Kultura dworska przejawia się w takich dziedzinach jak malarstwo, architektura, literatura, dramat i muzyka. W przeszłości kultura dworska była wspierana głównie przez rodzinę królewską i szlachtę, a większość dzieł była poświęcona buddyzmowi. Jej system uległ wpływom Indii, a dzięki dalszej integracji i rozwojowi ukształtowała się unikalna kultura tajska.

Malarstwo: Większość klasycznego malarstwa tajskiego to malowidła ścienne w świątyniach i pałacach, a ich tematyka nawiązuje do buddyzmu.

Obrazy nawiązują do buddyzmu, przedstawiając m.in. życie Buddy Siakjamuniego, opowieści o niebie i piekle oraz związane z nimi tradycje i zwyczaje. Głównym celem malowideł jest szerzenie buddyzmu, promowanie jego rozwoju i oświecanie ludzi.

Architektura: Oprócz architektury pałaców królewskich można tam również znaleźć buddyjskie artefakty — skarby.

Odkryj klasyczną architekturę Tajlandii, podziwiając jej pagody i świątynie. Czerpiąc inspirację ze stylów architektonicznych Indii, Chin i Mjanmy, Tajowie stworzyli unikalny styl architektoniczny: wielopiętrowe dachy, strzeliste iglice i misterne dekoracje z wykorzystaniem drewnianych rzeźb, złota płatkowego, porcelany, witraży i pereł. Skąpane w słońcu budynki emanują olśniewającym, artystycznym blaskiem.

Rzeźba: Rzeźba tajska skupia się na przedstawianiu postaci buddyjskich i słoni.

W kraju tym znajduje się wiele posągów buddyjskich wykonanych z drewna, metalu, kości słoniowej, rzadkich kamieni i gipsu.

Literatura: Wczesna literatura tajska była związana przede wszystkim z religią, rodziną królewską i szlachtą, głównie za pośrednictwem poezji.

Forma wyrazu. Na początku XX wieku król Rama VI rozpoczął reformę literatury tajskiej i od tego czasu proza ​​stała się jedną z ulubionych form pisarskich tajskich pisarzy, którzy w swoich dziełach przedstawiają również codzienne życie zwykłych ludzi. Ramakien jest jednym z najważniejszych dzieł literackich.

Dramat: Tajski dramat i taniec są nierozerwalnie ze sobą powiązane. Taniec wywodzi się z Indii, ale Tajowie...

Ruchy zostały dostosowane, aby były bardziej płynne i pełne gracji. W okresie panowania Królestwa Ayutthaya głównymi formami tańca były dramaty południowotajskie i tańce ludowe.

Dramat i dramat dworski. Za czasów piątego króla tej dynastii, pod wpływem dramatu zachodniego, do repertuaru dołączyły dramaty starożytne, sztuki rewiowe, opery i sztuki mówione. Wcześniej dramaty wystawiano zazwyczaj na dworze i w rezydencjach szlacheckich, a zwykli ludzie mogli je oglądać jedynie podczas świąt buddyjskich.

Muzyka: Tajska muzyka klasyczna wykorzystuje naturalne skale, świeże i melodyjne melodie oraz wyraźne rytmy.

Wolne tempo, szeroka i głęboka skala. Instrumenty obejmują instrumenty szarpane, smyczkowe, perkusyjne i dęte; instrumenty szarpane to guzheng, instrumenty smyczkowe to strunowe, instrumenty perkusyjne to bębny i talerze, a instrumenty dęte to obój i flet. Muzyka klasyczna jest grana podczas ceremonii religijnych, tradycyjnych rytuałów i świąt. Tajska muzyka klasyczna obejmuje ponad 1200 melodii, podzielonych ze względu na funkcję na kilka głównych typów: lamenty, utwory oburzające, muzykę rozrywkową i muzykę buddyjską. Wiele z nich stanowi akompaniament do opery „Ramakin”, co przekłada się na bogaty i zróżnicowany repertuar.