Wieś Santikiri znajduje się w poddystrykcie Mae Salong Nok, w dystrykcie Mae Fah Luang, w prowincji Chiang Rai. Droga prowincjonalna nr 1130 przebiega przez wioskę. Domy mieszkańców wsi chowają się na wzgórzach po obu stronach drogi. Z góry droga przypomina podwyższoną aleję.

W 1961 roku do Tajlandii przybyły dwa bataliony 93. Dywizji Birmańskiej. 3. Batalion stacjonował w dystrykcie Fang w prowincji Chiang Mai, a 5. Batalion w Ban Mae Salong Nok, dzisiejszej wiosce Santikiri. Obszar wokół Doi Mae Salong od dawna borykał się z problemami mniejszości etnicznych, w tym handlem narkotykami, przemytem opium i obecnością wojska. Przez ponad dziesięć lat obszar ten musiał być zamknięty jako strefa zagrożenia. Dopiero w 1972 roku rząd oficjalnie zezwolił Chińskiej Armii Narodowej (Kuomintang) na działalność w Tajlandii, rozwiązując wszystkie te problemy. Mieszkańcy wioski zajęli się rolnictwem, uprawiając herbatę i sadząc sosnę zwyczajną (Pinus triphyllum). Zmienili nazwę swojej wioski na Santikiri. Dowody osobiste wydano w 1978 roku.