup bramin odczytuje proklamację upamiętniającą wstąpienie króla na tron; 5 maja rodzina królewska rano odprawia jałmużnę dla mnichów, a w południe armia i marynarka wojenna oddają salwę honorową z 21 armat. Jego Wysokość Król nadaje również Order Ramy V wybitnym osobistościom.

15 maja (kalendarz gregoriański)

Ceremonia orki: Każdego maja, w sezonie sadzenia ryżu, rodzina królewska organizuje uroczystą ceremonię sadzenia sadzonek ryżu na królewskich polach. Uczestnicy tego królewskiego wydarzenia noszą jaskrawe stroje i odprawiają różne rytuały, modląc się o obfite plony w nadchodzącym roku. Po ceremonii sadzenia tysiące ludzi zgromadzonych wokół placu spieszą na pola, aby wykopać nasiona z ziemi, napełniając plastikowe torby ziemią i nasionami, które zabiorą do domu. Wierzą, że te nasiona i „święta ziemia” królewskich pól przyniosą obfite plony i pomyślność.

15 czerwca w kalendarzu tajskim

Urodziny Buddy (Dzień Khao Phansa): Znane również jako Święto Kąpiącego się Buddy, upamiętnia narodziny Buddy Siakjamuniego. Chociaż narodziny, oświecenie i nirwana Buddy miały miejsce w różnych latach, data jest taka sama: 15. dzień szóstego miesiąca tajskiego (buddyjskiego) kalendarza. W latach przestępnych urodziny Buddy przypadają 15. dzień siódmego miesiąca tajskiego kalendarza. W tym dniu w świątyniach buddyjskich odbywają się ceremonie postu i śpiewu, a wizerunki Buddy są obmywane różnymi pachnącymi wodami i świeżymi kwiatami. Wierni odwiedzają świątynie, aby ofiarować kadzidło i wziąć udział w ceremonii kąpieli Buddy.

12 sierpnia (kalendarz gregoriański)

Urodziny królowej Sirikit (Dzień Matki): Królowa Sirikit była wzorem tradycyjnej tajskiej kobiecości. Pomagała Jego Królewskiej Mości Królowi w promowaniu różnych dobroczynnych programów dla ludzi i narodu, osiągając niezwykłe rezultaty. Aby ją upamiętnić, ludzie ustanowili jej urodziny ważnym świętem. Dzień Matki w Tajlandii pierwotnie przypadał 15 kwietnia.

W 1976 roku datę zmieniono na 12 sierpnia, zbiegając się z urodzinami Jej Królewskiej Mości Królowej, i postanowiono, że biały kwiat jaśminu będzie symbolem wielkiego macierzyństwa. Do obchodów festiwalu należą wywieszanie flagi narodowej na terenie całego kraju oraz organizowanie imprez charytatywnych i charytatywnych.

16. dzień ósmego miesiąca kalendarza tajskiego

Wielki Post Buddyjski (buddyjski Widgczen): Wielki Post Buddyjski trwa trzy miesiące i dzieli się na dwa odrębne okresy: okres przed Widgczenem (od 16. do 15. dnia 11. miesiąca w kalendarzu tajskim) oraz okres po Widgczenie (od 16. do 15. dnia 12. miesiąca w kalendarzu tajskim). Jest to ważne święto buddyjskie, a w Świątyni Szmaragdowego Buddy odbywa się uroczysta ceremonia zmiany szat Szmaragdowego Buddy, której zazwyczaj przewodniczy król lub jego przedstawiciel. Oznacza to początek pory deszczowej w Tajlandii, a mnisi rozpoczynają trzymiesięczny okres medytacji i śpiewów. Z wyjątkiem porannych wyjść po jałmużnę, mnichom nie wolno opuszczać świątyni w innych porach. Posiłki są ograniczone do dwóch posiłków dziennie, rano i wieczorem, a kolacja składa się wyłącznie z płynów.

23 października (kalendarz gregoriański)

Dzień Chulalongkorna: Król Chulalongkorn, piąty król dynastii Chakri, urodził się 20 września 1853 roku i zmarł w 1910 roku w wieku 58 lat. Podczas 42 lat panowania promował naukę, wspierał edukację, reformował gospodarkę i wprowadzał innowacje w systemie podatkowym. Jego różnorodne strategie na rzecz dobra narodu znalazły głęboki oddźwięk, co zaowocowało tytułem „Ojca Narodu”. Tego dnia ludzie dołączają do mnichów, spożywając wegetariański posiłek i oddając się aktom dobroczynności na znak szacunku, a także ofiarowują ręcznie robione girlandy i wieńce z kwiatów pod pomnikiem „Pomnik Konia Króla Chulalongkorna”.

5 grudnia (kalendarz gregoriański)

Urodziny Króla (Dzień Długowieczności, Dzień Ojca): Jego Wysokość Król Bhumibol Adulyadej urodził się 5 grudnia 1927 roku, a tron ​​objął 9 czerwca 1946 roku, stając się dziewiątym monarchą dynastii Chakri. W Tajlandii 5 grudnia obchodzony jest Dzień Długowieczności, który jest jednocześnie Dniem Ojca. W programie festiwalu znajduje się wywieszanie flagi narodowej, organizowanie ceremonii buddyjskich, praktykowanie wegetarianizmu i akty charytatywne, świętowanie urodzin króla oraz organizacja akcji charytatywnych.

15. dzień 12. miesiąca kalendarza tajskiego

Loy Krathong (Święto Pływającego Światła): Zwyczaje Loy Krathong wywodzą się z królestwa Sukhothai. Oficer zapala świece i kadzidło, a następnie umieszcza pływające lampiony na brzegu wody, mając nadzieję, że światło świec będzie się długo palić i daleko rozprzestrzeniać z prądem.

Płomienie symbolizują spełnienie marzeń i długowieczność. Nad brzegami rzeki odwiedzający mogą kupić gotowe lampiony i dołączyć do świętowania. W tym czasie Bangkok płonie życiem, a tysiące lampionów unosi się na wodzie. Najbardziej tętniące życiem obszary znajdują się wzdłuż brzegów pierwszego mostu królewskiego, parku Khao Linh i Khlong Khoon.

10 grudnia (kalendarz gregoriański)

Dzień Konstytucji: 24 czerwca 1932 roku Tajlandia zakończyła ponad 700-letnie rządy monarchiczne i przyjęła monarchię konstytucyjną. Trzy dni później ogłosiła swoją pierwszą tymczasową konstytucję, stanowiącą, że najwyższa władza należy do ludu, a król, lud, Zgromadzenie Narodowe i sądy działają jako przedstawiciele tej władzy. 10 grudnia tego samego roku Jego Królewska Mość ogłosił formalną konstytucję, stanowiącą, że krajem rządzi parlament. Ogłoszenie konstytucji oznaczało wejście Tajlandii w erę demokratyczną. Dla upamiętnienia tej wielkiej transformacji, 10 grudnia oficjalnie ogłoszono „Dniem Konstytucji”.