Koszty adopcji

Koszt adopcji w Tajlandii różni się znacznie w zależności od agencji, ale zazwyczaj wynosi od 10 000 do 18 000 USD. Koszty podróży i federalne opłaty za rozpatrzenie wniosku wizowego i pobranie odcisków palców nie są wliczone w cenę. W zależności od darowizn, długości pobytu i darowizn na rzecz sierocińca, koszt może znacznie przekroczyć 18 000 USD. Na cenę końcową wpływają również dochody agencji z bieżących programów opieki nad dziećmi (jeśli takie istnieją) oraz jej własne opłaty za rozpatrzenie wniosku adopcyjnego. Na wysokość opłat może również wpływać wsparcie na miejscu świadczone przez agencję.

Nie ma ustalonej „obowiązkowej darowizny” na rzecz tajskiej organizacji opieki społecznej lub organizacji pozarządowej, która opiekowała się Twoim dzieckiem. Jednak większość rodzin dokonuje darowizny dobrowolnej. Skontaktuj się ze swoją agencją adopcyjną, aby uzyskać więcej informacji. Wiele z nich oferuje dotacje lub zwolnienia z opłat za adopcję dzieci z listy oczekujących. Koniecznie zapytaj.

Wniosek o adopcję

Zdecydowana większość amerykańskich rodzin, które adoptują dzieci z Tajlandii, korzysta z pomocy jednej lub kilku agencji adopcyjnych. Jeśli żadna lokalna agencja nie zajmuje się adopcjami w Tajlandii, lokalna agencja może przygotować ocenę kwalifikowalności rodzin i zaangażować agencję pośrednictwa do przeprowadzenia adopcji w Tajlandii i obsługi procesu umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej.

Zobacz także stronę Siam Legal dotyczącą adopcji dzieci w Tajlandii tutaj.

Adopcja niezależna jest prawnie możliwa, ale niezwykle trudna, chyba że jesteś rodziną emigrantów mieszkającą w Tajlandii lub biegle władasz językiem tajskim. Możesz przyspieszyć proces, kontaktując się telefonicznie z władzami DSDW. Biura Centrum Adopcji Dzieci znajdują się pod adresem 255 Rajvithi Road, Bangkok 10400, Tajlandia. Khun Nuanthip zajmuje się obecnie większością adopcji dla rodzin anglojęzycznych. Numer telefonu to 011-662-354-7509 (faks 357-7511). Adres e-mail to [email protected] (chociaż komunikacja mailowa nie jest zbyt efektywna). Podobno najlepszy czas na kontakt to około godziny 15:00 czasu tajskiego.

Przyszli rodzice adopcyjni muszą przedstawić różne dokumenty, w tym (ale nie wyłącznie) formularz wniosku, zatwierdzoną ocenę przydatności, akty urodzenia, małżeństwa i rozwodu, dowód posiadania środków finansowych, zaświadczenia lekarskie, referencje osobiste, fotografie oraz listy od pracodawcy lub doradcy podatkowego. Może być również wymagane pismo od ubezpieczyciela zdrowotnego stwierdzające, czy koszty utrzymania dziecka zostaną pokryte. Rodziny muszą również ukończyć proces ubiegania się o wizę sierocą (formularz I-600 i/lub I-600A, w zależności od tego, czy rodzina ubiega się o pozwolenie na adopcję zidentyfikowanego czy niezidentyfikowanego dziecka) w Departamencie Bezpieczeństwa Wewnętrznego USA/CIS, aby legalnie sprowadzić dziecko do USA. Alternatywnie, rodziny amerykańskie mieszkające długoterminowo w Tajlandii mogą sprowadzić adoptowane dzieci, które były pod ich prawną i faktyczną opieką przez co najmniej dwa lata, do USA, korzystając z wniosku Foreign Relatives Application (formularz I-130).

Służba ds. obywatelstwa i imigracji USA (CIS) zazwyczaj radzi rodzinom, aby najpierw złożyły formularz I-600A i uzyskały wstępną zgodę na przetwarzanie wniosku przed złożeniem formularza I-600, nawet jeśli znają już tożsamość dziecka, które chcą adoptować.

Większość agencji pomaga rodzinom w uzyskaniu niezbędnych poświadczeń dokumentów w USA i Tajlandii, a także w załatwieniu wszelkich formalności wizowych. Ponieważ wiele tajskich adopcji trwa dłużej niż 15 miesięcy, należy być przygotowanym na dwukrotne złożenie odcisków palców w trakcie procesu. Ponadto, przyspieszona procedura rozpatrywania wniosku I-600A jest ważna przez 18 miesięcy. Jeśli złożysz wniosek o adopcję nieznanego dziecka i nie otrzymasz przydziału w tym czasie (i nie złożysz wniosku I-600), będziesz musiał złożyć drugi wniosek I-600A.

Po złożeniu, sprawdzeniu i zaakceptowaniu dokumentów przez władze Tajlandii, proces przebiega różnie, w zależności od agencji adopcyjnej i tego, czy dziecko zostało już wstępnie zidentyfikowane. Z powodu tych wielu czynników, czas rozpatrywania wniosku jest trudny do przewidzenia. Może to powodować znaczny niepokój u rodzin starających się o adopcję w Tajlandii. Rodziny sfrustrowane powolnym tempem i brakiem informacji powinny rozważyć adopcję z innego kraju, gdzie proces jest bardziej przewidywalny.

Na początku 2008 roku jedynie organizacje współpracujące z Tajskim Czerwonym Krzyżem (WACAP, New Beginnings, Heartsent) w USA nadal przyjmowały wnioski o adopcję małych, zdrowych i nieznanych dzieci. Organizacje pozarządowe Holt Sahathai i Friends for All Children tymczasowo wstrzymały przyjmowanie wniosków o adopcję z powodu zaległości.

Harmonogram zależy zarówno od agencji adopcyjnej, jak i organizacji pozarządowej, z którą współpracuje. Niektóre agencje przydzielają dziecko stosunkowo szybko (czasem w ciągu sześciu miesięcy), po czym następuje równie długi (lub nawet dłuższy) okres oczekiwania na zezwolenie na podróż. Inne agencje mogą mieć dłuższy okres oczekiwania na przydzielenie dziecka (12–14 miesięcy lub więcej, w zależności od wieku i płci dziecka), ale sam czas podróży może być krótszy (od 3 do 5 miesięcy). W przypadku adopcji przebiegających bezproblemowo należy spodziewać się okresu od jednego do dwóch lat od złożenia niezbędnych dokumentów w Tajlandii (nie mylić z pierwotnym wnioskiem o adopcję w agencji) do oficjalnego przyjęcia dziecka do rodziny adopcyjnej. Porozmawiaj ze swoją agencją adopcyjną o standardowych procedurach konkretnej organizacji pozarządowej, z którą współpracuje.

Niezależnie od rodzaju adopcji, dokumenty zazwyczaj zawierają jedno lub więcej aktualnych zdjęć i obszerne informacje medyczne, a także szczegóły dotyczące historii dziecka i czasami ograniczone informacje o rodzinie biologicznej, chyba że dziecko zostało porzucone anonimowo. Informacje dotyczące dzieci tajskich są uważane za dość wiarygodne (choć nie nieomylne) i bardziej kompleksowe niż w niektórych innych międzynarodowych programach adopcyjnych. Przeprowadzane są testy na obecność wirusa HIV i wirusowego zapalenia wątroby typu B, a ich wyniki są przekazywane. Ponieważ większość dzieci w momencie adopcji jest starsza niż niemowlęta, niektóre problemy medyczne/psychologiczne są łatwiejsze do wykrycia niż u małych dzieci. Niemniej jednak WSZYSTKIE międzynarodowe programy adopcyjne niosą ze sobą ryzyko niewykrytych problemów medycznych, poznawczych lub psychologicznych.